Чанд шоҳид?
Барои исботи он ки чизе дар ҳақиқат рух додааст, чанд шоҳид лозим аст? Тақрибан 10 сол пеш дар мурофиаи куштор дар Ню-Ҷерсӣ, айбдоршаванда тавонист ду шоҳидро пешниҳод кунад, ки гуфтанд ӯ ҳангоми содир шудани куштор дар ҷои дигар буд. Вақте ки прокурор қайд кард, ки ду шоҳид дӯстони айбдоршаванда буданд, шаҳодати онҳо рад карда шуд.
Аммо, вақте ки адвокати дифоъ ҳашт шоҳиди дигарро пешниҳод кард, ки шаҳодат доданд, ки ӯ дар ҷои ҷиноят набуд ва ҳеҷ яке аз онҳо дӯстони ӯ набуданд, ҳакамон ба зудӣ айбномаҳоро рад карданд. Чаро? Зеро шумораи шоҳидони боэътимод далели муҳим буд.
Тақрибан соли 56 мелодӣ, баъзе одамон дар Қӯринт эҳёи Исои Масеҳро, ки асоси масеҳият аст, зери суол бурданд. Барои боздоштани ин мухолифон ва рӯҳбаланд кардани онҳое, ки Исоро дар ҳақиқат Писари Худо медонистанд, Ҳавворӣ Павлус ба баҳси додгоҳӣ ворид шуд. Ҳадафи ӯ дугона буд: на танҳо далели таърихӣ, балки арзиши ҳозира ва ояндаи эҳёи Исоро аз мурдагон исбот кардан. Ӯ дифоъи худро мисли ҳар як адвокати хуб оғоз кард - бо ёдоварӣ ба шунавандагони худ нуктаҳои асосии парвандаи худ барои эҳё:
Масеҳ барои гуноҳҳои мо мувофиқи Навиштаҳо мурд ... Ӯ дафн шуд ... Ӯ дубора эҳё шуд (1 Қӯринтиён 15:3-4).
Сипас ӯ онҳоеро, ки эҳёро зери суол бурданд, бо пешниҳоди шоҳидоне, ки Исоро пас аз марг ва дафнаш зинда диданд, рад кард. Ӯ аз онҳое, ки ба Исо наздиктарин буданд, оғоз кард:
Ӯро Кифо (Петрус) дид, сипас дувоздаҳ нафар (1 Қӯринтиён 15:5).
Аммо донистани он ки шоҳидони чунин метавонанд рад карда шаванд, зеро онҳо дӯстони Исо буданд, Павлус далелҳоеро пешниҳод кард, ки нодида гирифтан ғайриимкон буд:
Ӯро беш аз 500 бародар якбора диданд (1 Қӯринтиён 15:6).
Танҳо фикр кунед - беш аз 500 шоҳид шаҳодат медиҳанд, ки Исои Масеҳ аз мурдагон эҳё шуд! Оё тарзи ҷашн гирифтани Пасха дар ҷаҳон - шикори тухм, харгӯшҳои шоколадӣ, либосҳои нав ва хӯрокҳои калон - ақли моро аз ин далели бузурги эҳё ва маънои он барои мо дур кардааст? Ва маънои он чист? Мувофиқи Китоби Муқаддас, агар мо Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кунем, пас ғалабаи Ӯ бар гуноҳ ва марг низ аз они мо мегардад:
Зеро чунон ки дар Одам ҳама мемиранд, ҳамон тавр дар Масеҳ ҳама зинда хоҳанд шуд (1 Қӯринтиён 15:22).
Ҷавоби мо чӣ бояд бошад? Фикр кунед, ки чунин чизе бигӯед: «Худовандо Исо, ман ба ҷаҳон иҷозат додам, ки маънои аслии Пасхаро аз байн барад. Ман ҳоло мебинам, ки эҳёи Ту аз мурдагон далели он аст, ки Ту Писари Худо ҳастӣ, ки барои гуноҳҳои ман мурдӣ. Ман Туро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул мекунам ва бо ҳамаи онҳое, ки шоҳидони эҳёи Ту буданд, мегӯям: «Шукр Худоро, ки ба мо тавассути Худованди мо Исои Масеҳ ғалаба медиҳад»» (1 Қӯринтиён 15:57).
