ҚӮЛАССИЁН 1:9-22
«Дӯстдоштаи ту аз дигар дӯстдошта чӣ беҳтар аст?» ин саволест, ки дар Суруди Сурудҳо дода шудааст. Эй ҳамбоварони азиз, ба ин савол чӣ мегӯед? Ин саволи муҳим аст, зеро дар ҷавоби он сабаби аслии эътимод ва умеди масеҳӣ ниҳон аст. Ҳавворӣ Павлус бешубҳа бо чунин суханон ҷавоб медод, ки ӯ ба муқаддасони Қӯлассӣ дар оятҳои хондаамон навишта буд. Аз як ҷиҳат нома ба Қӯлассиён аз нома ба Эфсӯсиён бузургтар аст, зеро дар охирӣ ҳунармандӣ ва сохтори аҷиби калисо, яъне бадани Масеҳ тасвир шудааст,
дар Қӯлассиён ҷалоли Сарвар бартарӣ дорад; ва бузургии Масеҳ Сарвар аст, ки баданро пур мекунад, ин барои нишон додани бартарии Ӯ ташкил шудааст. Каломи Худо унвонҳо ва шарафҳои гуногунро, ки ба Худованди мо тааллуқ доранд, ошкор мекунад ва инҳоро метавон ба буридани алмоси зебо бо паҳлӯҳои сершумори он монанд кард. Маҳорати алмосбуранда истифода шудааст, то зебоии сангро қадр кунанд.
Ҳар ном, ҳар унвони Масеҳ мисли як кунҷи тозаи алмос аст, ки барои нишон додани зебоиҳои зотии Ӯ пешбинӣ шудааст, то мо онҳоро дар нури Худо бубинем, ки онҳо шодии Ӯ ҳастанд. Баъзе аз инҳо дар боби пеши мо ҷамъ оварда шудаанд.
Дар ояти 13 Ӯ «Писари азизи Худо» ё ба таври равшантар «Писари муҳаббати Ӯ» номида шудааст; инро ман ҷуръат мекунам, ки ном барам
ҶАЛОЛИ МУНОСИБАТ
Мо ба Малакути Ӯ интиқол ёфтаем, аммо ҳоло биёед аз баррасии ин баракат даст кашем ва ба ҷалоли маҳбуби Худо назар андозем. Дурахши он Ӯро аз ҳамаи онҳое, ки одамон метавонанд дӯстдошта номанд, хеле болотар мегузорад;
ҳеҷ кас дар ин бобат бо Ӯ муқоиса карда наметавонад, Ӯ Писар аст. Дар асрҳои гузаштаи абадият Ӯ дар он муносибати муқаддас ва муборак зиндагӣ мекард.
Мақоми абадии Ӯ дар оғӯши Падар буд, ки ҳамаи мақсадҳои махфии муҳаббатро медонист, ҳамаи умқи машваратҳои илоҳиро медонист, ҳамаи иродаи неки Худоро медонист. Маҳз бо ин хислат Писар омадааст, то Падарро маълум кунад, ва шогирде, ки сари худро ба оғӯши Устоди худ гузошт, гуфт: «Мо ҷалоли Ӯро дидем, ҷалолеро, ки аз Писари ягонаи Падар аст». Мо онро дидем, гуфт Юҳанно; мо онро дарк кардем, вақте ки дигарон зебоиеро надиданд, ки Ӯро орзу кунанд.
Мо ҷалоли Ӯро ҳамчун Писари маҳбуб дидем, Он ки дар Ӯ ҳамаи машваратҳои илоҳӣ маркази худро ёфтанд, ки барои Ӯ ҳар фикри Худо мақсади худро дошт, ки ба абадияте бемаҳдуд ба мисли абадияте, ки Ӯ ҳамеша дар муҳаббати Падар зиндагӣ мекард, паҳн мешуд. Аммо ба ояти 14 гузаред ва ҷалолеро бубинед, ки Ӯ, Маҳбуби Падар, ба даст овардааст, дурахши он бо муқоиса бо он чизе, ки мо баррасӣ мекардем, баландтар шудааст. Ин аст
ҶАЛОЛИ НАҶОТ
Дар бораи ҳама чизе, ки Масеҳ барои Худо буд, фикр кунед ва сипас фикрҳои худро ба торикӣ ва ғами Ҷолҷота равона кунед. Дар бораи ҷалоли абадии Писар ва сипас дар бораи хуни гаронбаҳои Ӯ, ки барои зиндагии мо рехта шуд, фикр кунед. Мо метавонем аз сафаре, ки Ӯро ҳамеша ба поён овард, то он даме, ки Ӯ дигар рафта натавонист, зеро дигар роҳе набуд, Ӯ ба поён расида буд, ҳайрон шавем. Дар он ҷо муҳаббати Худо дар умқ, дар тамоми паҳнои аҷиби худ баён шуда буд. Ҳеҷ гоҳ қаламравҳои ҷалол, нафас ва дарозӣ ва умқ ва баландии коиноти бузурги хушбахтӣ, муҳаббати Худоро мисли салиби Худованди мо Исои Масеҳ баён нахоҳанд кард. Дар абадияти гузашта ҷалоле буд, ки пеши Ӯ гузошта шуда буд, ва Ӯ онро бо хуни салиби худ ба даст овард, онро дар шарм ва беобрӯӣ, дар торикӣ ва марг ба даст овард. Афсӯс, ки имрӯз бисёриҳо майл доранд, ки салибро ночиз шуморанд, аммо ин корро кардан ин аст, ки гаронбаҳотарин гавҳарро аз тоҷи Ӯ гирифтан, суруди абадиятро хомӯш кардан, суруди наҷотёфтагонро хомӯш кардан. Гӯш кунед, чунон ки он мебарояд: «Ба Он ки моро дӯст дошт ва моро бо хуни худ шуст». Вақте ки муқаддасон Ӯро дар ҷалол иҳота мекунанд, аввалин нотае, ки ба гӯши Ӯ мерасад, дар ситоиши муҳаббати наҷотбахши Ӯ хоҳад буд.
Аммо ҷалоли наҷот аз ниёзҳои мо хеле зиёдтар аст, зеро он тамоми масъалаи гуноҳро дар бар мегирад, ки ба табиат ва бузургии Худо таъсир мерасонад. Вақте ки Худованди мо мехост мизи шомро барои боғи Ҷатсамонӣ тарк кунад, мо мешунавем, ки Ӯ мегӯяд: «Ҳоло Писари Одам ҷалол ёфт, ва Худо дар Ӯ ҷалол ёфт». Як лаҳза таваққуф кунед; оё суханони Ӯро мефаҳмед?
Ҷалол чист? Шояд соддатарин таърифи он, дурахшидан ё нишон додани аъло аст. Ҳамаи аълои ҳар чизеро, ки мехоҳед, гиред ва онро намоиш диҳед, ин ҷалоли он аст. Дар ғунчаи садбарг бӯй ва ранги гул пинҳон аст, аммо вақте ки он дар нури офтоб кушода мешавад, он гоҳ ҷалоли садбарг намоён мешавад ва бӯи аълои он зоҳир мегардад. Ҳамин тавр, аълои Худо пинҳон буд, то он даме, ки ҷалоли наҷот ба тавре ба даст оварда шуд, ки ҳамаи сифатҳои Худо,
муҳаббат, муқаддасӣ, ҳақиқат, бузургӣ, доварӣ, ҳуқуқҳои тахти Ӯ, комилан намоён шуданд, бидуни ҳеҷ гуна зиддият байни онҳо. Ман ҷуръат мекунам бигӯям, ки танҳо ин Маҳбуби моро аз ҳар дигаре бартарӣ медиҳад.
Ҳамаи нақшаҳои наҷоти инсон бар зиддияти сифатҳои Худо асос ёфтаанд. Онҳо адолати Ӯро бар муҳаббати Ӯ, раҳмати Ӯро бар муқаддасии Ӯ мегузоранд. Аммо вақте ки Писари Худо ҷалоли наҷотро ба даст овард, ин тавр набуд, зеро он гоҳ ҳар сифате, ки дар Худост, дар тавозуни мутлақ ва комил зоҳир шуд. Дар оятҳои 15-17 Масеҳ ҳамчун «сурати Худои ноаён, нахустзодаи ҳар махлуқ» дида мешавад. Ба Ӯ тааллуқ дорад
ҶАЛОЛИ ОФАРИНИШ
Унвони «нахустзода» ба ҳеҷ ваҷҳ маънои аввалин таваллудшударо надорад, балки маънои онро дорад, ки Ӯ дар аълои шаъну шараф ва қудрат бартарӣ дорад. Зеро азбаски ба воситаи Ӯ ҳама чизҳои намоён ва ноаён офарида шудаанд, ҷои аввал бояд дар соҳае, ки Ӯ ташкил кардааст, ба Ӯ тааллуқ дошта бошад. Аҳамияти ин дар он аст, ки дар байни мавҷудоти оқил, ки ин офаринишро пур мекунанд, Ӯ, сурати ноаёни бепоён, Худоро маълум мекунад, ва ин ҳадафи бузургест, ки Ӯ онро нигоҳ медорад. Ояти 16 бояд чунин хонда шавад: «Дар Ӯ ҳама чиз офарида шудааст», сипас «ҳама чиз ба воситаи Ӯ офарида шудааст», ва ниҳоят, онҳо «барои Ӯ» офарида шудаанд.
Ӯ инро худаш кард; офариниш кори Писар аст. Ӯ инро барои шодӣ ва мақсади худ кард, ва дар ин кор, Ӯ инро дар худаш кард, яъне Ӯ мӯҳр ва хислати худро бар он гузошт. Ҳамон тавре ки рассом дар кори худ далели фардияти худро мегузорад, то он фавран ҳамчун кори ӯ шинохта шавад, ҳамин тавр офариниш ба Офаридгори худ, Писари Худо шаҳодат медиҳад. Одамон ҳоло чашм надоранд, ки онро бубинанд, аммо вақте ки рӯзи намоиш меояд, ҳар як ҷузъи он ҷалолро баён хоҳад кард, чунон ки Забур 148 ба таври равшан нишон медиҳад.
Боз як ҷалоли дигар дар ояти 19 пеши назари мо пайдо мешавад -
ҶАЛОЛИ ВАҲЙ
Ба Худо писанд омад, ки тамоми пуррагӣ дар Ӯ сокин бошад; ин тасдиқи илоҳияти мутлақи Ӯст, аммо ҳамчунин ваҳй аст, зеро дар муқоиса бо ояти шабеҳ дар боби 2:9, мо мебинем, ки пуррагӣ дар Ӯ ҷисман сокин аст.
Ҳеҷ кас ба ҷуз Он ки Худост, Худоро ошкор карда наметавонист, ва дар ин ҷо дар рӯи замин дар ҷисм, дар раҳмат, дар шафқат, дар азоб, вақте ки Ӯ дасти худро ба махавӣ гузошт, вақте ки Ӯ гӯшҳои карро кушод ва чашмони кӯрро боз кард, Писари Худо бо сухан ва амал қалби Худоро баён кард.
Нури он ки Худо чӣ гуна аст, барои ҳар як инсон дурахшид. Афсӯс, ки он одамон бояд ҳам Писар ва ҳам Падарро дида ва нафрат карда бошанд!
Аммо Ӯ ҳамчунин, ояти 18, «нахустзода аз мурдагон» аст, ва дар ин унвон мо мебинем
ҶАЛОЛИ ЭҲЁ
Бешубҳа, аҷибтарин пирӯзӣ, ки то ҳол ба даст омадааст, вақте буд, ки Шоҳи ҳаёт, Писари Худои зинда, қувваҳои маргро шикаст дод, асириро асир кард ва асои ҳукмронии маргро аз дасти он ки онро ин қадар муддат дошт, кашид, ва имрӯз Ӯ дар ҷалоли ҳаёти эҳёшуда, бо калидҳои Ҳадес ва марг дар дасти сӯрохшудаи худ истодааст. Ҳуқуқи мутлақ дар қаламрави марг ба Масеҳ тааллуқ дорад.
Ҳеҷ кас ба он қаламрав дохил намешавад, магар бо сухани Ӯ, ва вақте ки Ӯ мехоҳад. Ӯ метавонад аз он ҳар киро хоҳад, берун оварад. Сипас, ниҳоят, мо ба санги болоӣ, оятҳои 20-22 меоем -
ҶАЛОЛИ ОШТИ
Худо ба воситаи Писар кор мекунад, то ҳама чизро бо худ оштӣ диҳад. Рӯзи бузург барои ин ҳанӯз фаро нарасидааст, вақте ки гуноҳ аз коиноти Худо абадан дур карда мешавад, то дигар ҳеҷ гоҳ номи Ӯро дар тӯли абадият беобрӯ накунад. Худо дар ҳама чиз хоҳад буд, ва Барраи Худо ҷалоли иҷрои онро хоҳад дошт. Дар ҳамин ҳол, қудрати он дар далел аст, дар онҳое, ки аллакай дар ҷисми гӯшти Ӯ, ба воситаи марг, оштӣ ёфтаанд, аллакай дар Худо шодӣ мекунанд, ки оштиро қабул кардаанд (Румиён 5:11).
Чӣ чиз рӯҳи шуморо бо Худо мувофиқат кард? Оё ин набуд, ки мисли марди кӯри таваллудшуда, чашмони шумо кушода шуданд, то Писари Худоро ҳамчун Фиристодаи Падар бубинед? Дар ин сирри шодӣ дар Худованд ҳамеша, дар ин қудрати ҳаёти ҷовидонӣ, ва бо ин далели бузург Масеҳ оштии ҳама чизро ба анҷом мерасонад. Зеро Ӯ Сарвари бадани худ, калисо аст, ва ба воситаи калисои худ Ӯ ҷавоби дархости худро дар Юҳанно 17:23, «Ман дар онҳо, ва Ту дар Ман, то ки онҳо дар як комил шаванд, то ки ҷаҳон донад, ки Ту Маро фиристодаӣ, ва онҳоро дӯст доштаӣ, чунон ки Ту Маро дӯст доштаӣ» хоҳад гирифт. Ҷалоли Худо, ки аз шаҳр, арӯс, зани Барра медурахшад, шаҳодатест, ки Падар Писарро фиристодааст. Коинот онро хоҳад дид, ҷаҳон онро хоҳад дид, миллатҳо дар нури он роҳ хоҳанд рафт, подшоҳон шарафи худро ба он хоҳанд овард, ва ҳалелуёҳои осмон дар ситоиши мӯъҷизаи мӯъҷизаҳо, ки дар пуррагии муҳаббати илоҳӣ, «Падар Писарро фиристодааст», садо хоҳанд дод.
Натиҷаҳои муборак барои онҳое, ки дар дилҳояшон ин ҷалоли Худованд ҷойгир аст, пайравӣ хоҳанд кард. Пур шудан бо дониши иродаи Худо (ояти 9) хоҳад буд; сипас мева дар рафтори ҳаррӯза ва афзоиш дар дониши Худо (ояти 10) ба вуҷуд хоҳад омад; сипас дар робита бо қудрати ҷалоли Сарвар, тақвият то ҳамаи сабр ва таҳаммул бо шодӣ (ояти 11) пайравӣ хоҳад кард; ва ниҳоят, ибодат ба Падар хоҳад расид, ки моро барои чунин мерос даъват ва мувофиқ кардааст (ояти 12).
Оё савол барои шумо ҷавоб дода шуд: «Дӯстдоштаи ту аз дигар дӯстдошта чӣ беҳтар аст?» Оё шумо Ӯро дар ин ҷалолҳо шинохтанро омӯхтаед? Агар ин тавр бошад, номи Ӯ барои шумо аз ҳар ном болотар аст, Ӯ сарвари даҳ ҳазор аст, бале, Ӯ комилан зебост.
