Инҷил
Қудрати Худо барои наҷот
«Қудрати Худо барои наҷот ба ҳар кӣ имон оварад.» — Румиён 1:16 ESV
Маҳкумият
Дар бобҳои аввали Румиён ҳавворӣ Павлус дар бораи ҳолати фасодзадаи инсонии мо навиштааст. Ин ҳолат ба хашми Худо дучор мешавад (1:18) ва ба таври ҷиддӣ ба наҷот ба ҳаёти адолат, ки сазовори Худост, ниёз дорад.
Павлус мегӯяд, ки Худо одамонро барои «пахш кардани ҳақиқат» бо беадолатии мо гунаҳкор медонад; яъне, инкор кардан, муқобилат кардан ё рад кардани ваҳйи Худо дар бораи Худ ва ҳолати ноумедонаи мо бо боварӣ ба гуноҳкории худ ва бо ғайрат амалӣ кардани он. Мо дар ин кор коршинос ҳастем. Пахш кардани ҳақиқат аз инкор кардани Худо ва ҳуқуқҳои Офаридгори Ӯ оғоз меёбад. Ҳама офариниш ба мавҷудияти Худо ва «қудрати абадӣ ва табиати илоҳӣ»-и Ӯ шаҳодати равшан медиҳад, ки моро дар назди Ӯ «бе узр» мегузорад (1:18-20).
Инкори Худо ба спирали поинравӣ оварда мерасонад, ки дар он инсон ва махлуқоти хурдтар ё чизҳо ба ҷои Ӯ гузошта мешаванд. Ин бутпарастӣ аст – фахр кардан аз ҳикмат ва фаҳмиши бартарии тасаввуркардаи худ (1:21-23). Радди доимии эътирофи Худо ба фасоди амиқи ахлоқӣ, фасоди иҷтимоӣ ва дар ниҳоят радди комили Худо оварда мерасонад – ки ба Ӯ ҳеҷ роҳи дигаре намегузорад, ба ҷуз аз тарк кардани инсоният ба интихобҳои худ ва оқибатҳои онҳо (1:24-32). Ҳавворӣ боз ба инсоният фарёд мезанад: «Шумо узре надоред» (2:1). Ҳисси адолати мо, ки ҳоло аз фасоди худамон таҳриф шудааст, ҷуръат мекунад, ки айбдор ва маҳкум кунад. Мо якдигарро доварӣ мекунем, аммо аз эътирофи доварии одилонаи Худо сарпечӣ мекунем. Боз, ҳеҷ алтернативае ба ҷуз доварии ниҳоӣ ва беғаразона аз Худо нест, ки «ба ҳар кас мувофиқи аъмолаш» подош медиҳад (2:1-11). Мо ҳама ихтиёран дар лағзиши азими инсонӣ ба бехудоӣ ва фасоди ахлоқӣ/рӯҳонӣ иштирок кардаем (2:12-29).
Хулоса? Ҳамаи инсоният дар назди Худо гунаҳкор аст, бе фарқияти яҳудӣ-ғайрияҳудӣ. «Ҳеҷ кас одилона нест, на, ҳеҷ кас; ҳеҷ кас намефаҳмад; ҳеҷ кас Худоро намеҷӯяд. Ҳама аз роҳ баромадаанд; якҷоя беарзиш шудаанд ... Дар назди чашмони онҳо тарси Худо нест» (3:1-18). Ҳатто қонуне, ки Худо ба воситаи Мусо дод, барои сафед кардан беқувват аст. Он танҳо гуноҳи моро ошкор мекунад ва моро маҳкум мекунад. «Бо аъмоли шариат ҳеҷ инсоне дар назари Ӯ сафед карда намешавад, зеро ба воситаи шариат дониши гуноҳ меояд» (3:19-20). Ҳолати инсон дар ҳақиқат ноумедона аст – мушкилот бузург аст. Кадом қувва метавонад чанголи бадиро бишканад ва насли гумшудаи инсонро наҷот диҳад? Танҳо динамити Худо!
Динамити Худо
Калимаи юнонии «қудрат»-и Худо дар Румиён 1:16 ин аст дунамис, ки аз он мо калимаи англисии «динамит»-ро мегирем. Мо медонем, ки динамит як қудрати харобиовар аст, ки боиси таркиш мегардад. Барои тахриб истифода мешавад, он як қувваест, ки кӯҳҳоро мешиканад ва биноҳои кӯҳнаро фурӯ меорад. «Динамит»-и Инҷили Масеҳ ба таври олӣ ғайрихаробиовар аст – ба истиснои таъсири он ба гуноҳ ва зиндагии гуноҳкор. Ин қудрати Худо барои наҷотаст.
Шахсе, ки хонаҳо ва тиҷорати одамонро бо динамит тарконад, дар ҷомеаи худ хатарнок хоҳад буд ва бояд пинҳон шавад. Аммо Павлус қудрати ғайритабиии Инҷилро бешармона истифода мебарад, зеро он қудрати Худо барои наҷот, раҳоӣ, навсозӣ ва тағйирот барои ҳамаи онҳоест, ки бо боварӣ ба қувва ва таъсири он итоат мекунанд. Инҷил дар ҳақиқат динамити (ғайрихаробиовар) аст!
Тағйирот
Динамити Худо барои ҷомеаи инсонӣ харобиовар ё ҳадди аққал халалдоркунанда аст. Дар Тасалуникӣ Павлус ва Силосро барои «чаппа кардани ҷаҳон» (Аъмол 17:6) дастгир ва зиндонӣ карданд, танҳо бо мавъизаи Инҷил, ки ҷаҳони чаппашударо «рост» мекунад. Баъдтар дар Тасалуникӣ, ҳамон Инҷил бисёре аз шаҳрвандони онро «аз бутҳо ба хидмати Худои зинда ва ҳақиқӣ, ва интизори Писари Ӯ аз осмон» гардонд (1 Тасалуникиён 1:9-10).
Барои худи Павлус, ин динамит ӯро аз «сарвари гуноҳкорон» (1 Тимотиюс 1:15), ки душмани марговар ва таъқибкунандаи содиқи масеҳиён буд, ба қаҳрамони масеҳӣ табдил дода буд! Масеҳиёни ҳайроншуда шаҳодат доданд: «он ки моро таъқиб мекард, ҳоло имонеро, ки як вақтҳо кӯшиш мекард нобуд кунад, мавъиза мекунад» (Ғалотиён 1:23).
Чарлз Колсон, воизи маъруф, соли 2012 даргузашт. Дар солҳои 1970-ум Чак як қувваи бераҳмонаи сиёсӣ, як шахсияти тавоно дар Кохи Сафед ҳамчун «марди табар»-и президент Никсон (як иҷрокунанда дар маънои сиёсӣ) буд. Колсон навишт, ки ӯ барои президент аз болои бибии худ қадам мезад. Барои даст доштан дар ҷанҷоли Уотергейт ӯ ба зиндони федералӣ маҳкум шуд. Чанде пеш аз зиндонӣ шуданаш ӯ бӯҳрони рӯҳонӣ дошт ва аз ҷониби як дӯсташ ба зону задан дар назди Исои Масеҳ роҳнамоӣ шуд. Хабари табдили ӯро шубҳаи зиёд пешвоз гирифт, аммо ба зудӣ маълум шуд, ки ӯ дар ҳақиқат тағйир ёфтааст. Худо таҷрибаи зиндони Колсонро барои роҳнамоӣ кардани ӯ ба хидмати якумрӣ ба зиндониён ва оилаҳои онҳо, ва овози ошкоро барои Масеҳ истифода бурд. Инҷил ҳаёти чаппашудаи ӯро рост кард ва ӯро барои ҷалоли Худо ба по гузошт.
Дар тобистони соли 1969, Норма МакКорви, ки бештар бо номи «Ҷейн Роу»-и Роу бар зидди Уэйд қарори Суди Олӣ, ки дар Иёлоти Муттаҳида дарвозаҳои исқоти ҳамлро кушод, ҳомиладор буд ва исқоти ҳамл меҷуст. Ҳаракати тарафдори исқоти ҳамл ӯро ҳамчун сабаби машҳури худ ва даъвогар дар назди судҳо «қабул» кард ва даъвои ӯ дар ниҳоят ба ҳукми таърихӣ ноил шуд. Худи МакКорви исқоти ҳамл накард, балки фарзанди худро барои фарзандхонӣ дод. (Ҳомиладории ӯ барои парвандаи тарафдори исқоти ҳамл чунон муҳим буд, ки ӯро аз исқоти ҳамл боздоштанд, дар ҳоле ки судҳо муҳокима мекарданд, ва ӯ дар ниҳоят кӯдаки худро таваллуд кард.) Аммо ӯ ба дастгирии исқоти ҳамл идома дод ва солҳо дар клиникаи исқоти ҳамл кор кард.
Қатли оме, ки ӯ ҳар рӯз шоҳиди он буд, виҷдони ӯро ба ташвиш овард. Дар ҳамсоягии клиникаи ӯ, як маркази тарафдори ҳаёт кушода шуд ва духтари яке аз коргарони он чашм ва дили Нормаро ба худ ҷалб кард. Бо мурури замон, ин ба Норма кӯмак кард, ки чашмони худро ба даҳшате, ки ӯ ба идомаи он кӯмак мекард, кушояд. Ба воситаи саволҳои амиқ ва дӯстии меҳрубононаи ин духтари бегуноҳ ва ҳамдардии модари духтар, Норма МакКорви тадриҷан ба даст оварда шуд ва Худованд Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кард. Як рӯз ӯ аз клиникаи исқоти ҳамл истеъфо дод ва ба ҳамсоягӣ рафт, то дар маркази тарафдори ҳаёт кор кунад. Имрӯз, ӯ ба дастгирӣ ва пешбурди ҳаёт идома медиҳад, дар ҳоле ки ба исқоти ҳамл муқобилат мекунад. Динамити Инҷил як асбоби маргро нобуд кард ва ӯро ҳамчун асбоби ҳаёт ва сулҳ аз нав офарид.
Уилям Ҷ. Мюррей писари Мадалин Мюррей О'Ҳейр, фаъоли атеист аст, ки бомуваффақият даъво кард, ки дуо ва хондани Китоби Муқаддас дар мактабҳои давлатӣ манъ карда шавад. Билл, як донишҷӯ, даъвогар буд. Хашми модараш аз он ки Китоби Муқаддас дар синфхона баланд хонда мешуд, ӯро барангехт. Худи Билл, дар автобиографияи худ, Ҳаёти ман бе Худо, навишт, ки ӯ ҳамчун писари душмани васвасанок ва содиқи Худо ва Инҷил ба воя расидааст. Билл Мюррей баъдтар масеҳии диндор шуд ва барои Масеҳ фаъол буданро идома медиҳад. Ӯ ҳар рӯз барои модараш дуо мекард, гарчанде ки вай ӯро ва имони ӯро ошкоро маҳкум мекард ва аз ӯ даст мекашид. Баъдтар, вай ба таври мармуз нопадид шуд ва маълум шуд, ки аз ҷониби касе дар созмони атеистии худаш кушта шудааст. Аммо дар ҳаёти худ, Билл динамити Инҷили Исои Масеҳро таҷриба кард ва ба ҳаёти ҷовидонӣ «аз нав таваллуд шуд».
Ҳолати мо
Аксари табдилҳо хеле камтар драмавӣ ҳастанд, аммо ҳеҷ кадоме аз онҳо радикалтар нест.
«Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Румиён 3:23).
Румиён 5:12 ба мо мегӯяд, ки «чунон ки гуноҳ ба воситаи як мард ба ҷаҳон омад, ва марг ба воситаи гуноҳ ... ҳамин тавр марг ба ҳама одамон паҳн шуд, зеро ҳама гуноҳ карданд.» Мо, ки аз волидони масеҳӣ таваллуд шудаем, дар калисо ва дар амалҳои библиявии зиндагии муқаддас тарбия ёфтаем, аммо аз рӯи табиат, мисли ҷинояткори сахттарин ё фосиқи аз ҳама хасташуда гуноҳкор ва гумроҳ ҳастем. Мо ҳама аз волидони аввалини худ омадаем, ки табиати афтодаи онҳоро мерос гирифтаем – решаи гуноҳ, ки моро пеш аз содир кардани ягон амали гуноҳкор дар назди Худо гунаҳкор мекунад. Довуд ҳамаи моро тавре тасвир мекунад, ки ҳолати худро тасвир мекунад:
«Албатта, ман аз таваллуд гуноҳкор будам, аз замоне ки модарам маро ҳомиладор кард, гуноҳкор будам» (Забур 51:5 NIV).
Табиати гуноҳкор худро барвақт тавассути эътирозҳои саркашӣ ва майли муқобили кӯдакон нишон медиҳад. Калимаи аввалини онҳо зуд-зуд «не» аст, ки на исён ва муқовиматро ифода мекунад, на итоаткорӣ. Ба зудӣ ин табиат ба қоидаҳо ва маҳдудиятҳо муқобилат мекунад ва ба ҳуқуқи волидайн ҳамлаҳои ошкоро мекунад. Чунин мушоҳидаҳо далели он аст, ки инсонҳо бояд тавассути эътироф ва тавба аз нав таваллуд шаванд; аз нав таваллуд шаванд ба шарофати азоб ва марги ивазкунандаи Исои Масеҳ; ба ҳаёти нав, абадӣ бо табиати бегуноҳ таваллуд шаванд. Танҳо динамити Худо метавонад инро анҷом диҳад!
Кори давомдор
Динамит биноҳои калонро зуд фурӯ меорад, то заминро барои сохтмони нав тоза кунад. Аммо сохтани бинои нав вақт ва меҳнати зиёдро талаб мекунад. Павлус таъсири тағйирдиҳандаи Инҷилро дар 2 Қӯринтиён 5:17-21 (ESV) тасвир мекунад:
«Агар касе дар Масеҳ бошад, ӯ офариниши нав аст. Кӯҳна гузашт; инак, нав омад. Ҳамаи ин аз Худост, ки ба воситаи Масеҳ моро бо Худ оштӣ дод ва ба мо хидмати оштӣ дод; яъне, дар Масеҳ Худо ҷаҳонро бо Худ оштӣ медод, гуноҳҳои онҳоро ба ҳисоб намегирифт, ва хидмати оштиро ба мо супурд. Аз ин рӯ, мо сафирони Масеҳ ҳастем, Худо ба воситаи мо муроҷиат мекунад. Мо аз шумо аз номи Масеҳ илтимос мекунем, бо Худо оштӣ шавед. Барои хотири мо Ӯро, ки гуноҳро намедонист, гуноҳ кард, то ки мо дар Ӯ адолати Худо шавем.»
Павлус танҳо тасвир кард, ки чӣ тавр Инҷил тағйироти комилро аз тахриби кӯҳна, то бартараф кардани харобаҳо, то омода кардани замин ва сохтмони бинои нави бошукӯҳ анҷом медиҳад! Шахси нав дар Масеҳ ҳоло ваколатдор ва нерӯманд аст, ки ҳамчун агенти раванди давомдори навсозӣ, оштӣ ва эҳёи харобаҳои дигар кор кунад.
«Вақте ки мо ҳанӯз заиф будем, дар вақти муносиб Масеҳ барои бехудоён мурд ... Худо муҳаббати Худро ба мо нишон медиҳад, ки вақте ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд ... Агар вақте ки мо душманони Худо будем, ба воситаи марги Писари Ӯ оштӣ шудем, пас чӣ қадар бештар, ҳоло ки мо оштӣ шудаем, ба воситаи ҳаёти Ӯ наҷот хоҳем ёфт» (Румиён 5:6,8,10)!
Аз ҷониби Билл Ван Рин
