«Чӣ қадар зебоянд пойҳои онҳое, ки хушхабар меоранд!» — Румиён 10:15
Маънои калимаи «инҷил» мисли бисёр калимаҳои дигар, бо мурури замон тағйир ёфтааст. Дар аввал он ба мукофоте ишора мекард, ки дар ивази хушхабар дода мешуд. Баъдтар он ба худи хушхабар маъно дод. Имрӯз, дар зеҳни бисёриҳо, калимаи «инҷил» аксар вақт як намуди муайяни мусиқии динии пайдоиши амрикоиро ба хотир меорад.
Нависандагони Аҳди Ҷадид баъзан калимаи инҷилро барои ишора ба баъзе маълумоти рӯҳбаландкунанда истифода мебурданд, масалан, «Тимотиюс ҳоло аз назди шумо ба назди мо омад ва дар бораи имон ва муҳаббати шумо хушхабар овард» (1 Таслӯникиён 3:6 NIV). Аммо одатан он дар робита бо далелҳои таърихӣ ва маънои паёми масеҳӣ истифода мешавад. Калимаи «инҷил» дар Аҳди Ҷадид тақрибан 100 маротиба, асосан аз ҷониби ҳавворӣ Павлус истифода шудааст. Нависандагони Инҷил Матто, Марқӯс ва Луқо онро баъзан истифода мебурданд. Тааҷҷубовар аст, ки Юҳанно онро дар инҷилаш ва дар се номааш истифода накардааст.
Петрус фаҳмонд, ки иродаи Худо буд, ки одамон бояд «паёми инҷилро бишнаванд... ва имон оваранд» (Аъмол 15:7). Ба ибораи дигар, ӯ интизор буд, ки онҳо пас аз шунидан, фаҳмидан ва қабул кардани инҷил «ба инҷили Худо итоат кунанд» (1 Петрус 4:17). Барои ин, Петрус медонист, ки паёми инҷил бояд бо қудрати «Рӯҳулқудс, ки аз осмон фиристода шудааст» (1 Петрус 1:12) расонида шавад.
Ҳавворӣ Павлус муаллими боистеъдод буд ва калисоро таъсис дод, ва инҷил дар маркази ҳама корҳое, ки ӯ мекард, қарор дошт. Ӯ худро «барои инҷили Худо ҷудошуда» (Румиён 1:1) медонист ва вазифаи ҳаёти худро ҳамчун «шаҳодат додан ба инҷили файзи Худо» (Аъмол 20:24) тавсиф мекард. Павлус фаҳмонд, ки «Исои Масеҳ маргро нест кардааст ва ба воситаи инҷил ҳаёт ва бефаноиро ба рӯшноӣ овардааст» (2 Тимотиюс 1:10).
Ин ҳаввории пурқувват бо тамоми дили худ бовар дошт, ки инҷили Худо воқеан «хушхабар» аст. Бо шавқу шӯр ӯ навишт: «Ман аз инҷил шарм намедорам, зеро он қудрати Худо барои наҷоти ҳар касест, ки имон меорад» (Румиён 1:16). Бо шодӣ ва ҳайрат Павлус он чиро, ки медид, тавсиф кард: «Дар тамоми ҷаҳон ин инҷил мева медиҳад ва меафзояд, ҳамон тавре ки аз рӯзе, ки шумо онро шунидед ва файзи Худоро бо тамоми ҳақиқаташ фаҳмидед, дар миёни шумо низ чунин буд» (Қӯлассиён 1:5-6). Ӯ инро шараф ва имтиёз медонист, ки инҷилро ба даст гирад ва таблиғ кунад. Оё мо ҳам чунин медонем?
Инҷили Худо тағйир наёфтааст; он ҳанӯз ҳам хушхабари Ӯст, ки ба воситаи Писари Ӯ ба мо расонида шудааст, чунон ки дар Юҳанно 3:16-17 омадааст: «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад. Зеро Худо Писари Худро ба ҷаҳон нафиристод, то ҷаҳонро маҳкум кунад, балки то ҷаҳонро ба воситаи Ӯ наҷот диҳад.»
Худо ҳанӯз ҳам ба воситаи инҷилаш ба одамон ҳаёти нав ва бефаноӣ меорад. Худо ҳанӯз ҳам дар дили онҳо бо қудрат кор мекунад, вақте ки онҳо паёми инҷилро мешунаванд. Худо ҳанӯз ҳам масеҳиёни дастрас ва оддӣ ба монанди шумо ва маро барои расонидани ин инҷил ба дигарон истифода мебарад. Оё шумо худро имтиёзнок ва шарафманд ҳис мекунед, ки барои иштирок дар ин вазифаи бузург даъват шудаед? Оё шумо имконият доштед, ки хушхабари Худоро ба наздикӣ бо касе мубодила кунед?
Асбобҳо ба монанди радио, телевизион, видеоҳо, вебсайтҳо ва маводи чопӣ метавонанд ба мо дар вазифаи мо кӯмак расонанд. Аммо ҳеҷ чиз наметавонад иртиботи шахсӣ ва муносибатҳои байнишахсиро иваз кунад. Ҳаёти мо ба дигарон сухан хоҳад гуфт, агар мо «худро ба тавре рафтор кунем, ки сазовори инҷили Масеҳ бошад» (Филиппиён 1:27). Рӯҳулқудс мехоҳад ба воситаи мо кор кунад. Биёед худро дастрас кунем. Тарзи ҳаёт ва суханони мо ҳанӯз ҳам воситаҳои асосӣ ва муассиртарини муошират барои нишон додан ва мубодилаи хушхабар мебошанд.
