Юҳанно
«Ва Калом ҷисм шуд ва дар миёни мо сокин шуд, ва мо ҷалоли Ӯро дидем, ҷалоле мисли Писари ягонаи Падар, пур аз файз ва ростӣ» —Юҳанно 1:14 NKJV
Юҳанно, ки маънояш «Яҳува меҳрубон аст», инҷили беназир дар ҷалоли бузурги худ аст. Дар ин ҷо Худованд Исо ҳамчун худи Офаридгор, Писари абадӣ, ягоназод ва беназири Худо, ки аз Падар фиристода шудааст, то ҷалоли Ӯро пурра ошкор кунад, зоҳир мешавад. Ин аз қудрат, хидмат ё файз хеле бештар аст; ин нур ва муҳаббати Худои абадӣ аст. Ӯ, як Шахси илоҳӣ, дар ин ҷо Мавзӯи ибодати саҷдаомези мост.
Аз ин рӯ, инҷил синоптикӣ нест (яъне, назари умумӣ дар бораи ҳаёт ва корҳои Худованд дар рӯи заминро пешниҳод намекунад), чунон ки се инҷили дигар ҳастанд. Баръакс, он ба шахс ва суханони Ӯ таваҷҷӯҳи махсус медиҳад, ки ҳатто аз ҷониби душманони Ӯ шаҳодат дода шудааст: «Ҳеҷ кас ҳеҷ гоҳ мисли ин Мард сухан нагуфтааст!» (7:46).
Мӯъҷизаҳо ва масалҳо ки дар Юҳанно сабт шудаанд, инчунин равшантарин шаҳодатро ба ҷалоли илоҳии шахсии Ӯ медиҳанд. Дар ин ҷо мо он суханонро аз лабони Ӯ пайдо мекунем: «Пеш аз он ки Иброҳим буд, МАН ҲАСТАМ» (8:58). Ҳафт «МАН ҲАСТАМ»-и инҷили Юҳанно маълуманд (6:35, 8:12, 10:9, 10:11, 11:25, 14:6, 15:5). Онҳо дар бораи илоҳияти Ӯ сухан мегӯянд (Хуруҷ 3:14).
Шаъну шарафи ором ва бузург аз сабти салиб кашидани Ӯ низ бешубҳа таваҷҷӯҳи моро ба худ ҷалб мекунад. Дар он ҷо хислати қурбонии сӯхтании хидмати Ӯ (Ибодат 1) дида мешавад, ки сӯхтан дар бораи ҳама чиз ҳамчун бӯи хуш ба Худо боло рафтанро нишон медиҳад. Қурбонии сӯхтанӣ қурбонии асосан барои ҷалоли Худо буд.
Соддагии ширин китоб ба он қудрати аҷиби ҷалбкунандаро барои одамони аз ҳама беақл медиҳад, аммо умқи пинҳонии маънои он эҳтироми ҳақиқии донишмандони аз ҳама амиқро бедор кардааст.
Ин сутун аз китоби «Китоби Муқаддас, 66 китоби он ба таври мухтасар» гирифта шудааст. Онро аз Believers Bookshelf USA ва Believers Bookshelf Canada харидан мумкин аст.
