Орзуи Инҷил

Ҳадафи асосии паёми Инҷил чист? Юҳанно хулосаи муҳим медиҳад: «Ва воқеан, Исо бисёр аломатҳои дигарро дар ҳузури шогирдони худ кард, ки дар ин китоб навишта нашудаанд; аммо инҳо навишта шудаанд, то ки шумо имон оваред, ки Исо Масеҳ, Писари Худост, ва бо имон овардан шумо дар номи Ӯ ҳаёт дошта бошед» (Юҳанно 20:30-31 NKJV). Оё шумо ду «имон овардан»-ро дар ин порча пай бурдед?

Юҳанно сабти Масеҳро бо ду сабаб навишт. Аввалан, то ки мо имон оварем – сухан дар бораи амали беназире дар гузашта, ки таъсири доимӣ дорад. Ин ба эътимод ба паёми Инҷил барои наҷот ва аз нав таваллуд шудан дахл дорад. Пас аз гирифтани ҳаёти ҷовидонӣ, «имон овардан»-и дуюм муҳимтарин мегардад. Ин имон овардан бояд дар камолот пайваста ва пешрафта бошад, то ки имондор ҳаёти Масеҳро бештар ва бештар нишон диҳад ва лаззат барад ва, на камтар аз он, Худовандро бештар дӯст доштанро омӯзад.

Имон овардан пайравӣ кардан аст

Бисёре аз масеҳиёни имрӯза, мисли насли дуюми имондорон дар Эфсӯс, покдоманиро нигоҳ медоранд, ҳаёти беайбро нигоҳ медоранд ва ба Калисо пайваста хидмат мекунанд. Аммо онҳо ба Масеҳ садоқати амиқ надоранд. Калисои имрӯза бояд ба ҳамон огоҳӣ, ки Масеҳ ба Эфсӯсиён дод, гӯш диҳад:

Аммо инро бар зидди ту дорам, ки муҳаббати аввалини худро тарк кардаӣ. Аз ин рӯ, аз куҷо афтодаӣ, ба ёд ор; тавба кун ва корҳои аввалинро ба ҷо овар, вагарна Ман ба зудӣ назди ту хоҳам омад ва чароғдони туро аз ҷояш дур хоҳам кард – агар тавба накунӣ (Ваҳй 2:4-5).

Худованд на танҳо пайравонро мехоҳад; Ӯ шогирдонеро мехоҳад, ки барои худ бимиранд ва барои Ӯ зиндагӣ кунанд. Доктринаи дуруст ва хидмат кофӣ нест. Масеҳ дили имондорро, инчунин дастҳо ва сари ӯро талаб мекунад. Имондороне, ки Ӯро ҳамчун муҳаббати аввалини худ инкор мекунанд, дар ниҳоят шаҳодати худро барои Масеҳ аз даст медиҳанд. Муҳаббати нокомили мо дар ивази таҷрибаи ҳаёте, ки Ӯ медиҳад – чӣ аҷиб!

Имон овардан таслим шудан аст

Хоҳиши мо барои шогирди Масеҳ будан ченаки мустақими он аст, ки мо Ӯро чӣ қадар дӯст медорем ва ба паёми Ӯ бовар дорем. Освалд Чемберс изҳор дошт: «Исои Масеҳ ҳамеша аз манбаи чизҳо сухан мегӯяд; аз ин рӯ, онҳое, ки танҳо бо сатҳи рӯизаминӣ сару кор доранд, Ӯро хашмгин меёбанд.» 1 Худованд Исо дар бораи шогирдӣ миёнаравӣ накард; аз ин рӯ, ин ҳама ё ҳеҷ чиз аст:

Агар касе назди Ман ояд ва аз падар ва модар, зан ва фарзандон, бародарон ва хоҳарон, бале, ва ҳатто аз ҳаёти худ нафрат накунад, ӯ наметавонад шогирди Ман бошад (Луқо 14:26).

Ва ҳар кӣ салиби худро бардошта, аз паси Ман наояд, наметавонад шогирди Ман бошад (Луқо 14:27).

Ҳамин тавр, ҳар кӣ аз шумо ҳамаи он чиро, ки дорад, тарк накунад, наметавонад шогирди Ман бошад (Луқо 14:33).

Сабаби он ки мо аз «аҳмақон барои Масеҳ» будан (1 Қӯринтиён 4:10) ва аз ин рӯ, аз дидани дасти пурқудрати Худо дар ҳаёти худ худдорӣ мекунем, шубҳа аст – мо ба Худо бовар надорем. Тавассути беимонӣ Он касе, ки барои мо хафа шуд, барои мо хашмгин мегардад. Онҳое, ки ба паёми Инҷил ҷавоб медиҳанд, на танҳо бояд ба салиб оянд, то бахшиш гиранд, балки онҳо инчунин бояд омода бошанд, ки аз паси Масеҳ раванд, дар ҳоле ки салиби худро мебардоранд (Луқо 9:23-24). Мо на танҳо барои наҷот аз дӯзах назди Масеҳ меоем; балки мо ба таври ҷиддӣ бояд аз қудрати гуноҳ дар дохили худ наҷот ёбем.

Имон овардан итоат кардан аст

Иҷро кардани иродаи Худо ба мо табиатан намеояд. Дар асл, табиати мо ба иродаи Худо муқобилат мекунад (Ғалотиён 5:17). Ҳар як нияти худхоҳона ё амал барои риояи иродаи Худо ба таври назаррас ноком хоҳад шуд. Ягона роҳи дар муошират бо Худованд мондан ин итоат ба ирода ва ҳокимияти Ӯст – иҷро кардани он чизе, ки Ӯро шод мекунад. Барои ин сабаб Худованд ба шунавандагони худ саволи амиқе дод:

Чаро Маро «Худованд, Худованд» мехонед, вале он чизҳоеро, ки Ман мегӯям, иҷро намекунед (Луқо 6:46).

Ба ибораи дигар, «Маро «Худованд» нахонед, агар шумо он чизеро, ки Ман мегӯям, иҷро накунед!» Мо наметавонем Масеҳро «Худованд» номид, агар мо он чизеро, ки Ӯ фармон медиҳад, иҷро накунем. Ӯ бояд Худованди ҳама бошад, вагарна Ӯ аслан Худованд нест. Мо бояд ба ҳокимияти Худованд Исои Масеҳ итоат кунем, то Ӯро шод гардонем ва аз сулҳи Ӯ лаззат барем.

Имон овардан зиндагӣ кардан аст

Масеҳият бештар аз назди Худованд барои наҷот омадан аст. Ин инчунин бо Ӯ дар ҳаёти рӯҳонӣ пеш рафтан аст. Паёми Инҷил аз гунаҳкори ба дӯзах равонашуда хоҳиш мекунад, ки салиби Масеҳро қабул кунад, ва на камтар аз он аз муқаддаси ба осмон равонашуда хоҳиш мекунад, ки салиби худро бардорад, то ки ӯ ҳоло аз ҳаёт лаззат барад. Худованд намехоҳад, ки мо ба Ӯ танҳо барои пешгирӣ аз доварӣ имон оварем; Ӯ мехоҳад, ки мо тавассути имон овардани пешрафта ва пайваста ба Ӯ монанд шавем. Агар мо ба паёми Инҷил воқеан бовар кунем, мо ба Ӯ таслим хоҳем шуд ва ҳоло ҳаёти Ӯро таҷриба хоҳем кард.

Ман дар ҳастам. Агар касе ба воситаи Ман дохил шавад, наҷот хоҳад ёфт, ва даромада ва баромада, чарогоҳ хоҳад ёфт. Дузд танҳо барои дуздидан, ва куштан, ва нест кардан меояд. Ман омадаам, то ки онҳо ҳаёт дошта бошанд, ва онро фаровонтар дошта бошанд (Юҳанно 10:9-10).

Имон овардан муборак аст

Хонандаи азиз, оё шумо ба паёми пурраи Инҷили Исои Масеҳ воқеан бовар доред? Оё шумо ҳоло пуррагии ҳаёти Масеҳро – муҳаббати доимии Ӯ, қудрати пурқувваткунанда, шодии беандоза ва сулҳи оромкунандаро таҷриба мекунед? Агар не, тавба кунед, имон оваред ва таслим шавед – шумо ҳеҷ гоҳ аз таҷрибаи осмон пеш аз расидан ба он пушаймон нахоҳед шуд. А. В. Тозер як бор насиҳат кард: «Тамоми рафти ҳаёт аз нокомӣ дар гузоштани Худо дар ҷои худ вайрон мешавад.» 2 Тавассути Инҷил Масеҳ ҳам ҳаёти ҷовидонӣ ва ҳам фаровонро пешниҳод мекунад – ин орзуи паёми Ӯст. Аз ин рӯ, қарор кунед, ки зиндагӣ кунед – ҳоло барои Масеҳ зиндагӣ кунед ва ҳаёти пурра ва фаровонеро, ки танҳо Ӯ метавонад пешниҳод кунад, таҷриба кунед!

Дар бораи ҳаёти фаровон дар Масеҳ, Ҷон Уэслии ҷавон навишт: «Эй Худованд, маро бефоида зиндагӣ накун.» Худо ба ин дуои хоксорона ҷавоб дод. Уэсли даҳҳо ҳазор милро бо асп тай кард, то Инҷили Исои Масеҳро ба ҳар кӣ гӯш мекард, мавъиза кунад. Ӯ шоҳиди ҳазорҳо ҷонҳо буд, ки ба Масеҳ барои наҷот эътимод карданд. Дар охири умр Уэсли навишт: «Имрӯз ман ба ҳаштоду дуюмин соли худ қадам ниҳодам ва худро ҳамон қадар қавӣ барои меҳнат ва ҳамон қадар мувофиқ барои ҳар гуна машқи ҷисмонӣ ё ақлӣ ёфтам, ки чил сол пеш будам. Ман инро ба сабабҳои дуюмдараҷа нисбат намедиҳам, балки ба Худованди мутлақи ҳама. Ин Ӯст, ки ба офтоби ҳаёт фармон медиҳад, ки то даме ки ба Ӯ писанд аст, истода истад. Ман дар ҳаштоду яксолагӣ ҳамон қадар қавӣ ҳастам, ки дар бисту яксолагӣ будам; аммо ба таври фаровон солимтар, зеро ба дарди сар, дарди дандон ва дигар бемориҳои ҷисмонӣ, ки дар ҷавонӣ маро ҳамроҳӣ мекарданд, бегонаам. Мо танҳо гуфта метавонем: «Худованд ҳукмронӣ мекунад.» То даме ки зиндаем, бигзор барои Ӯ зиндагӣ кунем!» 3

Шаби пеш аз маслуб шуданаш Худованд Исо бо ҷидду ҷаҳд хоҳиш кард,

Падар, Ман мехоҳам, ки онҳое низ, ки Ту ба Ман додӣ, бо Ман бошанд, дар он ҷое ки Ман ҳастам, то ки онҳо ҷалоли Маро, ки Ту ба Ман додаӣ, бубинанд; зеро Ту Маро пеш аз бунёди ҷаҳон дӯст доштӣ (Юҳанно 17:24).

Имондори азиз, агар шумо ҳаёти фаровони Масеҳро зиндагӣ накунед, чашмони худро аз нав ба осмон бардоред ва ҷалоли Наҷотдиҳандаро тавассути нури Каломи Ӯ бубинед.

Орзуи Инҷил чист?

Ҳамчун гунаҳкорони нафратовар [нафратангез] мо танҳо бо имон назди Масеҳ меоем, то бахшиш гирем ва таваллуди рӯҳониро таҷриба кунем. Аз нав таваллуд шудан интиҳои наҷоти мо нест; балки ин таҷрибаи ибтидоии ҳаёти ҷовидонӣ аст. Назди Масеҳ омадан маънои онро дорад, ки мо бояд идома диҳем бо Ӯ. Павлус онро чунин хулоса кард:

Ман бо Масеҳ маслуб шудаам; дигар ман нестам, ки зиндагӣ мекунам, балки Масеҳ дар ман зиндагӣ мекунад; ва ҳаётеро, ки ман ҳоло дар ҷисм зиндагӣ мекунам, бо имон ба Писари Худо зиндагӣ мекунам, ки маро дӯст дошт ва худро барои ман дод (Ғалотиён 2:20-21).

Ба паёми Инҷили Исои Масеҳ воқеан бовар кардан имондори навро водор мекунад, ки аз паси Худованд Исо пайравӣ кунад, ҳаёти худро ба Ӯ таслим кунад, ба ҳокимияти Ӯ итоат кунад ва ҳаёти Ӯро дар дохили худ ба тавре ки Ӯ муайян мекунад, зиндагӣ кунад. Ҳамчун имондорон, ҳаёти мо дар Масеҳ пинҳон аст. Танҳо бо дӯст доштани Ӯ мо метавонем беғаразона дӯст дорем, ва танҳо бо зиндагӣ кардани Ӯ мо метавонем фаровон зиндагӣ кунем!