Файзи Худованд Исои Масеҳ
«Роҳҳои шумо роҳҳои Ман нест, мегӯяд Худованд.» —Ишаъё 55:8 KJV
Барангехта ва санҷидашуда
Мо медонем, ки ба бисёр роҳҳои гуногун ҳамкорони мо моро месанҷанд ва васваса мекунанд, чунон ки бешубҳа, мо онҳоро. Мо дар онҳо сифати бадеро мебинем, ё фикр мекунем, ки мебинем, ва барои мо душвор аст, ки дар муоширати минбаъда бо онҳо идома диҳем. Аммо айб метавонад дар мо бошад – номувофиқатии завқ ё ҳукмро бо худ барои чизе, ки дар онҳо маҳкум карда шавад, хато кардан.
Аммо Худованд наметавонист чизҳоро ба ин тариқ хато кунад. Ӯ ҳеҷ гоҳ аз бадӣ мағлуб нашудааст, балки ҳамеша бадиро бо некӣ мағлуб мекард – некӣ дар Худи Ӯ буд. Ғурур, бадхашмӣ, бепарвоӣ нисбат ба дигарон, эҳтиёткорӣ нисбат ба худ ва ҷаҳолат пас аз таълими бодиққат баъзе аз чизҳое буданд, ки дар шогирдони Ӯ буданд ва Ӯ онҳоро пайваста таҳаммул мекард. Роҳравии Ӯ бо онҳо, ба таври худ ва андозаи худ, рӯзи барангехтан буд, чунон ки чил соли Исроил дар биёбон буд. Борҳо ва борҳо, Исроил Худовандро васваса ва барангехт, аммо дар ин онҳо Ӯро низ санҷиданд. Ӯ азоб кашид, аммо онро бо сабр таҳаммул кард. Ӯ ҳеҷ гоҳ онҳоро тарк накард. Дар охири роҳравии онҳо якҷоя, Ӯ аз ҳарвақта бештар ба онҳо наздик буд.
Ин комил ва аъло аст ва барои мо тасаллӣ мебахшад. Муносибати Худованд бо виҷдони мо ҳеҷ гоҳ дили Ӯро аз мо дур намекунад. Мо аз сарзанишҳои Ӯ чизе гум намекунем. Ӯ зуд ҷонҳои моро барқарор мекунад, то виҷдон, ба ибораи дигар, ба зудӣ тавонад мактаби Ӯро тарк кунад – дилҳои мо озодии хушбахтонаи худро дар ҳузури Ӯ дубора пайдо мекунанд. Мо метавонем дар бораи ин суруд фикр кунем:
Ҳанӯз ширин аст, ки кашф кунам, Агар абрҳо биниши маро хира карда бошанд; Вақте ки гузашт, Дӯстдори абадӣ, Ба сӯи ман, чунон ки ҳамеша равшанӣ.
Камолот
Дар хислат ва рафти хидмате, ки Ӯ ба он даъват шуда буд, мо барои ҳар лаҳза ҳамон камолот ва ҷалоли ахлоқиро мебинем, ки дар роҳе, ки Ӯ ҳар рӯз қадам мезад. Масалан, нақши Доварро дар Матто 23 ва нақши Ҳимоятгар ё Шафоатгарро дар Матто 22 баррасӣ кунед. Ман инро танҳо пешниҳод мекунам, зеро мавзӯъ хеле фаровон аст.
Ҳар як қадам, сухан ва амали Ӯ бо худ як шуои ин ҷалолро дошт. Чашми Худо дар ҳаёти Исо бештар чизе дошт, ки онро пур кунад, назар ба он ки дар абадияти бегуноҳии Одам медошт. Исо дар миёни харобии ахлоқии мо қадам мезад ва аз он минтақа Ӯ ба тахти баланд фиристода шуд. Қурбонии Ӯ қурбонии бойтари бӯи хуш буд, назар ба он ки Адан ва Одами Адан медоданд ё дода метавонистанд, агар онҳо то абад беайб мемонданд.
Ҳамон
Вақт дар Худованд тағйирот наовард. Мисолҳои шабеҳи файз ва хислат дар Ӯ, пеш аз ва баъд аз эҳёи Ӯ, ба мо ин ҳақиқати муҳимро медиҳанд. Мо медонем, ки Ӯ дар ин лаҳза кист ва то абад кӣ хоҳад буд, аз он ки Ӯ аллакай буд, дар хислат ва дар муносибат бо мо. Ӯ «ҳам дирӯз, ҳам имрӯз ва ҳам то абад ҳамон аст» (Ибриён 13:8). Ҳатто зикри ин муборак аст.
Баъзан мо метавонем аз тағйирот ғамгин шавем ва баъзан мо метавонем онҳоро хоҳем. Ба роҳҳои гуногун ҳамаи мо табиати ноустувор ва номуайяни ҳаёти инсониро нишон медиҳем. Шароит, муошират, дӯстӣ, меҳру муҳаббат ва хислатҳо пайваста тағйирот меёбанд, ки моро ба ҳайрат меоранд ва ғамгин мекунанд. Мо аз як марҳилаи ҳаёт ба марҳилаи дигар шитоб мекунем; меҳру муҳаббат ва принсипҳо кам ба мо яксон мемонанд.
Аммо Исо пас аз эҳёи худ ҳамон буд, ки пеш аз он буд, гарчанде ки ҳодисаҳо Ӯ ва шогирдони Ӯро аз ҳамдигар дуртар карда буданд, ки ҳамроҳон ҳеҷ гоҳ намедонистанд ё наметавонистанд бидонанд. Онҳо дилҳои бевафои худро ошкор карда буданд, Ӯро тарк карда, дар соати заъф (2 Қӯринтиён 13:4) ва ниёзи Ӯ гурехта буданд. Ӯ, ба хотири онҳо, аз марг гузашт – марге, ки ҳеҷ каси дигар наметавонист онро таҳаммул кунад, зеро он махлуқро пахш мекард. Пас аз эҳёи Ӯ шогирдон ҳанӯз ҳам ғарибони заифи Ҷалилӣ буданд, аммо Ӯ бо тамоми қудрат дар осмон ва замин ҷалол ёфта буд (ниг. Матто 28:18).
Файз дар миёни шубҳа
Тарк кардани Ӯ муҳаббати Ӯро нисбат ба онҳо тағйир надод. «На баландӣ, на умқ, на ҳеҷ махлуқи дигар,» чунон ки расул иброз дошт, наметавонист ин корро кунад (Румиён 8:38-39). Муҳаббат ба ҳамаи онҳо муқобилат мекунад; ва Ӯ ба онҳо баргашт, ки Исое буд, ки онҳо пеш аз ин мешинохтанд. Ӯ ҳамроҳи онҳо дар меҳнат буд (Марқӯс 16:20). Дар баҳр дар рӯзи Матто 14 онҳо фикр карданд, ки рӯҳеро мебинанд ва аз тарс фарёд заданд. Аммо Худованд ба онҳо дод, ки бидонанд, ки ин Худи Ӯ буд, ки дар он ҷо буд – наздик ба онҳо ва дар файз, гарчанде ки дар қудрати илоҳӣ ва ҳокимият бар табиат (оятҳои 22-33). Ва дар Луқо 24:40-43, пас аз эҳё шуданаш, Ӯ шонаи асал ва моҳиро гирифт, дар пеши онҳо хӯрд, то ки бо итминон ва осонии дил бидонанд, ки ин Худи Ӯ буд.
Дар Юҳанно 3:1-21 Ӯ як раввинии сустдилро ба нур ва роҳи ҳақиқат роҳнамоӣ кард, бо ӯ дар тамоми файзи сабркунанда таҳаммул кард. Ва ҳамин тавр Ӯ боз дар Луқо 24 бо ду шогирди сустдил, ки роҳи худро ба Эммаус меёфтанд, кард (оятҳои 13-35).
Марқӯс 4:35-41 нақл мекунад, ки чӣ тавр Ӯ тарси халқи Худро ором кард, пеш аз он ки беимонии онҳоро сарзаниш кунад. Ӯ ба бод ва мавҷҳо гуфт: «Ором шав, сокит бош,» пеш аз он ки аз шогирдон пурсад: «Чӣ тавр шумо имон надоред?» Ба ҳамин монанд, ҳамчун Эҳёшуда, дар Юҳанно 21, Ӯ бо Петрус дар муоширати комил ва озод нишаст ва хӯрок хӯрд, гӯё ки дар рӯҳ ҳеҷ шикасте набуд, пеш аз он ки Ӯ ӯро даъват кард ва виҷдони ӯро бо суханони «Шимъӯн, писари Юнус, оё Маро дӯст медорӣ?» бедор кард. Петрус қаблан аз худбоварии махсус фахр карда буд: Ҳарчанд ҳама хафа шаванд, ӯ хафа нахоҳад шуд, ва ҳарчанд бо Устоди худ бимирад, Ӯро инкор нахоҳад кард (Матто 26:35). Аммо Устоди Петрус ба ӯ дар бораи беарзишии чунин иддаоҳо гуфта буд; ва Ӯ ба ӯ дар бораи дуои худ барои ӯ гуфта буд, ки имони ӯ ноком нахоҳад шуд (Луқо 22:31-32). Вақте ки фахр холӣ ёфт шуд ва Петрус Худовандро, ҳатто бо қасам, инкор кард, Худованди ӯ ба ӯ нигоҳ кард. Дуо ва нигоҳ муфид буданд. Дуо имони ӯро аз нокомӣ нигоҳ дошта буд ва нигоҳ дили ӯро шикаста буд. Петрус «нарафт,» балки сахт гирист (Матто 26:75).
Дар оғози Юҳанно 21 мо Петрусро дар ҳолате меёбем, ки дуо ва нигоҳ ӯро гузошта буданд. Ӯ тавонист далели хеле ширинеро пешниҳод кунад, ки имони ӯ ноком нашудааст; зеро баробари фаҳмидани он ки Худованди ӯ дар соҳил аст, худро ба об партофт, то ба Ӯ бирасад. Ин ҳамчун касе, ки аз сабаби кори нодуруст тавба мекард ва ғамгин буд, анҷом дода нашуд. Балки, ҳамчун касе, ки метавонист худро ба ҳузури Худованд бо итминони комили дил бовар кунад. Дар ин хислат Худованди муборак ва файзбахши ӯ ӯро қабул кард ва онҳо дар соҳил якҷоя хӯрок хӯрданд. Дуо ва нигоҳ аллакай кори худро бо Петрус анҷом дода буданд ва онҳо такрор карда намешуданд. Худованд танҳо кори аллакай оғозшудаи Худро идома дод, то онро ба камолоти худ расонад. Мувофиқан, дуо ва нигоҳро калом пайравӣ кард.
Устоди комил!
Ӯ барои мо дирӯз, имрӯз ва то абад ҳамон аст – ҳамон дар маҳорати файзбахш ва комили муҳаббати худ ва идома додани коре, ки Ӯ аллакай оғоз кардааст. Ҳамчун Худованди эҳёшуда, хидматеро, ки Ӯ ҳангоми аз назди худ гирифта шуданаш тарк карда буд, аз нуқтае, ки он қатъ шуда буд, аз нав оғоз кард, гузаштаро ба ҳозира пайваст. Хидмати Ӯ дар файз ва маҳорати комил буд ва ҳаст!
Аз ҷониби Ҷон Ҷ. Беллетт (Мутобиқшуда)
На чун роҳҳои Ту, роҳҳои мо Мо дар пеши рӯи Ту сар хам мекунем; На чун фикри Ту, фикри мо, Чунон ки Рӯҳи Ту таълим додааст.
На чун роҳҳои мо, роҳҳои Ту! Наҷотдиҳанда, номи Туро ситоиш мекунем; На чун фикрҳои мо, фикрҳои Ту, Ки аз кори муҳаббати Ту гуфта шудааст.
