Ҳайвони роҳ: Фоҷиаи заминкан
Заминканчаи фарбеҳ бепарвоёна зиндагӣ мекард, вақте ки дар киштзори деҳқон сӯрохиҳо мекофт. Дар вақтҳои муайяни рӯз ӯ дар назди ҷӯйбор хӯрок мехӯрд. Баъзан ӯ ба роҳи серҳаракат мебаромад, дар он ҷо ба пойҳои қафояш истода, ба ҳаракати нақлиёт менигарист. Вақте ки мошинҳо ба ин тараф ва он тараф ҳаракат мекарданд, заминканча аз роҳ мегузашт ва базӯр ба тарафи дигар мерасид, бе он ки зарба хӯрад.
Дар тӯли сол, ӯ аз ҷониби деҳқонон ҳамчун зараррасон ҳисобида мешавад, зеро ба киштзорҳо ва зироатҳо зарар мерасонад. Аммо дар 2 феврал, Рӯзи заминкан дар ИМА, ӯ барои қобилияти пешгӯии кам ё зиёди обу ҳавои зимистон бо дидан ё надидани сояаш ҷашн гирифта мешавад.
Як рӯз, вақте ки ман ба кор мерафтам, дар канори роҳ заминканчаеро дидам. Ба ҷои истодан, ӯ ба пушт хобида буд ва панҷаҳояш дар ҳаво буданд. Ӯ мурда буд – аз ҷониби мошин зада шуда буд. Пас аз як умр кофтан, давидан, оилаашро хӯрондан ва дар Рӯзи заминкан ҷашн гирифтан, ӯ ҳоло ҳайвони роҳ буд, яке аз бисёр ҳайвоноте, ки ҳар рӯз дар канори роҳҳо мемиранд.
Вақте сухан дар бораи фоҷиа меравад, одамон бо заминканча чизе умумӣ доранд. Мувофиқи Китоби Муқаддас, одамоне, ки Худо надоранд, ҳарчанд дар ин дунё эҳтиром карда шаванд ҳам, мисли ҳайвонот мемиранд.
Бо вуҷуди ин, инсон, ҳарчанд дар шараф бошад ҳам, намемонад; ӯ мисли ҳайвонотест, ки нобуд мешаванд (Забур 49:12 NKJV).
Эҳтимол дорад, ки заминканча, ки ҳайвон аст, ҳеҷ гоҳ дар бораи соати охирини худ фикр накардааст. Ӯ ба коре, ки табиӣ буд, идома дод. Сарфи назар аз беҳтарин ниятҳо ва фаъолиятҳои ҳаррӯзааш, ҳаёти ӯ ба охири фоҷиабор расид.
Ҳамин тавр бо инсонҳо низ ҳаст. Мо метавонем кореро кунем, ки табиӣ ба назар мерасад ва ба Худо эҳтиром надорем. Мо метавонем бо кор ва оилаи худ банд бошем ва бе ҳеҷ фикре дар бораи ҳаёт пас аз марг зиндагӣ кунем. Аммо як рӯз ҳамааш ба охир мерасад, зеро Китоби Муқаддас ин саволро мепурсад ва ҷавоб медиҳад:
Ҳаёти шумо чист? Он ҳатто буғест, ки барои муддате пайдо мешавад ва сипас нопадид мегардад (Яъқуб 4:14).
Мо шояд ҳамчун ҳайвони роҳ намурем, аммо марг ҳатман хоҳад омад. Вақте сухан дар бораи шахсе меравад, ки Исоро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ намешиносад, он шахс доварӣ карда мешавад ва дар дӯзах аз Худо абадӣ ҷудо мешавад (Ибриён 9:27). Ин доварӣ аз сабаби гуноҳ зарур аст,
зеро музди гуноҳ марг аст (Румиён 6:23). Китоби Муқаддас мегӯяд, ки ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд (Румиён 3:23). Азбаски Худо муқаддас ва одилона аст, Ӯ бояд моро доварӣ кунад (Аъмол 10:42; Аъмол 17:31; 1 Петрус 4:5).
Хушбахтона, Худо моро дӯст медорад ва ба мушкилоти гуноҳ ҷавоб додааст – Писари Ӯ, Исои Масеҳ.
Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16).
Ҳарчанд мо дар ин зиндагӣ мемирем, мо метавонем бо Худо абадӣ зиндагӣ кунем. Вақте ки мо имони худро ба Исо барои наҷот додани мо мегузорем, марги мо ба дарвозаи ҳаёти ҷовидонӣ бо Ӯ табдил меёбад. Ҳамаи мо бояд кунем, ин аст, ки аз Ӯ бахшиш ва тӯҳфаи ройгони ҳаёти ҷовидониашро талаб кунем.
Агар шумо ба Исо ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ эътимод карда бошед, шумо аллакай тӯҳфаи аҷиби ҳаёти ҷовидониашро гирифтаед. Агар не, шумо метавонед инро имрӯз кунед. Ҳоло дуо кунед ва аз Ӯ хоҳиш кунед, ки гуноҳҳои шуморо бубахшад ва шуморо наҷот диҳад. Шумо ҳамеша аз ин шод хоҳед буд. Мо метавонем ба шумо гӯем, ки чӣ тавр.
