РӮҲИ МУҚАДДАС: Қудрати илоҳӣ дар дохили мо Қудрати илоҳӣ дар дохили мо
Дар ин бора фикр кунед: Масеҳ масеҳиёнро дар рӯи замин ятим нагузоштааст (Юҳанно 14:18). Дар асл, пас аз он ки мо ба Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ меоем, баръакс дуруст аст; Худо ба мо «ҳама чизеро, ки ба ҳаёт ва худотарсӣ тааллуқ дорад» медиҳад (2 Петрус 1:3 NKJV). Масеҳиён набояд дар ин ҷаҳон танҳо аз он сабаб, ки Масеҳ ба осмон сууд кардааст, саргардон шаванд. Мо ҳамаи захираҳоеро дорем, ки ҳангоми интизории бозгашти Ӯ ба мо лозиманд. Ин захираҳо чистанд? Захираҳои ниҳоят арзишманд ва ивазнашаванда инҳоянд: Китоби Муқаддас, ки Каломи Худост (2 Тимотиюс 3:16; Ибриён 4:12); Рӯҳи Муқаддас, ки дар ҳар як имондор сокин аст (Эфсӯсиён 1:13); дуо, он воситаи арзишманди муошират бо Худо (Ибриён 4:14-16); ва ҳамкорони имондорон, онҳое, ки имони гаронбаҳо доранд (2 Петрус 1:1).
Ин мақола танҳо ба яке аз ин захираҳо – Рӯҳи Муқаддас, ки дар ҳар як имондор сокин аст, тамаркуз хоҳад кард. Ин Рӯҳ қудрати илоҳӣ дар дохили фарзанди Худост, ки бо қувваҳои бадӣ мубориза барад. Агар масеҳӣ аз болои ҳолатҳои зиндагӣ зиндагӣ кунад, Ӯ муҳим аст. Масеҳ Рӯҳи Муқаддасро «Ёвари» дигар – ё «Тасаллидиҳанда» ё «Машваратчӣ» номид, чунон ки баъзе тарҷумаҳои Китоби Муқаддас онро тарҷума мекунанд. Рӯҳи Муқаддас, агар дар ҳаёти мо фаъол бошад, ба мо имкон медиҳад, ки меваи лазизи Ӯро нишон диҳем. Аммо агар мо «Рӯҳро хомӯш кунем» (1 Таслӯникиён 5:19) ва Ӯро дар ҳаёти худ ғайрифаъол гардонем, Ӯ наметавонад гӯшти ногуворро дар дохили мо ғайрифаъол кунад. Ва ниҳоят, ҳамчун тӯҳфае, ки ба мо дода шудааст, Ӯ бо мо то абад мемонад. Доштани ин қудрати илоҳӣ дар дохили мо аҷиб аст!
Ёвари дигар меояд
Худованд Исо гуфт: «Агар Маро дӯст доред, аҳкоми Маро риоя кунед. Ва Ман аз Падар дуо хоҳам кард, ва Ӯ ба шумо Ёвари дигар хоҳад дод, то ки Ӯ бо шумо то абад бимонад – Рӯҳи ростӣ, ки ҷаҳон наметавонад Ӯро қабул кунад, зеро он Ӯро намебинад ва намешиносад; аммо шумо Ӯро мешиносед, зеро Ӯ бо шумо сокин аст, ва дар шумо хоҳад буд» (Юҳанно 14:15-17). Рӯҳи Муқаддас ба имондорон ҳамон тавре ки Худованд Исо ба шогирдони худ дар рӯи замин буд, кӯмак ва тасаллӣ медиҳад. Рӯҳи Муқаддас дигар Ёвар. Ба ибораи дигар, имондорон ҳоло ду Тасаллидиҳанда доранд: Масеҳ ҳамчун Саркоҳини Бузурги мо, ки дар осмон барои мо шафоат мекунад (Ибриён 4:14), ва Рӯҳи Муқаддас, ки метавонад моро дар ҳама гуна ҳолат дар рӯи замин тасаллӣ диҳад ва кӯмак кунад! Мо Падарро шукр мегӯем, ки Ӯ моро ятим нагузоштааст!
Рӯҳи Муқаддас на танҳо моро тасаллӣ медиҳад, балки Ӯ муаллими мо низ мебошад. Худованд ба шогирдони худ гуфт, ки Рӯҳи Муқаддас «ҳама чизро ба шумо таълим хоҳад дод, ва ҳама чизеро, ки Ман ба шумо гуфтаам, ба ёди шумо хоҳад овард» (Юҳанно 14:26). Ҳамин чиз имрӯз ба мо низ татбиқ мешавад. Ӯ ба мо ҳангоми хондани Китоби Муқаддас таълим медиҳад ва Каломро дар ҳар як ҳолати рӯҳонӣ ба ёди мо меорад. Дар асл, Худованд гуфт, ки ба «манфиати» мо буд, ки Ӯ мерафт, зеро Ӯ метавонист Рӯҳи Муқаддасро фиристад (Юҳанно 16:7). Ин дар ҳақиқат барои масеҳиён як бартарӣ аст, зеро дар рӯи замин Масеҳ наметавонист дар як вақт дар ҳар ҷо бошад. Аммо Рӯҳи Муқаддас, ки рӯҳ аст, дар ҳар як имондор ба таври инфиродӣ сокин аст ва дар айни замон дар ҳамаи онҳост. Рӯҳи Муқаддас на танҳо ҷаҳонро аз гуноҳ, адолат ва доварӣ маҳкум мекунад (Юҳанно 16:8), балки Ӯ масеҳиёнро тасаллӣ медиҳад ва кӯмак мекунад. Ин қудрат дар дохили мо дар ҳақиқат як баракати аҷиб аст!
Меваи лазизро нишон медиҳад
Яке аз бузургтарин фоидаҳои Рӯҳи Худо дар он аст, ки Ӯ метавонад меваи лазизи Худро дар ҳаёти масеҳӣ нишон диҳад. Ва ҳам имондорон ва ҳам ғайриимондорон метавонанд аз ин мева баҳра баранд. Мақсади Худо мувофиқ кардани имондорон ба симои Писари Ӯст (Румиён 8:29). Яке аз роҳҳое, ки Ӯ инро ба анҷом мерасонад, тавассути Рӯҳи Муқаддас аст. Чор ибора дар Ғалотиён 5 қобили таваҷҷӯҳанд, зеро онҳо нишон медиҳанд, ки масеҳӣ зери назорати Рӯҳ аст: дар Рӯҳ роҳ равед (Ғалотиён 5:16), аз ҷониби Рӯҳ роҳнамоӣ шавед (Ғалотиён 5:18), бо Рӯҳ зиндагӣ кунед, ва бо Рӯҳ роҳ равед (Ғалотиён 5:25 JND). Ибораи аввал ба тарзи умумии зиндагии шахс ишора мекунад. Агар имондор дар Рӯҳ роҳ равад, ӯ доимо зери назорати Ӯст. Се ибораи дигар нишон медиҳанд, ки масеҳӣ аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас идора мешавад, ё зери ҳокимияти Ӯст. Ӯ сардор аст! Фикри шабеҳ дар Инҷили Марқӯс дида мешавад, ки дар он Рӯҳи Худо Масеҳро ба биёбон «ронд», то аз ҷониби иблис васваса шавад (Марқӯс 1:12).
Ҳавворӣ Павлус меваи Рӯҳро бо корҳои ҷисм дар Ғалотиён 5 муқоиса кард. Хонандаи бодиққат мушоҳида мекунад, ки меваи Рӯҳ як мева (танҳо) бо якчанд ҷанбаҳо дар як гурӯҳ аст, бар хилофи корҳои ҷисм (ҷамъ). Меваи Рӯҳро метавон бо анор муқоиса кард, як мева бо бисёр тухмиҳои лазиз. Меваи нӯҳгонаи Рӯҳ метавонад ва бояд дар ҳаёти ҳар як имондор нишон дода шавад: «Меваи Рӯҳ муҳаббат, шодӣ, сулҳ, сабр, меҳрубонӣ, некӣ, садоқат, фурӯтанӣ, худдорӣ аст. Бар зидди чунин чизе қонун нест» (Ғалотиён 5:22-23).
Масеҳиён қудрати илоҳӣ дар дохили худро доранд, то ин ҳаёти худотарсро дар берун дар шакли ахлоқ нишон диҳанд. Ин намоиш Худоро хушнуд мекунад ва Масеҳро эҳтиром мекунад ва барои ҳар як масеҳӣ дастрас аст. Аммо вақте ки мо дар ҷисм зиндагӣ мекунем, мо «Рӯҳи Муқаддасро ғамгин мекунем» ва чизҳои ғайриахлоқӣ ба монанди «таҳаммулнопазирӣ, хашм, ғазаб, садо ва суханони бад» ба худ зоҳир шуданро оғоз мекунанд (Эфсӯсиён 4:30-31). Меваи Рӯҳро имондор, дигар муқаддасон, гуноҳкорон ва Худо лаззат мебаранд. Ҳар як қисми гурӯҳро метавон ба яке аз ин чор татбиқ кард. Масалан, масеҳӣ дар рӯҳи худ сулҳ ва шодӣ эҳсос мекунад. Дигар масеҳиён аз сабр ва меҳрубонии ӯ лаззат мебаранд. Ғайриимондорон низ метавонанд аз сабр ва меҳрубонии ӯ лаззат баранд. Ва Худо аз садоқати ӯ лаззат мебарад. Намоиши мева барои ҳама лаззатбахш аст. Ин хоҳиши Худост, ки ба мо Рӯҳи Муқаддасро додааст, ки ин мева дар тамоми имондорон ба таври пурра дида шавад. Дуо кунед, ки масеҳиёни ҳар як фарҳанг, нажод, қавмият, насл ва макони ҷуғрофӣ ин меваи аҷиби Рӯҳро нишон диҳанд.
Ҷисмро ғайрифаъол мекунад
Таъсироти мусбати меваи Рӯҳ таъсироти манфии корҳои ҷисмро бекор мекунанд! Як пиёла оби соф бо заҳр пур карда намешавад. Дар Ғалотиён 5, Павлус дар бораи корҳои ҷисм сухан меронад. Воқеияти ғамангез ин аст, ки масеҳӣ метавонад ҳамон корҳои даҳшатноки ҷисмро мисли як ғайриимондор нишон диҳад. Корҳои ҷисм дар 5:19-21 номбар шудаанд, ва рӯйхат зишт аст!
Бисёре аз имондорон метавонанд худро аз баъзе гуноҳҳои даҳшатноки ин рӯйхат маъзур кунанд, аммо аз сабаби табиати гуноҳкори Одамӣ онҳо наметавонанд аз тамоми рӯйхат гурезанд. Масалан, як имондор шояд зинокор, ҷодугар ё қотил набошад; аммо ӯ метавонад ҳасад, ҳасад ё баҳсгар бошад. Дар ҳоле ки ғайриимондорон метавонанд бо корҳои ҷисм тавсиф шаванд, Худо интизор аст, ки ахлоқи Ӯ дар ҳаёти масеҳӣ дида шавад, зеро ӯ қудрати Рӯҳро дорад, ки ба таври дигар зиндагӣ кунад. Ҳукмронии Рӯҳ дар ҳаёти имондор бояд рафтори ногувори ҷисмро ғайрифаъол кунад.
Зиштии ҷисм Худоро дар ҳама гуна муҳитҳо беэҳтиром мекунад ва набояд дар хона, дар кор, дар ҳамсоягӣ, дар калисо ё дар ҷои махфии дилҳои мо дида шавад. Қудрати бартараф кардани ҷисм дар ҳама имондорон сокин аст ва дастрас аст. Ин масъалаи он аст, ки Рӯҳро бештар аз мо дошта бошем, бо пайваста дар қудрати Ӯ роҳ рафтан ва ба Ӯ иҷозат додан, ки моро роҳнамоӣ кунад. Қудрат вуҷуд дорад! Мо бояд онро истифода барем!
Ғамгин накунед, хомӯш накунед
Худо мехоҳад, ки Рӯҳи Муқаддас дар ҳаёти масеҳӣ фаъол бошад. Ӯ намехоҳад, ки мо Ӯро ғамгин кунем ё хомӯш кунем. Дар Эфсӯсиён 4:17 ба имондор насиҳат дода мешавад, ки аз паи роҳи ин ҷаҳон наравад ва мисли ғайриимондорон (бутпарастон) наравад. Агар имондор аз паи роҳи ин ҷаҳон зиндагӣ кунад, ӯ ба гуноҳ дучор мешавад. Оятҳои 4:24-29 имондорро ташвиқ мекунанд, ки «одами навро пӯшад». Ӯ бояд ба тавре рафтор кунад, ки Рӯҳи Муқаддасро ғамгин накунад. Ин оятҳо таълимдиҳандаанд, зеро ба мо на танҳо гуфта мешавад, ки чӣ кор накунем, балки чӣ кор кунем. Бале, имондор метавонад Рӯҳи Муқаддасро ғамгин кунад, аммо ба ӯ қатъиян гуфта мешавад, ки ин корро накунад (Эфсӯсиён 5:30).
Фикри хомӯш кардани Рӯҳи Муқаддас дар 1 Таслӯникиён 5:19 оварда шудааст: «Рӯҳро хомӯш накунед». Масеҳиён набояд Рӯҳро хомӯш кунанд. Агар Ӯ имондорро ба коре ё сухане ташвиқ кунад, масеҳӣ набояд ин ташвиқро хомӯш кунад. Аз тарафи дигар, агар Рӯҳ имондорро ба коре накардан ташвиқ кунад, пас ӯ набояд онро кунад. Мо бояд дар хотир дорем, ки Рӯҳи Худо ҳамеша дуруст ва комил роҳнамоӣ мекунад. Ӯ қудрати кардан ва қудрати накарданро медиҳад. Ғамгин кардан ё хомӯш кардани Рӯҳи Муқаддас гуноҳ аст.
Хулоса
Захираҳои аҷиби Рӯҳи Муқаддас ба ҳар як масеҳӣ дода шудаанд. Худо ба мо ҳама чизеро додааст, ки барои зиндагии писандидаи Ӯ ба мо лозим аст, зеро мо интизори бозгашти наздики Писари Ӯ, Исои Масеҳ ҳастем. Тасаввур кунед, ки ҳама гуна захираҳои заруриро барои гузаштан аз биёбон нодида гиред. Тасаввур кунед, ки либоси мувофиқ, муҳофизати зарурӣ ё оби гаронбаҳоро партофтан. Мо эҳтиёткор хоҳем буд, ки ҳар як захираро барои сафар тавассути биёбон қадр кунем. Худои бузурги мо «ба мо ҳама чизеро додааст, ки ба ҳаёт ва худотарсӣ тааллуқ дорад» (2 Петрус 1:3). Биёед аз онҳо истифода барем – Китоби Муқаддас, дуо, муошират бо дигар имондорон, Калисо ва Рӯҳи Муқаддас, ки қудрати илоҳӣ дар дохили мост.
Ин қудрати илоҳӣ аз рӯзи наҷоти мо ба мо дастрас буд: «Шумо низ дар Масеҳ дохил карда шудед, вақте ки каломи ростӣ, Инҷили наҷоти худро шунидед. Имон оварда, шумо дар Ӯ бо мӯҳр, Рӯҳи Муқаддаси ваъдашуда, ки гарави мероси мост, то наҷоти онҳое, ки моли Худо ҳастанд – ба ситоиши ҷалоли Ӯ» (Эфсӯсиён 1:13-14 NIV).
