НИГОҲЕ БА РУМИЁН 8
Рӯҳулқудс Дар ҳаёти масеҳӣ Дар ҳаёти масеҳӣ
«Исо аз Носираи Ҷалил омада, дар Урдун аз Яҳё таъмид гирифт. Ва ҳангоме ки Ӯ аз об баромад, дарҳол дид, ки осмонҳо кушода мешаванд ва Рӯҳ мисли кабӯтар бар Ӯ фуруд меояд. Ва овозе аз осмон омад: «Ту Писари маҳбуби Ман ҳастӣ; аз Ту Ман хеле хушнудам». Марқӯс 1:9-11 ESV
Бо ин суханон Исо ба хидмати Худ шурӯъ кард, ки то аз Рӯҳулқудс таъмид нагирифта буд, оғоз шуда наметавонист. Исо ҳамеша Худои Писар буд ва ҳеҷ гоҳ аз ин будан боз намонд; аммо Ӯ ба замин омад, то ирода ва мақсади Худоро ҳамчун инсон иҷро кунад. Ва ҳамчун инсон – ҳатто инсони бегуноҳ ва комил – Ӯ бояд аз ҷониби Худо қудрат мегирифт, то кори Худоро анҷом диҳад. Рӯҳулқудси Худо бояд инсонияти Ӯ – вуҷуди Ӯро – пур мекард ва фаро мегирифт, агар Ӯ иродаи Худоро барои ҷалоли Худо иҷро мекард.
Марҳилаи аввали хидмати Ӯ, як навъ оғози ҳолати инсонӣ, як даври сахти васвасаҳо аз ҷониби худи иблис буд. Аввалин инсон, Одам, дар аввалин васвасаи худ ба рӯи худ афтод (Ҳастӣ 3). Ҳоло Исо, «Одами охирин» (1 Қӯринтиён 15:45), бояд ба ҳамин тариқ оғоз мешуд ва Ӯ бояд ҳамон васвасагарро мағлуб мекард. Ӯ инро чӣ тавр кард? Хонданро давом диҳед.
«Исо, пур аз Рӯҳулқудс, аз (таъмид дар) Урдун баргашт ва аз ҷониби Рӯҳ дар биёбон 40 рӯз аз ҷониби иблис васваса карда шуд. Ва Ӯ дар он рӯзҳо чизе нахӯрд. Ва ҳангоме ки онҳо ба охир расиданд, Ӯ гурусна буд... Вақте ки иблис ҳар васвасаро ба охир расонд, ӯ то вақти муносиб аз Ӯ дур шуд. Ва Исо бо қудрати Рӯҳ ба Ҷалил баргашт» (Луқо 4:1-14).
Албатта, Исо ҳеҷ гоҳ ба васваса наафтод. Ӯ онро бо қудрати Рӯҳулқудс, ки Ӯро пур кард ва роҳнамоӣ кард, мағлуб кард. Дар асл, мубориза на танҳо байни инсон ва иблис буд; ин иблис бар зидди Рӯҳулқудс буд ва пирӯзӣ ҳеҷ гоҳ шубҳанок набуд. Ҳамин тавр, Исо, ки пурра зери таъсир ва назорати Рӯҳ буд, дар ҳоле ки аз ҷониби тамоми арсенали васвасаи иблис ҳамла мешуд, ҳанӯз ҳам пурра зери назорати Рӯҳ баромад. Тобеъияти аҷиб! Ғалабаи бузург!
Мо инсонҳо комилан нотавонем, ки аз Наҷотдиҳандаи худ пайравӣ кунем ё ба Ӯ дар ин зиндагӣ бидуни қудрат ва имконияти Рӯҳулқудси Ӯ хидмат кунем ё Ӯро эҳтиром кунем. Худоро шукр, ҳамон Рӯҳулқудс, ки Худованди мо Исоро ҳангоми рӯ ба рӯ шудан бо иблис пур кард, роҳнамоӣ кард ва нерӯ бахшид, ва дар ҳар лаҳзаи ҳаёти заминии Ӯ бо мо ва дар мост. Ва Исо ваъда дод, ки Рӯҳ ҳамеша бо мо хоҳад буд (Юҳанно 14:16), то моро роҳнамоӣ кунад, таълим диҳад ва имкон диҳад.
Исо ба шогирдонаш дар бораи омадани Рӯҳ ва тӯҳфаҳо ва қобилиятҳое, ки Ӯ ба онҳо меовард, таълим дод (Юҳанно 14-16). Ҳамин Рӯҳ Павлусро илҳом бахшид, ки ба мо низ дар бораи кори Рӯҳ дар ҳаёти мо таълим диҳад. Хусусан як боб, Румиён 8, як боби муҳим дар бораи Рӯҳулқудс дар ҳаёти масеҳӣ мебошад.
Дар ҳафт боби аввали Румиён Рӯҳулқудс танҳо чанд маротиба зикр шудааст, зеро Павлус асосҳои имони мо ва ҳаёти нави моро дар Масеҳ баён мекунад. Аммо дар боби 8 Рӯҳ 20 маротиба ба матн ворид мешавад! Дар охири Румиён 7 Павлус дар муборизаи худ байни хоҳишҳои навзоди худ барои зиндагӣ барои Худо ва ғаризаҳои гуноҳкоронаи табиати инсонии худ хеле ноумед, қариб мағлубшуда ба назар мерасад. Ба ӯ гӯш диҳед: «Ман амалҳои худро намефаҳмам. Зеро ман он чиро, ки мехоҳам, намекунам, балки ҳамон чизеро, ки нафрат дорам, мекунам... Ман хоҳиши дуруст карданро дорам, аммо қобилияти иҷро кардани онро надорам. Зеро ман он некиеро, ки мехоҳам, намекунам, балки бадиеро, ки намехоҳам, ҳамеша мекунам... кӣ маро аз ин ҷисми марг наҷот медиҳад?» (Румиён 7:15-24). Ин ба ноумедии аз ҳад зиёди нашъаманд монанд аст.
Агар Павлус, ҳаввории Исои Масеҳ ва пешвои баркамоли масеҳӣ, бо табиати гуноҳкори пурқувват ва доимӣ мубориза мебурд, мо чӣ? Аён аст, ки ҳамаи мо беилоҷ нашъаманд ҳастем, на ба маводи мухаддир, ҷинсӣ ё машрубот, балки ба худ – ба ҷисми худ ва ба хоҳишҳо ва иштиёқҳои он! Ҳамаи дигар нашъамандӣ танҳо ифодаи ин ғуломии асосии рӯҳ мебошанд.
Павлус медонист, ки «чизе нек дар ман, яъне дар ҷисми ман, зиндагӣ намекунад» (Румиён 7:18). Мо инро низ, назариявӣ, медонем, аммо аксар вақт фаромӯш мекунем. Ҳамчун инсон, ҳамаи мо беилоҷ ба худ ва гуноҳ «гирифтор» ҳастем ва аз ин рӯ дар назди Худо маҳкум шудаем. Аммо Румиён 8 бо тантана эълон мекунад, ки «барои онҳое, ки дар Исои Масеҳ ҳастанд, ҳеҷ маҳкумият нест» (Румиён 8:1), на танҳо нисбат ба гузаштаи гуноҳкори мо, балки инчунин қудрати ҳозираи мо барои зиндагӣ берун аз гуноҳ!
«Зеро қонуни Рӯҳи ҳаёт моро дар Исои Масеҳ аз қонуни гуноҳ ва марг озод кард» (Румиён 8:2). Ҳамаи гуноҳҳои мо доварӣ шуданд, вақте ки онҳо бар Исои Масеҳ гузошта шуданд ва Ӯ онҳоро дар ҷисми Худ дар салиб бардошт (1 Петрус 2:24). Ҳоло Ӯ Рӯҳулқудси Худро фиристодааст – ҳамон Рӯҳулқудс, ки дар Ӯ зиндагӣ мекард ва Ӯро бар зидди иблис қудрат мебахшид – то моро пур кунад ва қудрат бахшад. Қоидаи нав дар ҳаёти имондор амал мекунад: қоидаи Рӯҳ, ки моро дар Исои Масеҳ аз ҳукмронии доимии гуноҳ ва марг озод мекунад. Мо ҳоло онро дар ДНК-и навзоди худ дорем. Чӣ сарчашмаи ғайритабиӣ! Худо инро чӣ тавр анҷом дод? «Бо фиристодани Писари Худаш дар сурати ҷисми гуноҳкор ва барои гуноҳ, Ӯ гуноҳро дар ҷисм маҳкум кард» (Румиён 8:3).
Бо чӣ натиҷа? «То ки талаботи одилонаи қонун (он қонуне, ки мо ҳеҷ гоҳ иҷро карда наметавонем) дар мо, ки на мувофиқи ҷисм, балки мувофиқи Рӯҳ роҳ меравем, иҷро шавад» (Румиён 8:4). Мо ҳоло «бо Рӯҳ роҳ меравем, ва... хоҳишҳои ҷисмро қонеъ нахоҳем кард» (Ғалотиён 5:16-23).
Матн идома медиҳад: «онҳое, ки мувофиқи ҷисм зиндагӣ мекунанд, фикрҳои худро ба чизҳои ҷисм мегузоранд, аммо онҳое, ки мувофиқи Рӯҳ зиндагӣ мекунанд, фикрҳои худро ба чизҳои Рӯҳ мегузоранд» (Румиён 8:5). Рафтори мо аз ақли мо, фикрҳои мо ва қалби ботинии мо пайравӣ мекунад: «Аз дарун, аз қалби инсон, фикрҳои бад (ва рафтор) меоянд» (Марқӯс 7:20-23). Ва Яъқуб ба мо мегӯяд, ки «ҳар кас вақте васваса мешавад, ки аз хоҳиши худ фирефта ва ҷалб карда мешавад» (Яъқуб 1:14).
Ба мо таълим дода мешавад дар бораи қудрат ва нақши Рӯҳ дар ҳаёти навзоди мо, то ки мо ақли худро ба он чизе, ки ба Рӯҳ дахл дорад, ба он чизе, ки тавассути роҳнамоӣ ва ангезаҳои Ӯ дар дилҳои мо меояд, равона кунем.
«Шумо... на дар ҷисм, балки дар Рӯҳ ҳастед, агар дар ҳақиқат Рӯҳи Худо дар шумо зиндагӣ кунад. Ҳар кӣ Рӯҳи Масеҳро надорад, ба Ӯ тааллуқ надорад. Аммо агар Масеҳ дар шумо бошад, гарчанде ки ҷисм аз сабаби гуноҳ мурдааст, Рӯҳ аз сабаби адолат ҳаёт аст» (Румиён 8:9-10). Танҳо имондорони ҳақиқӣ ба Масеҳ Рӯҳро доранд ва зери ҳукмронии Ӯ ҳастанд. Навиштаҳо ҳеҷ гоҳ масеҳиро ҳамчун «кори худро кардан» тасвир намекунанд. Ин ғаризаи ғайритабиии навзоди мост, ки «мувофиқи Рӯҳ» рафтор кунем ё роҳ равем.
Пас, агар мо кӯшиш кунем, ки ҳаёти худро бо шартҳои худ зиндагӣ кунем, мо зиддияти зиндаи шахсияти масеҳии худ ҳастем! Ин рафтори хоси имондор аст, ки зери ҳукмронии Рӯҳулқудс зиндагӣ кунад. Иродаи худ рафтори масеҳӣ нест, гарчанде ки мутаассифона ҳамаи мо ба он машғул мешавем, ки ба таври муассир роҳнамоии Рӯҳро дар ҳаёти худ «ғамгин» мекунем (Эфсӯсиён 4:25-30).
Аммо азбаски «Рӯҳи Он ки Исоро аз мурдагон эҳё кард, дар шумо зиндагӣ мекунад, Ӯ... инчунин ба ҷисмҳои мирандаи шумо тавассути Рӯҳи Худ, ки дар шумо зиндагӣ мекунад, ҳаёт хоҳад бахшид» (Румиён 8:11). Ҷисмҳои мурда наметавонанд барои Худо мева оваранд. Аммо Рӯҳ дар мо ҷисми мурдаро эҳё мекунад, онро бо ҳаёти Масеҳ пур мекунад ва қодир аст, ки барои Худо мева оварад.
«Пас... мо қарздорем, на ба ҷисм... балки агар бо Рӯҳ аъмоли ҷисмро бикушед, зинда хоҳед монд» (Румиён 8:12-13). Ягона ӯҳдадории мо дар назди Худо ин аст, ки ҳаёти аз Рӯҳ пуршударо, ки Ӯ ба мо ройгон додааст, зиндагӣ кунем. Мо ба он ҷисми кӯҳна, ки танҳо моро бо Худо ба мушкилот меандозад, ҳеҷ чиз қарздор нестем. Мо озодем, ки ба сарнавишти навзоди худ хидмат кунем – ба Худои худ хидмат кунем!
Чӣ тавр мо «аъмоли ҷисмро мекушем»? Бо Рӯҳ ва тавассути файз мо муҷаҳҳаз ҳастем, ки «ба бехудоӣ ва ҳавасҳои дунявӣ «Не» гӯем ва дар ин замони ҳозира ҳаёти худдорӣ, ростқавл ва худотарсона зиндагӣ кунем» (Титус 2:12). Ба чунин аъмоли ҷисм ҳар вақте ки васваса мешавад, «Не»-и ниҳоӣ гуфтан, онҳоро ба таври муассир куштан аст. Ин бояд рафтори ҳар як фарзанди Худо бошад, ки аз ҷониби Рӯҳ қудрат гирифтааст! «Ҳамаи онҳое, ки аз ҷониби Рӯҳ роҳнамоӣ мешаванд, писарони Худо ҳастанд» (Румиён 8:14).
«Шумо рӯҳи ғуломиро нагирифтед, ки боз ба тарсу ҳарос афтед, балки Рӯҳи фарзандхониро гирифтед, ки бо он мо «Абба! Падар!» мегӯем. Худи Рӯҳ бо рӯҳи мо шаҳодат медиҳад, ки мо фарзандони Худо ҳастем» (Румиён 8:15-16). Рӯҳ огоҳии илоҳии мо аз мақоми мо ҳамчун фарзандони Худо ва ангезаи мо барои зиндагӣ кардани ҳаётест, ки барои фарзандони Ӯ табиӣ аст. Ва мо на танҳо аз ҷониби Рӯҳи Худо қудрат мегирем, балки мо воқеан табиати Худоро дорем; мо аз тухми Ӯ аз нав таваллуд шудаем (1 Петрус 1:23; 1 Юҳанно 3:9). Тухми Худо, худи табиати Худо, гуноҳ карда наметавонад!
Ҳамчун фарзандони Худо мо «ворисони Худо ва ҳамворисони Масеҳ ҳастем, ба шарте ки мо бо Ӯ азоб кашем, то ки бо Ӯ ҷалол ёбем» (Румиён 8:17). Дар хотир доред, ки гуноҳи мо сабаби фасоде буд, ки офаринишро фаро гирифтааст. Наҷотдиҳандаи мо гуноҳи моро ба дӯш гирифт ва ҳукми хашмгини Худоро дар ҷисми Худ бардошт (Румиён 8:3). Ҳоло, гарчанде ки мо наҷот ёфтаем, офариниш дар маҷмӯъ ҳанӯз наҷот наёфтааст, балки «бо орзуи шадид интизори ошкор шудани писарони Худост... (вақте ки) худи офариниш аз ғуломии фасод озод хоҳад шуд ва озодии ҷалоли фарзандони Худоро ба даст хоҳад овард» (Румиён 8:18-21).
Дар ин ҷаҳон мо ҳанӯз ҳам аз оқибатҳои гуноҳ азоб мекашем. Наҷотдиҳандаи мо сабаби аслии гуноҳи моро бардошт, аммо худи офариниш ҳанӯз ҳам аз оқибатҳои гуноҳ сахт бемор аст. То он даме, ки натиҷаи пурра ва ниҳоии кори наҷотбахши Ӯ амалӣ нашавад, мо бо ин оқибатҳо зиндагӣ карданро идома медиҳем. Аммо, «азобҳои ин замони ҳозира ба ҷалоле, ки ба мо ошкор хоҳад шуд, муқоиса карда намешаванд» (Румиён 8:18). Вақте ки Наҷотдиҳандаи мо моро аз ин ҷаҳон мебарад, ҷисмҳои мо ниҳоят аз лаънати гуноҳ наҷот хоҳанд ёфт. Он гоҳ Ӯ коинотро дар комилияти беайб аз нав меофарад.
Аммо ҳоло, офариниш дар дардҳои он таваллуди дубораи оянда печидааст (Румиён 8:19-22) – заминларзаҳои ҷисмонӣ ва ахлоқӣ, ки ҳар рӯз сайёраи моро ба ларза меоранд. «На танҳо офариниш, балки худи мо, ки... Рӯҳро дорем, дар дохили худ нола мекунем, зеро мо бо орзуи шадид интизори фарзандхонӣ ҳамчун писарон, наҷоти ҷисмҳои худ ҳастем. Зеро дар ин умед мо наҷот ёфтем... (ва) мо... бо сабр интизор мешавем» (Румиён 8:23-25), то ниҳоят, рӯҳ, ҷон ва ҷисм, аз ҳузур ва қудрати гуноҳ наҷот ёбем, вақте ки тамоми офариниш ниҳоят аз ғуломии фасод, ки аз гуноҳи аввал дар Адан ҳукмронӣ кардааст, озод хоҳад шуд.
Офариниш нола мекунад, мо нола мекунем, ва Рӯҳ дар дохили мо низ нола мекунад, ки дар андӯҳи мо шарик аст ва моро ба манбаи қудрат барои тобоварӣ ва муваффақият мепайвандад. Ӯ «ба мо дар заъфи мо кӯмак мекунад. Зеро мо намедонем, ки чӣ тавр бояд дуо кунем, аммо худи Рӯҳ барои мо бо нолаҳои аз ҳад зиёд амиқ шафоат мекунад. Ва Он ки дилҳоро меҷӯяд, медонад, ки фикри Рӯҳ чист, зеро Рӯҳ барои муқаддасон мувофиқи иродаи Худо шафоат мекунад» (Румиён 8:26-27).
Ҳамон тавре ки Худо нолаи қавми Худро дар ғуломии Миср шунид ва онҳоро ба ёд овард (Хуруҷ 2:24-25), ҳоло «чашмони Худованд бар одилон аст ва гӯшҳои Ӯ ба дуои онҳо кушода аст» (1 Петрус 3:12). Нолаи мо аз ҷониби Рӯҳ шунида мешавад ва ба Худо ҳамчун нолаи Худаш пешниҳод мешавад; ва андӯҳ ва ниёзҳои мо ба Худо мувофиқи иродаи Ӯ маълум карда мешаванд, ва мо бо Он ки иродаи Худро дар мо иҷро мекунад, дар тамос ҳастем.
Пас, андӯҳи мо бемаънӣ нест. Павлус гуфт: «Ин ранҷи сабук ва муваққатӣ барои мо вазни абадии ҷалолро, ки аз ҳар гуна муқоиса берун аст, омода мекунад, зеро мо на ба чизҳои дидашуда, балки ба чизҳои нодида менигарем. Зеро чизҳои дидашуда муваққатӣ ҳастанд, аммо чизҳои нодида абадӣ ҳастанд» (2 Қӯринтиён 4:17-18).
«Мо медонем, ки барои онҳое, ки Худоро дӯст медоранд, ҳама чиз барои некӣ кор мекунад, барои онҳое, ки мувофиқи мақсади Ӯ даъват шудаанд» (Румиён 8:28-30), ки ин моро ба сурати Писари Ӯ, Худованди мо Исои Масеҳ табдил додан аст!
