Чӣ мешавад, агар дили шумо аз кор монад?
Дар давоми умри миёна, дил ба қадри кофӣ хунро интиқол медиҳад, ки 3,3 супертанкерро пур кунад!
Чӣ узви боэътимод аст дили инсон! Ҳар рӯз, аз ҷумла якшанбе ва идҳо, ин муҳаррики хурд хуни моро беист интиқол медиҳад. Ва он ҳатто ҳангоми хоби мо идома меёбад.
Дил ҳеҷ гоҳ аз обу ҳаво шикоят намекунад ва ҳеҷ гоҳ рухсатӣ намепурсад. Он вақте ки ба он хуб муносибат мекунанд, беҳтар кор мекунад, аммо ҳатто дар шароити стрессӣ кор карданро идома медиҳад.
Чӣ қадар ба дил ниёз дорем! Агар як чашм кӯр бошад, мо метавонем бо дигараш бубинем. Агар як гӯш кар бошад, мо метавонем бо дигараш бишнавем. Агар мо як пойи худро гум кунем, мо метавонем бо асобағал роҳ равем. Аммо мо танҳо як дил дорем.
Ҳангоме ки мо зиндаем
«Мошини насоскунандаи» мо тақрибан ба андозаи мушти даст аст ва вазнаш каме бештар аз ним фунт аст. Он дар як дақиқа тақрибан 70 маротиба, дар як соат 4200 маротиба, дар як рӯз 100,800 маротиба ва дар як сол 36,792,000 маротиба мезанад. Дили шахси 70-сола беш аз 2,5 миллиард маротиба задааст.
Дил дар 50 сол ба қадри кофӣ энергия тавлид мекунад, ки як киштии ҷангиро аз об бардорад. Дар давоми умри миёна, он ба қадри кофӣ хунро интиқол медиҳад, ки 3,3 супертанкерро пур кунад!
Мувофиқи як энсиклопедия, дил хунро тавассути тақрибан 12,000 мил рагҳои хунгузар дар бадани инсон интиқол медиҳад. Ин тақрибан масофа аз Сан-Франсиско, Калифорния то Найроби, Кения – ё тақрибан нисфи роҳи атрофи ҷаҳон аст.
Гарчанде ки ин узв, ки хуни моро доимо гардиш медиҳад, метавонад аз беморӣ ва сӯиистифода заиф шавад, он одатан солҳои зиёд хидмати аъло ва беист медиҳад, пеш аз он ки ниҳоят аз кор монад. Вақте ки ин рӯй медиҳад, мо мемирем.
Вақте ки мо мемирем
Ин моро ба як саволи хеле шахсӣ, вале муҳим меорад: Агар дили шумо панҷ дақиқа пас аз кор монад, шумо ба биҳишт меравед ё ба дӯзах?
Умедворам, ки шумо метавонед инро бо итминон бигӯед: «Бале, ман медонам, ки вақте мемирам, ба биҳишт меравам. Ман дар тавба ба Худо рӯ овардаам ва Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсии худ қабул кардаам. Ман ба хуни гаронбаҳои Ӯ, ки дар салиби Ҷолҷода барои кафорати гуноҳҳои ман рехта шудааст, эътимод кардаам. Ва ман атои Худоро, ки ҳаёти ҷовидонӣ аст, қабул кардаам. Аз ин рӯ, ман медонам, ки вақте мемирам, ба биҳишт меравам.»
Аммо шояд ҳамаи он чизе ки шумо гуфта метавонед, ин аст: «Не, ман намедонам, ки пас аз аз кор мондани дилам ба куҷо меравам, аммо ман дар ҳақиқат мехоҳам, ки боварӣ дошта бошам.» Агар ин тавр бошад, хонданро давом диҳед.
Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки
ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд (Румиён 3:23).
Калимаи «ҳама» шумо ва маро дар бар мегирад. Дар асл, он ҳамаро дар бар мегирад. Аммо он инчунин мегӯяд, ки «Масеҳ барои гуноҳҳои мо мурд» – ҳам гуноҳҳои шумо ва ҳам гуноҳҳои ман (1 Қӯринтиён 15:3).
Чӣ бояд кард
Барои қабул кардани атои ройгони наҷоти Худо, Китоби Муқаддас мегӯяд, ки мо бояд ба Исо ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсии худ эътимод кунем:
Ба ҳар кӣ Ӯро қабул кард, ба онҳо ҳуқуқ дод, ки фарзандони Худо шаванд, ба онҳое ки ба исми Ӯ имон доранд (Юҳанно 1:12).
Ин аст, ки чӣ тавр Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кунед: Аз Ӯ хоҳиш кунед, ки ба ҳаёти шумо биёяд, гуноҳҳои шуморо дур кунад ва ба шумо кӯмак кунад, ки барои Ӯ зиндагӣ кунед. Инро ҳоло кунед, ва агар дили шумо дар панҷ дақиқа аз кор монад, шумо хоҳед донист, ки абадиятро дар куҷо мегузаронед – дар биҳишт!
