Ин суханон як қисми шаҳодати Сулаймон дар бораи тарбияи ӯ мебошанд, ки ӯ кӯшиш кард, ки ба фарзандони худ низ бирасонад. Худо ӯро водор кард, ки инро дар Масалҳо сабт кунад, то онро барои мо низ ҳамчун як қисми Каломи муқаддаси Худ нигоҳ дорад. Дар ҷаҳоне, ки ин қадар чизҳо бетартибанд, Худо то ҳол мехоҳад, ки «дилҳои падаронро ба фарзандон ва дилҳои фарзандонро ба падарони онҳо гардонад», то мабодо Ӯ «омада, заминро бо лаънат занад» (Мал. 4:6).
Навиштаҳо ба таври ором ба мо нишон медиҳанд, ки Довуд ҳамчун падар бо писарони калонии худ ноком шуд. Ҳарчанд ӯ онҳоро дӯст медошт, аммо бо онҳо, бахусус бо Абшолӯм, ки фарзанди барҷаста буд, қатъӣ набуд. Аввал аз Шоул гурехта, сипас бо ҷангҳо ва корҳои давлатӣ машғул шуда, ба назар мерасад, ки ӯ ба писарони калонии худ иҷозат додааст, ки ба ҳавасҳо ва лаззатҳои худ бидуни масъулият ё маҳдудият дода шаванд (1 Подш. 1:6; 2 Подш. 13:6–7, 39). Аз бисёр ҷиҳат ӯ подшоҳи намунавӣ, марде буд, ки ба дили Худо писанд омад. Аммо бо додани худ ба бисёр занон ва канизакон, чизе ки Худо дар Такрори Шариат 17:17 барои подшоҳони Исроил ба таври возеҳ манъ карда буд, ӯ ба писарони худ намунаи хуб нишон надод — ва бахусус вақте ки ӯ Батшобаъро гирифт ва сипас барои марги шавҳараш дар ҷанг барои пӯшонидани гуноҳаш чора андешид (2 Подш. 11). Чӣ намунаи бад!
Чӣ гуна ӯ метавонист қудрати ахлоқӣ дошта бошад, ки писарони худро аз шарорати шабеҳ боздорад? Кӯдакон хеле зуд қадамҳои волидони худро мушоҳида ва пайравӣ мекунанд. Бигзор мо, ки волидайн ҳастем, инро ҳамеша дар хотир дорем! Биёед на танҳо ба фарзандони худ дастурҳои хуб ва маслиҳатҳои хирадмандона диҳем, балки ба онҳо намунаи худотарсона нишон диҳем!
