Аҳамияти сангҳои хурд
«Шумо низ, мисли сангҳои зинда, ба хонаи рӯҳонӣ сохта мешавед». 1 Петрус 2:5 NIV
Ҷавоне, ки дар Ню Ҳэмпшир сайругашт мекард, дар назди деҳқоне, ки яке аз он деворҳои машҳури сангии Ню Англияро таъмир мекард, истод, то истироҳат кунад. Ҳангоми сӯҳбат, ӯ ба деҳқон пешниҳод кард, ки чанд санги калонро ба ҷои худ гузорад, то шикастагии деворро пӯшонад. Сипас ӯ тамошо кард, ки ин деворсоз бодиққат як тӯдаи сангҳои хурдтарро ҷудо кард, то онҳоеро пайдо кунад, ки ба ҳар як сӯрох дар атрофи он сангҳои калон мувофиқат кунанд. Ин фаъолият ҷавони сайёҳро водор кард, ки пурсад: «Чаро ҳар як фазои хурдро бо он сангҳои хурд пур мекунед? Оё сангҳои калон барои иҷрои кор кофӣ нестанд? Баъд аз ҳама, девор таъмир шудааст, ҳамин тавр не?»
Ҷавоби деҳқон тақрибан чунин буд: «Албатта, сангҳои калон ҳоло холигоҳро мепӯшанд. Аммо агар сангҳои хурд онҳоро дастгирӣ намекарданд, онҳо ба зудӣ меафтиданд ва як қисми дигари деворро бо худ мебурданд. Он гоҳ девор аз пештара бадтар мешуд. Сангҳои хурд шояд аз рӯи андоза чандон намоён набошанд, аммо онҳо кори муҳимеро барои нигоҳ доштани сангҳои калон дар ҷои худ иҷро мекунанд».
Вақте ки ман ин ҳикояро шунидам, ба ёдам ояти дар боло овардашуда ва чӣ гуна мо масеҳиён мисли сангҳои он девор ҳастем, омад. Баъзеҳо калонанд, дар ҳоле ки дигарон хурданд, аммо ҳеҷ кадоме беаҳамият нестанд. Арзиши мо аз ҷониби чашми бетаҷрибаи роҳгузар муайян намешавад, балки аз ҷониби ҷойгиркунии моҳиронаи Устоди Созанда, ки медонад, ки чӣ лозим аст ва дар куҷо дар раванди сохтмони рӯҳонӣ лозим аст, муайян мешавад.
Оё шумо санги калоне ҳастед, ки кори «муҳим»-ро иҷро мекунед? Дар хотир доред, ки мувофиқи ин муқоиса, агар сангҳои хурд шуморо иҳота намекарданд ва бо дуо, рӯҳбаландӣ, дастгирии молиявӣ ва дигар намудҳои кӯмаки ҳаётӣ шуморо дастгирӣ намекарданд, шумо дар ниҳоят фурӯ меафтидед. Ҳар як санги зинда, калон ва хурд, дар назари Худо муҳим аст.
