Аҳамияти чизҳои хурд
Ҳар коре, ки мекунед, аз таҳти дил кунед, гӯё барои Худованд ва на барои одамон, донед, ки аз Худованд мукофоти меросро хоҳед гирифт; зеро шумо ба Худованд Масеҳ хидмат мекунед. – Қӯлассиён 3:23-24
Вақте ки ман достони Ҷидъӯнро дар Доварон 6-8 мехондам, ногаҳон ба ёдам омад, ки чӣ қадар имкониятҳо бар зидди лашкари хурди Ҷидъӯн, ки аз 300 нафар иборат буд, ҷамъ шуда буданд. Мувофиқи Доварон 8:10, лашкари «мардуми Шарқ» аз 135 000 сарбоз иборат буд. Имкониятҳо 450 ба 1 буданд! Аз нигоҳи инсонӣ Ҷидъӯн девона буд, ки кӯшиши маъракаи озодиро бар зидди чунин лашкар мекард. Аммо мо тамоми достонро медонем: Ҷидъӯн дар асл бо лашкари тақрибан 32 000 нафар оғоз кард, ки ин имкониятҳои ӯро хеле беҳтар мекард. Аммо Худо нақшаҳои дигар дошт ва лашкари ӯро ба 300 нафар кам кард. Чаро? Барои он ки исроилиён барои ғалаба қарздор нашаванд.
Мо ин принсипи имкониятҳои ғайриимконро дар тамоми Китоби Муқаддас мебинем. Аброҳам ва 318 хизматгори омӯзонидашудаи ӯ барои наҷот додани Лут бо лашкари чор подшоҳ мубориза бурданд. Гуфта нашудааст, ки лашкари онҳо чӣ қадар калон буд, аммо ин чор подшоҳ ҳис мекарданд, ки онҳо ба қадри кофӣ калон ҳастанд, ки бар зидди панҷ подшоҳи дигар ҷанг оғоз кунанд – бешубҳа қувваҳои онҳо ба ҳазорон нафар мерасиданд. Тафсилоти зиёди ҷанг дода нашудааст, аммо Малкисадек ба Аброҳам гуфт, ки ин «Худои Таоло буд, ки душманони туро ба дасти ту супурд» (Ҳастӣ 14:20 NKJV).
Намунаи дигари намоёни ин принсип бозгашти гурӯҳи хурди бадарғашудагони исроилӣ буд, ки дар Эзро 2 зикр шудааст. Онҳо лашкари калоне надоштанд, ки онҳоро ҳангоми сафар муҳофизат кунад. Дар муқоиса бо рӯзҳои шукӯҳи Исроил, ин шумораи бозгашта хеле ночиз ва бешубҳа заиф ба назар мерасид, аммо бо вуҷуди ин Худо барои онҳо нақша ва ҳадафи мушаххас дошт.
Закарё ва Ҳаггай пайғамбароне буданд, ки Худо онҳоро барои рӯҳбаланд кардани исроилиён дар давраи душвори бозсозӣ фиристода буд. Дар Закарё 4:6-7 фаришта ба Закарё барои Зеруббобил, ки бозгашти аввалини бадарғашудагонро роҳбарӣ мекард, паём дод: ««На бо қудрат ва на бо зӯрӣ, балки бо Рӯҳи Ман» мегӯяд Худованд лашкарҳо. «Ту кистӣ, эй кӯҳи бузург? Пеш аз Зеруббобил ту ҳамвор хоҳӣ шуд!»» Чӣ қадар ваъдаи рӯҳбаландкунанда, ки ҳамаи монеаҳо на тавассути қудрати низомӣ, балки бо қудрати Рӯҳи Муқаддас аз байн мераванд. Сипас Худованд инро ваъда дод: «Дастҳои Зеруббобил асоси ин маъбадро гузоштаанд; дастҳои ӯ низ онро ба итмом мерасонанд. Он гоҳ хоҳед донист, ки Худованд лашкарҳо Маро ба шумо фиристодааст. Зеро кӣ рӯзи чизҳои хурдро нафрат кардааст?» (Закарё 4:9-10).
Дар Ҳаггай 2:3 Худованд ба Зеруббобил ва ба мардум гуфт: «Кӣ аз шумо боқӣ мондааст, ки ин маъбадро дар шукӯҳи пешинааш дидааст? Дар муқоиса бо он, оё ин дар назари шумо ҳеҷ чиз нест?» Оё ин сарзаниши сабук аст? Оё Зеруббобил ва мардум рӯҳафтода шуда буданд, зеро кӯшишҳои онҳо дар бозсозии маъбад аз Сулаймон хеле пасттар буданд? Баъзе пиронсолон, ки маъбади аслиро дар ёд доштанд, бешубҳа ноумед шуданд ва аз дидани асосҳои нав ашк рехтанд, аммо насли ҷавон аз он чизе, ки ба даст омада буд, хеле шод буданд (Эзро 3:13).
Аҳди Ҷадид ин принсипро ба таври возеҳ тасдиқ мекунад. Павлус дар бораи мушкилоти «хордор»-и худ инро навишт: «Ман аз заъфҳо, аз сарзанишҳо, аз ниёзҳо, аз таъқибот, аз тангиҳо, ба хотири Масеҳ лаззат мебарам. Зеро вақте ки ман заиф ҳастам, он гоҳ ман қавӣ ҳастам» (2 Қӯринтиён 12:10). Ӯ инчунин қаблан эълон карда буд: «Худо чизҳои заифи ҷаҳонро интихоб кардааст, то чизҳои қавӣро хиҷолат диҳад» (1 Қӯринтиён 1:27). Чаро? Барои он ки «ҳеҷ ҷисме дар ҳузури Ӯ фахр накунад» (1 Қӯринтиён 1:29). Худо ҳадафи дугона дорад: хиҷолат додани мағрурон ва пешгирӣ кардани ғурури хизматгорони Ӯ.
Албатта, намунаи ниҳоии ин принсип худи Худованд аст, махсусан ҳангоми марги Ӯ: «Гарчанде ки Ӯ дар заъф маслуб шуд, аммо бо қудрати Худо зинда аст» (2 Қӯринтиён 13:4).
Имрӯз баъзеи мо шояд аз кӯшишҳои ночизи худ барои хидмат ба Худованд рӯҳафтода бошем. Кори мо дар муқоиса бо дигар хидматҳои масеҳӣ ночиз ба назар мерасад, аммо мо бояд дар хотир дорем, ки Худо моро ба хидмати мушаххас даъват кардааст. Ин ба Ӯ вобаста аст, ки хидмати мо рушд мекунад, ҳамон тавр мемонад ё коҳиш меёбад. Муваффақият дар хидмати масеҳӣ набояд бо меъёрҳои инсонӣ чен карда шавад. Ин кори Худост, Ӯ назорат мекунад ва ҳеҷ хидмате барои Ӯ барои Ӯ ночиз нест.
