Ин муҳимтарин кори ҳаёт аст!
Мусо марди истисноӣ буд, ки дар шароити ниҳоят душвор ба воя расидааст. Кӯдакии ӯ дар Хуруҷ 2:1-10 тасвир шудааст. Ӯ дар оилаи ғуломи ибрӣ дар Миср дар замони хеле душвор таваллуд шудааст – вақте ки Фиръавн фармон дод, ки ҳамаи писарбачагони навзод дар дарёи Нил ғарқ карда шаванд (Хуруҷ 1:22). Фиръавн подшоҳи бераҳм буд, ки метарсид, ки ибриён аз ҳад зиёд ва аз ҳад зиёд тавоно мешаванд, то ӯ онҳоро ҳамчун ғулом назорат карда натавонад.
Модари шуҷоъ
Пас аз он ки Юкабад Мусоро таваллуд кард, ӯ ӯро се моҳ аз Фиръавн пинҳон кард (Хуруҷ 1:2). Итоат накардан ба подшоҳ ниҳоят хатарнок буд, аммо ӯ кӯдаки худро чунон дӯст медошт, ки омода буд ҳама чизро зери хатар гузорад. Инчунин, волидонаш дарк карданд, ки ӯ кӯдаки махсус аст ва ин ба онҳо ҷуръат дод, ки ба фармони Фиръавн муқобилат кунанд (Ибриён 11:23).
Вақте ки ӯ дигар кӯдаки Мусоро пинҳон карда натавонист, Юкабад як сабади махсуси киштӣ монанд сохт, ки метавонист дар об шино кунад. Ӯ киштии хурдро, ки Мусо дар дохили он буд, дар байни қамишҳо дар наздикии канори дарё гузошт ва боварӣ ҳосил кард, ки духтараш Мириам аз дур назорат мекунад.
Вақте ки мо ба Худо бовар мекунем, чизҳои аҷиб рӯй медиҳанд. Аввалан, духтари Фиръавн киштии хурдро ҳангоми оббозӣ дар дарё дид. Сипас, гиряи Мусо меҳри духтари Фиръавнро ба вуҷуд овард. Ниҳоят, тааҷҷубовар буд, ки духтари Фиръавн омода буд Юкабадро ҳамчун ҳамшира барои Мусо қабул кунад (Хуруҷ 1:5-9). Юкабад тавонист Мусоро дар давраи кӯдакӣ тарбия кунад.
Худо бешубҳа бо роҳҳои пурасрор кор мекунад. Шайтон бо воситаҳои худ ноком шуд. Худо Фиръавнро – пурқудраттарин силоҳи Шайтонро, ки чунин бераҳмӣ ва ғамро ба вуҷуд оварда буд – барои ғизо додан ва тарбия кардани Мусо истифода бурд, ки ӯ ба воя расида, наҷотдиҳандаи халқи худ шуд ва онҳоро аз ғуломӣ раҳо кард.
Дар қасри Фиръавн, Мусо беҳтарин тарбияи ҷаҳонро гирифт – беҳтарин таҳсилот, хӯрок, либос – беҳтарини ҳама чиз. Аммо ҳамаи ин бе ғамхории меҳрубононаи модараш беарзиш мебуд. Модарон дар ҳаёти фарзандони худ таъсири назаррас доранд ва нақши онҳо дар оила ивазнашаванда аст.
Модари имрӯза
Мутаассифона, фарҳанги муосир аксар вақт модариро беқадр мекунад. Худо модаронро даъват мекунад, ки барои оила хонаи бехатар, гарм ва бароҳат созанд. Қисми зиёди амният ва худбаҳодиҳии кӯдак аз хонае, ки модар месозад, ташаккул меёбад:
Бо ҳикмат хона сохта мешавад, ва бо фаҳмиш он мустаҳкам мегардад; ва бо дониш ҳуҷраҳо бо ҳамаи сарватҳои гаронбаҳо ва гуворо пур мешаванд (Масалҳо 24:3-4 NIV).
Мутаассифона, модарон аксар вақт маҷбуранд берун аз хона кор кунанд. Вақте ки мо фарзандони хурдсол ё наврас дорем, мо бояд бо шумораи фаъолиятҳое, ки модар берун аз хона машғул мешавад, хеле эҳтиёткор бошем. Ман намегӯям, ки касб ва фаъолиятҳои беруна барои модарон нодуруст аст, аммо ҳамсарон бояд эҳтиёҷоти фарзандони худро аввал бо дуо баррасӣ кунанд. Ин кори осон нест ва мисли бисёр ҷанбаҳои роҳи мо бо Худованд, қоидаи қатъӣ ва зуд вуҷуд надорад. Ягона коре, ки мо карда метавонем, ин аст, ки дар бораи ҳар як қарор бо Худо машварат кунем.
Модар бояд аз ҷустуҷӯи иҷрои шахсӣ берун аз хона, на тавассути муносибати худ бо Худо ва оилааш эҳтиёт бошад. Кӯдакон таассуротҳоро дар ёд доранд, на дороиҳоро. Мо танҳо як имконият дорем, ки хислат ва худбаҳодиҳии фарзандони худро созем.
Юкабад Мусоро тарбия кард, бо меҳрубонӣ ба эҳтиёҷоти эмотсионалӣ ва рӯҳонии ӯ ғамхорӣ кард. Мусо танҳо аз он сабаб солим ва мутобиқ буд, ки модараш тамоми вақт ва таваҷҷӯҳи худро ба ӯ бахшид, эҳтиёҷот ва манфиатҳои ӯро аввал гузошт.
Худо мехоҳад, ки модарон фарзандони худро дӯст доранд (Тит 2:4). Модари меҳрубон онҳоро таълим ва дастур медиҳад:
Кӯдаке, ки роҳи худро меёбад, ба модараш шармандагӣ меорад. Писари худро ислоҳ кун ва ӯ ба ту тасаллӣ хоҳад дод; ӯ инчунин ҷони туро шод хоҳад кард (Масалҳо 29:15,17 NASB).
Худо муҳаббати модарро бо баракат додани ӯ ва фарзандонаш эҳтиром хоҳад кард (Масалҳо 31:28; Забур 112:2).
Модарон муаллимони асосии насли оянда мебошанд. Ҳар як модар намунаест, ки фарзандонаш метавонанд аз он пайравӣ кунанд. Вай барои духтаронаш намунаи таъсири назарраси нақши ӯ ҳамчун зан аст ва барои писаронаш намунаи занест, ки онҳо бояд издивоҷ кунанд.
Мо бояд ҳамеша нақши муҳиммеро, ки модарон мебозанд, дар ёд дошта бошем. Онҳо ба дуо ва ташвиқи доимии мо ниёз доранд.
Модари муваффақ
Барои модари муваффақ шудан мисли Юкабад, модарон набояд комил бошанд, аммо онҳо бояд ба Худо, Каломи Ӯ ва оилае, ки Ӯ ба онҳо додааст, содиқ бошанд. Онҳо бояд ҳар рӯз вақт пайдо кунанд, то Каломи Худоро бихонанд ва барои шавҳарон ва фарзандони худ дуо кунанд. Имон, ҷуръат ва истодагарӣ барои зоҳир кардани қудрати Рӯҳи Худо дар ҳаёти оилавӣ лозим аст.
Модарон бояд фарзандони худро ба Масеҳ супоранд. Онҳо танҳо метавонанд фарзандони худро аз ҷаҳон муддати тӯлонӣ муҳофизат кунанд. Ҷаҳон мисли Нил аст – дарёи бузурги қавӣ, бо ҷараёнҳои қавӣ, ки метавонанд фарзандони моро ба осонӣ дур кунанд. Аммо агар модарон фарзандони худро ба дасти Худованд бо имон супоранд, Ӯ онҳоро дар ин ҷаҳон роҳнамоӣ ва муҳофизат хоҳад кард.
Фарзандон ба волидон дода шуданд, то дар ниҳоят мисли тирҳо озод карда шаванд (Забур 127:3-5). Ҳамон тавре ки ҳеҷ тире комил сохта намешавад, волидон низ наметавонанд фарзанди комилро тарбия кунанд. Аммо мо бояд онҳоро ба самти дуруст, ба ҳадафи дуруст равона кунем. Як умр бо Худо роҳ рафтан як ҳадафи бузург барои ноил шудан аст. Он гоҳ, новобаста аз он ки чӣ чизи дигар ба онҳо таъсир мерасонад, ё ҷараён чӣ қадар қавӣ аст, онҳо ба Худованд равона хоҳанд шуд ва ба сӯи Ӯ хоҳанд рафт.
Ниҳоят, модарон ба ташвиқи доимии мо ниёз доранд. Ин мисли оксиген барои ҷонҳои онҳост, зеро онҳо муҳимтарин кори ҳаётро иҷро мекунанд.
