«Рӯҳи Муқаддаси Худро аз ман нагир.» (Забур 51:11)
«Барои фоидаи шумост, ки ман меравам, зеро агар ман наравам — Тасаллидиҳанда ба шумо нахоҳад омад. Агар ман равам, Ӯро ба шумо мефиристам» (Юҳанно 16:7). Чӣ қадар муҳим бояд бошад фаъолияти Рӯҳи Муқаддас, вақте ки Наҷотдиҳандаи маҳбуб Калисоро ҳамчун беш аз ҷуброншуда барои холии рафтани Худаш — талафоти ҳузури Худаш — бо атои ин Параклети илоҳӣ тасвир кард!
«Ин Рӯҳ аст, ки зинда мекунад.» Ӯст, ки дар таваллуди нав Агент аст, «Агар касе аз об ва аз Рӯҳ таваллуд нашавад — вай ба Малакути Осмон дохил шуда наметавонад.» Ӯст, ки гунаҳкорро бо имон ба Исо пайваст мекунад ва наҷоти Ӯро қабул мекунад, «Ҳеҷ кас гуфта наметавонад, ки Исо Худованд аст — магар бо Рӯҳи Муқаддас.» Ӯст, ки кори пешрафтаи муқаддасиро идома медиҳад — мо «ба воситаи муқаддасшавии Рӯҳ» наҷот меёбем. Ӯст, ки симои гумшудаи Худоиро аз нав меофарад — дар рӯҳ хусусиятҳои хислати Наҷотдиҳандаро тасвир мекунад, «Мо ба ҳамон симо, аз ҷалол ба ҷалол — аз ҷониби Худованд Рӯҳ тағйир меёбем.»
Ӯст, ки Сабти илоҳиро равшан мекунад, мисли телескоп ба биниши ахлоқӣ амал мекунад, дар осмонҳои илҳом «чизҳои аҷиберо» ошкор мекунад, ки дар Калом мавҷуданд, ки чашми табиӣ онҳоро дида наметавонад. Ӯст, ки ҷалоли кори Наҷотдиҳанда — зебоии шахсияти Ӯ — комилии қурбонии Ӯ — сарвати файзи Ӯро ошкор мекунад, «Ӯ ба Ман ҷалол хоҳад овард, бо гирифтани он чизе, ки аз Они Ман аст — ва онро ба шумо маълум хоҳад кард.» Бештар — рӯҳи имондор худаш маъбади Рӯҳи Муқаддас мегардад.
Оҳ! Бо чӣ ҳасади муқаддас фарзанди Худо ҳар як роҳи васвасаро муҳофизат мекард, агар ин ҳақиқати аҷиб қудрати одатӣ ва ҷиддии худро бар ӯ амалӣ мекард,
Рӯҳи Худо дар ман сокин аст!
Чӣ тавр ӯ аз ҳар чизе, ки бо он эҳтимол дорад ин Агенти муборакро «ғамгин» кунад, «ки бо он то рӯзи наҷот мӯҳр зада шудааст», худдорӣ мекард. «Инак!» Ӯ гӯё мегӯяд, «Ман ҳама чизро нав мекунам.» Амалиёти ибтидоӣ аз Ӯст — Ӯ бар рӯи бесарусомонии рӯҳонӣ парвоз мекунад ва мегӯяд: «Бигзор нур бошад!» Файзи хотимавӣ ва комилкунанда аз Ӯст — Ӯ рӯҳро аз мавҷҳои Урдун мегузаронад, то он даме, ки он бо издиҳоми наҷотёфтагон дар назди тахт ҳамроҳ шавад, дар нисбат додани ҷалоли наҷоти комил ба Падар, Писар ва Рӯҳи Муқаддас!
Пас, эй Худо, Рӯҳи Муқаддаси Худро аз ман нагир. Калом, фармонҳо, муқаддасот, мавъизаҳо, дуоҳо — бе Ӯ бефоидаанд. Ҳамаи онҳо худ аз худ, асбобҳои ғайрифаъоланд; дасти қудратманди Ӯст, ки идора мекунад ва мағлуб мекунад! Наҷотдиҳандаи маҳбуби мо — Саркоҳини бузург — худаш тадҳин шуда буд бо Рӯҳи Муқаддас. Он равғани тадҳин, ки бар Сарвари зиндаи Калисо рехта шуда буд, то домани либоси Ӯ ҷорӣ мешавад, вақте ки ҷорӣ мешавад, ҳамаи аъзои Ӯро тадҳин мекунад.
Ва онҳое, ки пасттарин ва фурӯтарин — наздиктарин ба домананд — бештармегиранд. Хонанда, агар ин мавқеи шумо бошад — дар пойҳои Исо — таъсироти мубораки Рӯҳи Муқаддас, ки ба шумо бо фаровонӣ мерезад, шуморо бештар ва бештар муқаддас мекунад ва шуморо барои ҷалол мувофиқтар месозад — пас шумо метавонед ҳар шаб, то даме ки субҳи он ҷалол бар шумо тулӯъ кунад, бигӯед:
«Ман ҳам хоб меравам ва ҳам дар осоиштагӣ мехобам, зеро танҳо Ту, эй Худованд, маро дар амният зиндагӣ мекунӣ!» (Забур 4:8)
