Ҳаёти ҷовидонӣ: Пуррагии бепоёни он
Пас аз як рӯзи тӯлонии сафар ва як шаби хеле бади хоб, ки пеш аз як рӯзи дигари пуршиддат дар беморхонаи калон буд, дар ҳоле ки писараш ҷарроҳии калон дошт, Ҷек хаста шуда буд. Аз ин рӯ, хонандаро ба ҳайрат намеорад, ки Ҷек пас аз расидан ба ҳуҷраи худ дар меҳмонхонае, ки дар он ҷо иқомат дошт, рост ба бистар рафт. Аммо, танҳо пас аз ду соат ӯро бонги хатари оташфишонӣ бедор кард. Ҷек ҷунбид ва ҳайрон шуд: «Ман дар куҷоям? Шояд ин танҳо хоб аст.» Аммо не; ҳамон лаҳза, овози фармондиҳанда аз баландгӯяк эълон кард: «Ҳама бояд фавран биноро тарк кунанд. Лутфан ором бошед ва ҳама хуб хоҳанд буд. Фавран биноро тарк кунед. Ташаккур.»
«Мурдагон овози Писари Худоро хоҳанд шунид; ва онҳое, ки мешунаванд, зинда хоҳанд шуд.» —Юҳанно 5:25 NKJV
Ин Навишта ва дуи дигар ба қабули баракати бузурги ҳаёти ҷовидонӣ аз ҷониби ҷон, на танҳо аз нуқтаи назари ҳокимияти илоҳӣ, балки аз нуқтаи назари вокуниши ҷон ба Инҷил дахл доранд. Аввалан, мурдагони рӯҳонӣ овози Писари Худоро мешунаванд. Гуфта намешавад, ки онҳо пеш аз шунидан ҳаёт доранд; балки «онҳое, ки мешунаванд, зинда хоҳанд шуд.» Масъулияти шунидани фард ва кори ҳокимияти Писари Худо дар бахшидани ҳаёт дар ин ҷо якҷоя гузошта шудаанд. Аҷиб аст, ки Худо фармудааст, ки бо Каломи Худо ҷонҳо аз нав таваллуд мешаванд (1 Петрус 1:23) ва ҳаёти ҷовидонӣ доранд (Юҳанно 5:24). Ин ояти охирин инчунин шунидани овози Писари Худо ва сипас зиндагии ҷовидониро таъкид мекунад.
«Ҳар кӣ имон дорад, ки Исо Масеҳ аст, аз Худо таваллуд шудааст.» —1 Юҳанно 5:1
Таваллуди нав, ё таваллуд аз Худо, бешубҳа ҳаёти нав медиҳад – ҳаёте, ки аз Худост, ҳаёти ҷовидонӣ. Таваллуди нав, бар хилофи таваллуди табиии мо ҳамчун фарзандони Одам, далели гаронбаҳои муносибати ҳаётӣ ва воқеӣ бо Худои ҷовидонӣ ҳамчун Падарро таъкид мекунад: «Ба ҳар кӣ Ӯро [Худованд Исоро] қабул кард, ба онҳо ҳуқуқ дод, ки фарзандони Худо шаванд, ба онҳое, ки ба исми Ӯ имон доранд: ки на аз хун, на аз иродаи ҷисм, на аз иродаи инсон, балки аз Худо таваллуд шудаанд (Юҳанно 1:12-13). Ҳамин тариқ, бо таваллуди нав, муносибати фарзандон бо Падар тавассути Писар абадӣ барқарор мешавад. Чӣ қадар гаронбаҳост! Албатта, ин танҳо бо доштани ҳаёти ҷовидонӣ имконпазир буд. Инчунин қайд кунед, ки имони шахсӣ ҳамчун талабот, ё шарт, дар таваллуди нав дида мешавад.
«Ҳар кӣ ҷисми Маро мехӯрад ва хуни Маро менӯшад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад.» —Юҳанно 6:54
Хӯрдани ҷисм ва нӯшидани хуни Писари Одам ба маънои рӯҳонӣ барои қабули ҳаёти ҷовидонӣ зарурати мутлақ аст. Дар Юҳанно 5, шунидани овози Писари Худо ҳатмӣ буд, ҳоло хӯрдан ва нӯшидан дар Юҳанно 6 таъкид мешавад. Яке бе дигар буда наметавонад, зеро имон ба илоҳияти Масеҳ маънои имон ба инсонияти ҳақиқӣ, азоб ва марги Ӯро дорад. Ин хӯрдан ва нӯшидан маънои ба ҷон гирифтани ҳақиқати Инҷилро дорад: марги зарурии Масеҳ барои гуноҳҳои мо. Аз ин рӯ, ояти мо нишон медиҳад, ки марги Худованд Исо зарурати мутлақ буд, то мардон ва занон ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошанд. Ин ҳаёт ба таври ҳаётӣ бо азобҳо ва марги Писари Одам алоқаманд аст, ки ин худи ғизои ҳаёти ҷовидонӣ аст. Дар интизори Ҷолҷота, Худо метавонист ва ҳаёти ҷовидониро пеш аз он вақт бахшид.
«Худо ... моро бо Масеҳ зинда кард.» —Эфсӯсиён 2:5
Зинда кардан, ё эҳё кардан, гуфта мешавад, ки аз ҷониби Писар аст (Юҳанно 5:21) ва «бо Масеҳ» (Эфсӯсиён 2:5). Агар таваллуди нав таъкид кунад муносибат бо Падар, эҳё кардан таъкид мекунад қудрати Худо дар баровардани ҳаёт аз марг. Таваллуди нав худ аз худ нишон намедиҳад, ки инсон мурда буд. Аммо дар табиати Одами худ, ки аз гуноҳ фасод шудааст, инсон наметавонист салтанати Худоро мерос гирад; ӯ ба табиати нав аз Худо ниёз дошт. Эҳё кардан ҳолати маргро тахмин мекунад, ки дар он қудрати илоҳӣ бояд барои баровардани ҳаёт кор кунад. Дар ин ҷо низ эҳёи Масеҳ муаррифӣ мешавад ва имондор дар чунин ҳаёт бо Ӯ алоқаманд аст. Ин албатта ҳамон ҳаёти ҷовидонист, ки мо дар бораи он сухан меронем, аммо ҳоло он дар қудрати эҳё дида мешавад.
«Исо ба онҳо ҷавоб дод, ‘ ... Ман ба онҳо ҳаёти ҷовидонӣ медиҳам.’» —Юҳанно 10:28
Дар ин порча Писар ҳаёт медиҳад, дар ҳоле ки Румиён 6:23 ба мо мегӯяд, «Ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ Худованди мо атои Худост.» Агар таваллуди нав таъкид кунад муносибат ва зинда кардан таъкид мекунад қудрати Худо дар баровардани ҳаёт аз марг, ин оятҳо таъкид мекунанд файзи Худо дар расонидани ҳаёти ҷовидонӣ. Ин як амали аҷиби илтифоти илоҳӣ аст, ки аз ҳар гуна шоистагии қабулкунанда ҷудо аст – атои озодона аз Худо дода шудааст. Ин комилан кори ҳокимияти Худост: файзи гаронбаҳо дар ҳақиқат!
«Шарикони табиати илоҳӣ.» —2 Петрус 1:4
Дар ҳамон оят Петрус ба мо мегӯяд, ки мо бо «ваъдаҳои бузург ва гаронбаҳои Ӯ» шарик шудаем. Таваллуди нав бо Каломи Худо ба амал меояд ва ин табиати илоҳӣ бо ҳаёти ҷовидонӣ муайян карда мешавад. Ин «ҳаёти Худо» аст (Эфсӯсиён 4:18). Аммо 2 Петрус 1:4 далели мубораки шарикии Худо бо мо дар табиати илоҳиро таъкид мекунад, то он дар ҳар як фазилати худотарсӣ ҳамчун намояндагии Худаш дар ҷаҳони бад зоҳир шавад.
«Агар касе дар Масеҳ бошад, ӯ махлуқи нав аст.» —2 Қӯринтиён 5:17
Ҳар як имондори инфиродӣ «дар Исои Масеҳ барои корҳои нек офарида шудааст» (Эфсӯсиён 2:10). Ин далели «ҳама чиз»-ро, ки нав мешавад, таъкид мекунад. Аз сабаби офариниши нав, ё бо доштани ҳаёти ҷовидонӣ, ҳар як имондор «дар Масеҳ» аст. Ҳамон тавре ки «атои Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ Худованди мост,» ҳамин тавр низ «агар касе дар Масеҳ бошад, ӯ махлуқи нав аст.» Аммо ибораи «офариниши нав» ба як тартиби комилан нави чизҳо ишора мекунад, ки Худо бо қудрати офарандагии худ ба вуҷуд меорад.
« ... Шӯстани таҷдид.» —Титус 3:5
Худованд Исо ба Петрус гуфт: «Касе, ки оббозӣ кардааст, танҳо пойҳояшро шустан лозим аст» (Юҳанно 13:10). Ибриён 10:22 илова мекунад: «Ҷисмҳои мо бо оби пок шуста шудаанд.» Таҷдид бешубҳа ҳаёти навро дар бар мегирад ва, албатта, ҳаёти ҷовидониро, ки мо дар бораи он сухан меронем. Аммо таъкид дар ин ҷо ба поксозии ахлоқӣ аст, ки дар муқаддасони Худо ба амал меояд, гарчанде ки гуноҳ решакан намешавад. Шӯстани ислоҳоти оддии ахлоқӣ кофӣ нахоҳад буд. Ин бояд шӯстани таҷдид бошад: ҳаёти нав бояд мавҷуд бошад, вагарна поксозӣ аслан поксозӣ нест. Ҳамин тариқ, қабули ҳаёти ҷовидонӣ «оббозӣ» аст, ки қудрати гуноҳро дар ҷон мешиканад.
Дар робита ба муқаддасони Аҳди Қадим
Ҳеҷ яке аз ин чизҳоро муқаддасони Аҳди Қадим наметавонистанд донанд ё ба ин тариқ баён кунанд, сарфи назар аз он ки онҳо бешубҳа ҳаёти ҷовидонӣ доштанд, зеро ин дар он вақт мавзӯи ваҳй набуд. Писари Худо ҳанӯз наомада буд, то дар бораи ҳаёти ҷовидонӣ ба таври возеҳ нақл кунад. Дар омадани худ ба Исроил (подаи гӯсфандон) Ӯ гуфт: «Ман омадаам, то онҳо ҳаёт дошта бошанд ва онро фаровонтар дошта бошанд» – на ҳаёти дигар ё намуди дигари ҳаёт «фаровонтар,» балки “онро фаровонтар” (Юҳанно 10:10). Доштани ҳаёти онҳо воқеан аз омадани Ӯ вобаста буд, гарчанде ки ба маънои ҳақиқӣ муқаддасони Ӯ дар он рӯз аллакай ҳаёт доштанд, ки бояд фаровонтар мешуд. Бо файз, он ҳаёт ба онҳо дар интизори омадани Ӯ дода шуд, зеро онҳо наметавонистанд хислати ҳаётӣ ва гаронбаҳои ҳаёти ҷовидониро дар тамоми пуррагии он донанд, то он даме ки Ӯ, ки худаш «ҳаёти ҷовидонӣ, ки бо Падар буд ... ба мо зоҳир шуд» (1 Юҳанно 1:2).
Дар робита ба рӯзи мо
Мо метавонем ба ин далели бузургеро илова кунем, ки хоси замони мост: атои мубораки Рӯҳи Муқаддас, ки дар Пантикост дода шудааст. Исроил хислати доимии ҳузури Ӯро, ки Калисо, бадани Масеҳ дорад, надошт. Ин ҳузури Ӯст, ки «чашмаи обест, ки ба ҳаёти ҷовидонӣ меҷӯшад» (Юҳанно 4:14) ва «дарёҳои оби зинда» мегардад, ки ҷорӣ мешаванд (7:37-39).
Ин чӣ дарсест барои ҷонҳои мо! Гарчанде ки мо беохир ва аҷиб бо ҳаёти ҷовидонӣ, «ҳаёти Худо» баракат ёфтаем, аммо ин кофӣ нест. Мо ба Худои Худамон ниёз дорем, ки дар ҷон бо Рӯҳ зиндагӣ кунад, ки Падар ва Писарро дар воқеияти муборак ба мо мефаҳмонад. Ин далели бузург аст, ки масеҳиятро аз ҳар як замони қаблӣ фарқ мекунад, ба мо имкон медиҳад, ки чизҳои ҷовидониро дарк кунем ва моро дар мавқеъе ҷудо аз ҷаҳон ва аз замон қарор медиҳад.
Ифодаи пурраи он
Ҳаёти ҷовидонӣ худ аз худ аз ҳама замонҳо болотар аст, зеро он худи табиати Худо ва Падари мост. Он дар Худованд Исои Масеҳ дар ҳар як ҷузъиёти ҳаёти Ӯ дар рӯи замин ба таври комил дида мешавад – покии он аз ҳар чизе, ки Ӯ аз он гузаштааст, олуда нашудааст. Ин аст ҳаёти аҷиб ки ба ҳар як имондор расонида мешавад. Дар ин вақт он дар мо дар баробари ҳаёти фасодшудае, ки мо аз Одам гирифтаем, вуҷуд дорад, аз ин рӯ мо наметавонем ба дарун нигоҳ кунем, то бубинем, ки он ҳаёт чӣ гуна аст. Мо бояд танҳо ба Худованд Исо нигоҳ кунем; дар он ҷо мо онро дар комилият мебинем!
Мо ҳоло бо имон ба ҳаёти ҷовидонӣ дохил мешавем; аммо дар ҳузури Худованд Исо, дар ҳолати ҷовидонӣ, мо ба он дар ифодаи пурраи он дохил хоҳем шуд: ҳар як ҳолати атроф бо он ҳаёт пурқувват хоҳад буд, бар хилофи марг ва пӯсидагии имрӯза. Ба ин маъно, ҳаёти ҷовидонӣ «ваъда» аст (1 Юҳанно 2:25); аммо ин ҳамон ҳаётест, ки мо дар таваллуди нав донистаем. Ва ҳамон тавре ки ҳаёти табиӣ тадриҷан инкишоф меёбад, ҳамин тавр дар мо дарки ҳаёти ҷовидонӣ тадриҷан инкишоф меёбад, бо ғизои дуруст, машқ, муҳити атроф ва шуғл. Бигзор мо файз дошта бошем, то онро ба ифодаҳои пурра ва поки худ тавассути истодан дар муҳаббати Масеҳ иҷозат диҳем.
