Гарчанде ки дидани бартараф кардани гуноҳ муборак аст, аммо ин баракатест, ки на суруд, балки ашк меорад. Аммо вақте ки мо на танҳо гуноҳро бартарафшуда мебинем, балки худи одамоне, ки гуноҳ карда буданд, ба Худо наздик карда шудаанд, ба илтифоти Ӯ оварда шудаанд, дар назди тахт ҳамчун писарон «дар Маҳбуб қабулшуда» нишастаанд, оҳ, ин аст, ки дилро аз шодӣ сурудхонӣ мекунад; ва «шодии Худованд қуввати мост».
Ба ман як масеҳии бешодӣ нишон диҳед ва ман ба шумо як масеҳии беқувватро нишон медиҳам. Аммо касе, ки қабули худро дар Маҳбуб медонад ва аз он лаззат мебарад, касе, ки чизеро медонад, ки Масеҳ барои Худо чист, ва медонад, ки ӯ низ барои Худо чунин аст, чунин шахс сирри осоиш, шодӣ, қудратеро дорад, ки метавонад дар миёни васваса ва ғам устувор бошад ва бар марг ва қабр пирӯзӣ бахшад.
