Ин ибораи аҷиб аз Ҳабаққуқ 2:4 дар се ҷои номаҳои Павлус оварда шудааст: Румиён 1:17, Ғалотиён 3:11 ва Ибриён 10:38. Дар ҳар як истиноди Аҳди Ҷадид ба як ибора таъкид карда мешавад, ки ба ин васила мӯъҷизаи беҳамтои файзи Худо ва иҷрои, ҳарчанд ҳоло қисман, каломи пайғамбарӣ ба таваҷҷӯҳ меояд.
Бо файзи Худо Ҳабаққуқ дастур дода шуд, ки дар бораи вокуниши Худо, дар наҷот, ба беадолатӣ, ки ба халқи Ӯ аз ҷониби худи золим, ки Худо барои доварӣ кардани халқ барои дур шудан аз Ӯ истифода карда буд, нависад. Худо ҳамаро барои амалҳои онҳо масъул медонад. Ваъда дар ин ҷо ба онҳое аст, ки имонро амалӣ мекунанд. Азоби фаврии халқи Ӯ сабрро талаб мекунад, аммо одилон бояд аз ин гузаранд, то дар ҳама ҳолатҳо ба Худо эътимод карданро омӯзанд: ӯ бояд бо имон зиндагӣ кунад. Худо ваъда додааст ва Ӯ иҷро хоҳад кард.
Зеро он ҳатман хоҳад омад, он дер нахоҳад кард (Ҳабаққуқ 2:3).
Китоби Румиён
Вақте ки мо ба иқтибоси аввалини Аҳди Ҷадид мерасем, таъкид ба одилон бо имон зиндагӣ хоҳанд кард. Китоби Румиён Инҷили Худоро пеши мо мегузорад. Ки Худо одил аст, ва чӣ тавр, дар адолати худ, Ӯ тавассути Худованди мо Исои Масеҳ ва кори Ӯ, асосеро фароҳам овардааст, ки бар он имон метавонад ба ҳаёт даст ёбад. Гуноҳ ва марг қисми инсон дар ин ҷаҳон аст, то даме ки наҷот бо имон аз ҷониби Худо таъмин карда шавад. Онҳое, ки одилон буданд, ки қаблан беадолат буданд, бо имон ба Худо зинда карда мешаванд; онҳо тавассути Худованди мо Исои Масеҳ ҳаёт доранд.
Истинод дар Ғалотиён
Истинод дар Ғалотиён муқоиса мекунад бо имон бо корҳои шариат. Бо шариат одамон зери лаънат меоянд ва мемиранд, Ғалотиён 3:10 мегӯяд:
Зеро ҳар кӣ аз корҳои шариат аст, зери лаънат аст: зеро навишта шудааст: «Лаънатӣ аст ҳар кӣ дар ҳама чизҳое, ки дар китоби шариат навишта шудааст, истодагарӣ намекунад, то онҳоро ба ҷо оварад».
Ҳама аз ҷониби шариат маҳкум шудаанд ва танҳо бо (ё бар принсипи) имон, ва он дар Худованди мо Исои Масеҳ, ки Ӯ «барои мо лаънат» шуд ва маҳкумияти Худои одил ва муқаддасро бар дӯш гирифт, сафед карда мешаванд ё аз ҳар гуна айб озод карда мешаванд. (Румиён 8:1-4-ро хонед).
Истиноди ниҳоӣ дар Ибриён
Истиноди ниҳоӣ дар Ибриён таъкид мекунад зиндагӣ хоҳанд кард бо имон. Фикр дар ин ҷо ин нест, ки мо бо имон сафед карда мешавем, балки имон қудрати зиндагӣ кардан дар ин ҷаҳон аст, дар интизори омадани Худованди мо Исо,
Ӯ ки хоҳад омад, меояд ва дер нахоҳад кард.
Тағйиротро дар ҷонишин аз Ҳабаққуқ 2:3 аз «Он» ба «Ӯ» қайд кунед, ки дар натиҷаи ваҳйи Худованди мо Исои Масеҳ, дар инсоният дар ин ҷаҳон, ва ваъдаи омадани Ӯ барои ва бо муқаддасони Ӯ. Ин барои онҳое, ки наҷотро эътироф мекунанд, аммо дар ҳақиқат бовар намекунанд, огоҳии ҷиддӣ медиҳад. Мӯъмин ба Худованди мо Исои Масеҳ ба лаззати пурраи наҷот, наҷоти ҷон меравад, онҳое, ки «ба ҳалокат барнамегарданд».
Бигзор мо онҳое бошем, ки одилон ҳастанд ва ки бо имон, зиндагӣ хоҳанд кард.Ваъдаҳои Худо мутмаинанд, Худост, ки сафед мекунад (Румиён 8:33), Худост, ки имон медиҳад (Эфсӯсиён 2:8), ва атои Худо ҳаёти ҷовидонӣ аст (Румиён 6:23)."
