Истифодаи калид ба ҳама маълум аст. Касе, ки калиди шаҳр, дарвоза ё дарро дорад, ҳар он чиро, ки дар дохил аст, назорат мекунад ва барои бехатарӣ ва истифодаи он масъул аст. Дар Навиштаҳо истифодаи истилоҳи калид асосан рамзӣ аст, гарчанде ки он дар маънои аслии худ дар Доварон 3:25 истифода шудааст, ки дар он ҷо хизматгорони Эглони подшоҳи Мӯоб онро барои кушодани даре истифода мебаранд, ки Эҳуд пас аз куштани оғои худ баста буд. Калид барои баста ё кушодан истифода мешавад ва Худованд Исо дар Навиштаҳо ба мо ҳамчун дорандаи калидҳои гуногун пешниҳод шудааст, ки баъзеи онҳоро Ӯ худаш истифода мебарад ва дигаронро ба хизматгорон супурдааст, то барои Ӯ истифода шаванд.
Калиди хонаи Довуд
Дар Ишаъё 21 мо мефаҳмем, ки Шебна, ки аз насли Довуд буд, бар хонаи Ҳизқиё ҳукмронӣ мекард, аммо азбаски Яҳува аз ӯ норозӣ буд, вазифаи ӯ ба дигаре, яъне ба Элиёқим писари Ҳилқиё дода шуд. Дар бораи Элиёқим Худованд гуфт:
«Ва калиди хонаи Довудро бар китфи ӯ хоҳам гузошт; ва ӯ хоҳад кушод, ва ҳеҷ кас нахоҳад баст; ва ӯ хоҳад баст, ва ҳеҷ кас нахоҳад кушод» (Ишаъё 22:22). Бо калиди Довуд бар китфаш, ҳукумати хонаи шоҳӣ ба дасти Элиёқим супурда шуд, ва ӯ бояд дар вазифаи баланди худ, чунон ки Худо даъват кардааст, барои некӯаҳволии «сокинони Ерусалим ва… хонаи Яҳудо» хизмат мекард. Элиёқим дар ин ҷо бешубҳа намунаи Худованд Исои Масеҳ аст, ки дар рӯзи оянда ҳама чизро дар Ерусалим, дар Яҳудо, бале, дар тамоми Исроил барои ҷалоли Худо ва баракати халқи Ӯ муназзам хоҳад кард. Ин ба мо дар намуна он чиро, ки дар нубуввати Ишаъё 9:6–7 эълон шудааст, медиҳад:
«Зеро ки барои мо кӯдаке таваллуд шуд, барои мо писаре дода шуд; ва ҳукумат бар китфи ӯ хоҳад буд… бар тахти Довуд, ва бар подшоҳии ӯ, то онро муназзам кунад, ва онро бо доварӣ ва адолат аз ин пас то абад барқарор кунад.» Гарчанде ки Худованд бар ҳама ҳамчун Писари Одам дар рӯзи ҷалоли худ ҳукмронӣ хоҳад кард, Элиёқим танҳо он қисми ҳукмронии Худовандро, ки бо Исроил алоқаманд аст, намуна мекунад. Ҳама ҷалоли Исроил бар Ӯ, Мех дар ҷои мустаҳкам, Он ки «бардошта шуд, ва… бурида шуд», аммо дар эҳёшавӣ ҳама чизеро, ки дар Навиштаҳои Аҳди Қадим дар бораи Ӯ пешгӯӣ ва пешбинӣ шуда буд, иҷро мекунад.
Калиди Довуд
Гарчанде ки бешубҳа ба ин Навишта ишора мекунад, порчаи Ваҳй 3:7 чизи дигареро дар назар дорад. Дар Ишаъё 21 ба ҳукумати ояндаи Худованд Исо ишора шудааст, дар ҳоле ки дар Ваҳй 3 ба ҳукумати ҳозираи Худованд дар миёни ҷамъомадҳо ишора шудааст. Ӯ ҳанӯз бар хонаи Довуд ҳукмронӣ намекунад — ин интизори бозгашти Ӯ ба замин аст — аммо мақоми ҳозираи Ӯ бар подшоҳии Худо дар миёни онҳое, ки ба Ӯ садоқат эълон мекунанд, амалӣ мешавад. Худованд ба зудӣ аз осмон фуруд хоҳад омад, то ошкоро бар подшоҳиҳои ҷаҳон ҳукмронӣ кунад, аммо Ӯ ҳоло дар осмон ва замин тамоми қудратро ба Ӯ додааст, дар миёни ҷамъомадҳо қадам мезанад ва дар паси парда дар робита ба ин ҷаҳон амал мекунад, ҳукумати Ӯ дар назорат аст, ки ба қувваҳои бадӣ иҷозат намедиҳад, ки аз ҳудуди муқарраршуда берун раванд.
Чӣ қадар рӯҳбаландкунанда аст, ки муқаддасон дарк кунанд, ки тамоми қудрат ва ҳокимият дар дасти Худованд ва Устоди онҳост ва мардон дар бадие, ки метавонанд кунанд, маҳдуданд. Ба ҷамъомади Филаделфия Худованд гуфт:
«Инак, Ман дарро бароят кушодаам, ва ҳеҷ кас онро баста наметавонад» (Ваҳй 3:8). Хоҳ он даре ба сарватҳои бепоён ва номаълуми Масеҳи осмонӣ бошад, хоҳ дари шаҳодат барои эълон кардани ҳама чизе, ки Масеҳ ба мо маълум кардааст, ҳеҷ кас дареро, ки Ӯ кушодааст, баста наметавонад. Муқаддасон шояд танҳо «қувваи каме» дошта бошанд, аммо ин қувваи онҳо нест, ки дарро мекушояд ё онро кушода нигоҳ медорад; ин қувваи Он аст, ки калиди Довудро дорад.
Калиди дониш
Донишмандони шариат дар Исроил мақоми махсуси имтиёзнок доштанд, зеро онҳо дар Навиштаҳои Аҳди Қадим таълим гирифта буданд, аммо ин имтиёз масъулияти мувофиқ дошт. Онҳо дар назди Худованд барои таълими халқи заминии Ӯ масъул буданд, ва онҳое, ки Худованд дар Луқо 11 ба онҳо сухан гуфт, ба Худо бевафо буданд, зеро ба халқ дониши Худоро, ки дар каломи Ӯ мавҷуд буд, надода буданд. Аз ин рӯ, Худованд ба онҳо гуфт:
«Вой бар шумо, ҳуқуқшиносон! Зеро ки шумо калиди донишро гирифтаед: худатон дохил нашудед, ва онҳоеро, ки дохил мешуданд, монеъ шудед» (Луқо 11:52). Мувофиқи ваъдаҳои зиёди Аҳди Қадим, Худованд Исо ба халқи худ Исроил омада буд, ва донишмандони шариат бояд Ӯро ҳангоми омаданаш истиқбол мекарданд, зеро онҳо Навиштаҳоеро медонистанд, ки дар бораи Ӯ сухан мегуфтанд, зеро онҳо калиди донишро доштанд. Ба ҷои он ки Масеҳи Худоро бо хурсандӣ қабул кунанд ва пайравони Ӯ шаванд, онҳо бо ҳамаи онҳое, ки ба Ӯ муқобилат мекарданд, ҳамроҳ шуданд ва бар зидди Ӯ сухан гуфтанд, ба камбағалони рама, ки ширкат ва баракати Ӯро меҷустанд, монеъ шуданд ва сазовори ошкоршавӣ ва маҳкумияти Худованд дар суханони Луқо 11:46–52 гардиданд.
Чӣ қадар муқаддасони Худои ин рӯз бартарӣ доранд, ки калиди донишро дар Масеҳ доранд, ки ба онҳо тамоми ганҷҳои бузурги Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадидро мекушояд. Дар Писари Худост, ки Худо ошкор шудааст, ва дар сирри Худост, ки дар Писари Худо мутамарказ шудааст, ки «ҳама ганҷҳои ҳикмат ва дониш» (Қӯлассиён 2:3) пинҳон аст. Масеҳро дониста, мо метавонем дар Навиштаҳо, тавре ки Рӯҳи Муқаддас роҳнамоӣ мекунад, сайр кунем, то дар онҳо чизҳои марбут ба Ӯро бубинем (Луқо 24:44–45; 1 Қӯринтиён 2:12).
Калидҳои Малакут
Пас аз он ки Шимъӯн Петрус ваҳйи аҷиберо аз Падар дар бораи Шахсияти Писар қабул кард ва аз Писари Худо ваҳйро дар бораи сохтмони ҷамъомади Ӯ қабул кард, Худованд ба ӯ гуфт:
«Ва Ман ба ту калидҳои Малакути Осмонро хоҳам дод: ва ҳар он чиро, ки ту дар замин бандӣ, дар осмон баста хоҳад шуд: ва ҳар он чиро, ки ту дар замин кушоӣ, дар осмон кушода хоҳад шуд» (Матто 16:16–19). Чунон ки борҳо қайд шудааст, калидҳое, ки Худованд ба Петрус дод, калидҳои осмон набуданд, балки калидҳои Малакути Осмон буданд; ва Петрус бояд ин калидҳоро дар замин истифода мебурд, на дар осмон. Петрус калидҳоеро, ки Худованд ба ӯ дода буд, барои дохил кардани яҳудиён ба Малакути Осмон истифода бурд, вақте ки ӯ дар рӯзи Пантикост ба онҳо мавъиза кард, се ҳазор нафар табдил ёфтанд ва таъмид гирифтанд. Шимъӯн Петрус асбоби илоҳӣ буд, ки ин ҷонҳои табдилшударо зери ҳукмронии Худованд, ки ба осмон рафта буд ва подшоҳии худро аз тахти осмонии худ идора мекард, овард. Калидҳои Малакути Осмон боз аз ҷониби Шимъӯн Петрус барои дохил кардани ғайрияҳудиён ба доираи масеҳӣ истифода шуданд, вақте ки ӯ аз ҷониби Худо фиристода шуд, то ба Корнилюс ва онҳое, ки бо ӯ ҷамъ омада буданд, роҳи наҷотро маълум кунад (Аъмол 10).
Бо калидҳо ба Петрус инчунин ҳокимияти баста ва кушодан дар замин ба исми Худованд дода шуд, ва дар Аъмол 5 ӯ гуноҳи Ананиё ва Сафираро бар зидди Рӯҳи Муқаддас ба онҳо баст, ва ин дар осмон бо ҳукми фаврии Худо бар онҳо тасдиқ карда шуд. Он чизе, ки дар аввал ба Петрус дар Матто 16 аз ҷониби Худованд дода шуд, инчунин аз ҷониби Ӯ ба ҷамъомад, бале ба ду ё се нафар, ки ба исми Ӯ ҷамъ омадаанд, дода мешавад (Матто 18:18–20). Баста ва кушодани гуноҳҳо аз ҷониби ҳукумат дар мавриди марде, ки дар Қӯринт гуноҳ кард, нишон дода шудааст, ки гуноҳаш мувофиқи дастурҳои дар 1 Қӯринтиён 5:3–5 додашуда ба ӯ баста шуд, ва гуноҳаш бояд мувофиқи дастурҳои 2 Қӯринтиён 2:6–11 кушода мешуд.
Калидҳои дӯзах ва марг
Намуди зоҳирии Исо чӣ қадар фарқ дошт, вақте ки Ҳавворӣ Юҳанно Ӯро дар ҷалоли расмии худ дар Ваҳй 1 дид. Юҳанно Исоро дар замин бо наздикии муборак мешинохт, истироҳат ва шодии такя кардан дар оғӯши Ӯро медонист, аммо ҳоло ӯ Ӯро бо
«Чашмони Ӯ мисли алангаи оташ… ва аз даҳони Ӯ шамшери тездуда баромад: ва чеҳраи Ӯ мисли офтоб буд, ки дар қуввати худ медурахшад» (Ваҳй 1:13–16). Оё тааҷҷубовар буд, ки ӯ «мисли мурда ба пойҳои Ӯ афтод»? Як бор пеш аз ин Юҳанно дар ҳузури Худованд дар ҷалоли Ӯ «сахт тарсида буд» (Матто 17:6), аммо он вақт дар даҳони Ӯ шамшер набуд, ва ҳеҷ чиз аз хислати доварӣ, ки ҳоло дар Ваҳй 1 дида мешавад, набуд. Ин ҳамон овозест, ки дар кӯҳи ҷалол гуфта буд: «Натарсед», ки ҳоло ба хизматгори худ мегӯяд: «Натарс»; ва ин ҳамон дастест, ки бар ӯ гузошта шудааст, то тарси ӯро ором кунад, ки як вақтҳо барои шустани пойҳои ӯ истифода мешуд. Исо худро ба Юҳанно ҳамчун «Аввал ва Охир» муаррифӣ карда, гуфт:
«Ман ҳастам, ки зиндаам, ва мурда будам; ва инак, Ман то абад зиндаам, Омин; ва калидҳои дӯзах ва маргро дорам» (Ваҳй 1:17–18). Дар замин Худованд гуфта буд:
«Аз онҳое, ки ҷисмро мекушанд, натарсед, ва пас аз он дигар коре карда наметавонанд» (Луқо 12:4). Одамон метавонанд ҷони дигаронро бигиранд, ё ҳатто ҷони худро бигиранд, аммо танҳо Як калидҳои дӯзах ва маргро дорад; танҳо Як метавонад ҳам бикушад ва ҳам ба дӯзах партояд; ва танҳо Ӯ метавонад онҳоеро, ки ба он ҷо дохил шудаанд, аз марг берун оварад. Инсон ҳақ надорад, ки бикушад, зеро ин ҳокимият ба ӯ дода нашудааст, ба истиснои дастурҳои илоҳӣ дар ҳукумати Худо, ки ба Нӯҳ дар Ҳастӣ 9:6 дода шудааст: «Ҳар кӣ хуни инсонро мерезад, хуни ӯ аз ҷониби инсон рехта хоҳад шуд: зеро ки Худо инсонро ба сурати худ офарид.» Аз мурдагон эҳёшуда, Инсон Исои Масеҳ, Писари Одам, бар марг ва дӯзах ҳокимият дорад; ва чӣ қадар аҷиб аст, ки пеш аз он ки Ӯ ба қаламрави марг дохил шавад, то қудрати онро бишканад, Ӯ ба дузди тавбакарда, ки қариб буд Ӯро ба марг пайравӣ кунад, гуфт:
«Ба ростӣ ба ту мегӯям, имрӯз ту бо Ман дар биҳишт хоҳӣ буд» (Луқо 23:43). Он ки Падар ба Ӯ ҳокимият дода буд, то доварӣ кунад, ва овози Ӯ ҳамаро дар эҳёшавӣ берун меовард, ва ки дар эҳёшавӣ дар бораи доштани калидҳои дӯзах ва марг сухан мегуфт, бо файзи аҷиб ба дузди мурда гуфт, ки Ӯ дарро барои ӯ ба биҳишти Худо мекушояд.
Калидҳои чоҳи бетаг
Чоҳи бетаг бешубҳа ҷоест, ки аз он таъсироти рӯҳонии ториккунанда меоянд, ки ба одамон дар ин ҷаҳон таъсир мерасонанд, ки ба онҳое, ки аз таълимоти шайтонии онҳое, ки агентҳои Шайтон ҳастанд, таъсир мерасонанд, фиреб ва ғам меоранд. Аз Ваҳй 9:1 маълум аст, ки Шайтон ба таври мутлақ барои иҷрои иродаи худ назорат надорад, зеро калиди чоҳи бетаг дар дасти ӯ нест. Ситорае, ки аз осмон афтод, калидро муваққатан дода шуд, аммо калид ба ӯ тааллуқ надошт. Барои муддати маҳдуд ин ситора, ягон шахсияти бузурги зеҳнӣ ё рӯҳонӣ, иҷозат дода шуд, ки аз минтақаҳои дӯзахӣ таъсиротеро барорад, ки ба онҳое, ки мӯҳри Худоро дар пешонии худ надоштанд, фиреб ва мушкилот меовард.
Вақте ки мо ба Ваҳй 20:1 меоем, мо калиди чоҳи бетагро дар дасти фариштае мебинем, ки Шайтонро бо занҷири бузург мебандад ва ӯро ба чоҳи бетаг мепартояд, ӯро маҳкам мекунад ва зиндони ӯро мӯҳр мекунад. Чӣ қадар хуб аст, ки бубинем, ки назорати бадӣ дар дасти Шайтон, офарандаи гуноҳ нест. Худо, дар ҳикмати худ, ба бадӣ иҷозат додааст, ки сари зишти худро дар коиноти зебои худ баланд кунад ва ба ҷаҳон ҳамла кунад, аммо он ҳеҷ гоҳ аз назорати Худо берун набудааст. Дар осмон Яке ҳаст, ки ба воситаи Ӯ «ҳама чиз вуҷуд дорад» (Қӯлассиён 1:17), ки ҳама чизро барои таъмини иродаи худ ва барои некӯаҳволии муқаддасони худ нигоҳ медорад, ва ки танҳо ба бадӣ иҷозат медиҳад, ки ба ҳудуди муқарраркардаи Ӯ бирасад, ба Шайтон ва ба ҳама қувваҳои бадӣ, ки фаровонанд, мегӯяд:
«То ин ҷо хоҳӣ омад, вале на бештар: ва дар ин ҷо мавҷҳои мағрури ту боздошта хоҳанд шуд.»
