«Ман имони самимии туро ба ёд овардам, ки аввал дар бибии ту Луис ва дар модари ту Эвника зиндагӣ мекард ва, ман мутмаинам, ҳоло дар ту низ зиндагӣ мекунад». 2 Тимотиюс 1:5 NIV
Таъсире, ки мо бобову бибиҳо дорем ба наберагони мо шояд пурра дарк нашавад, то он даме ки мо принсипҳоеро, ки онҳо риоя мекунанд ва калонсолонеро, ки онҳо шудаанд, бубинем. Бобову бибӣ будан яке аз таҷрибаҳои аз ҳама муфид хоҳад шуд, агар мо аз ҷиҳати рӯҳонӣ ба фарзандон ва наберагони худ сармоягузорӣ кунем, чунон ки Луис бо ҳам Эвника, духтараш, ва Тимотиюс, наберааш, кард. Номаҳои Павлус ба Тимотиюс ба мо нишон медиҳанд, ки имони зоҳиршудаи биби Луис аз он вақт инҷониб барои ҳар насл баракат буд.
Вақте ки мо кӯшиш мекунем, ки ба наберагони худ барои Масеҳ таъсир расонем, мо тағир меёбем, чунон ки ман мутмаинам, Луис низ тағир ёфт, ҳадди аққал аз се ҷиҳат. Аввалан, мо дар вобастагӣ ба Ӯ ба Худо наздиктар мешавем. Дуюм, мо бештар дар бораи меросе, ки ба фарзандон ва наберагони худ мегузорем, ғамхорӣ мекунем. Сеюм, мо дар ниҳоят ҳаёти рӯҳонии мувофиқтар, бойтар ва пурратарро аз сар мегузаронем. Вақте ки мо арзишҳои худро мегузаронем ва мебинем, ки фарзандон ва наберагони мо қарор қабул мекунанд, ки аз Исо пайравӣ кунанд, мо аз нав мебинем, ки Ӯ бояд дар ҳаёти мо аввал бошад ва ҳама чизи дигар дуюмдараҷаи дур бошад.
Зиндагии мувофиқи масеҳӣ дар назди наберагони мо нисбат ба дигарон душвортар аст. Онҳо он чизеро, ки мебинанд, бо он чизе, ки дар бораи мо аз волидонашон шунидаанд, муқоиса мекунанд. Мо аз камбудиҳои рӯҳонии худ дардовар огоҳ мешавем, зеро мо торафт бештар дарк мекунем, ки наберагони мо чӣ қадар моро дар роҳи имон мушоҳида мекунанд. Мо ба Худо наздиктар мешавем, зеро мебинем, ки дар куҷо бояд ҳамчун масеҳиён беҳтар шавем.
Мо инчунин бештар ғамхорӣ хоҳем кард
дар бораи меросе, ки ба оилаҳои худ мегузорем – на чизҳои заминӣ, балки арзишҳои рӯҳонӣ, ки ба онҳо барои тамоми умри онҳо дар замин ва дар абадият таъсир хоҳанд расонд. Мо бояд дуо кунем, ки наберагони мо на танҳо вақтҳои хуберо, ки мо якҷоя доштем, ба ёд оранд, балки инчунин, ки мо ба онҳо кӯмак кардем, ки Исоро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ бишносанд ва ҳамчун Худованди худ ба Ӯ наздиктар зиндагӣ кунанд.
