Ӯ, ки «калидҳои Ҳадес ва Маргро» дорад, қудрати Худро бар ҳарду ошкоро нишон медиҳад. Марг бекор карда мешавад; Ҳадес моликиятро медиҳад. Наҷот ба анҷом расидааст, то ҷое ки ба халқи осмонӣ дахл дорад, ҳоло ба бадан таъсир мерасонад, чунон ки қаблан ба ҷон таъсир мерасонад.
Тарзи рух додани ин аҷиб аст. «Худованд худаш фуруд хоҳад омад». Чаро ин? Оё Ӯ наметавонист онро ба дигарон супорад? Оё Ӯ наметавонист каломро аз тахти боло бигӯяд ва ҳеҷ гоҳ онро тарк накунад? Албатта, аммо чӣ гуна он дилҳои суст ва камбағали моро ба ҳаяҷон меорад, ки бубинем, вақте ки вақти сабри Ӯ ба охир мерасад, чӣ гуна дили Ӯ дар ин амал зоҳир мешавад. Ӯ бояд худаш аз дарвозаи осмон берун ояд, чунон ки мо барои пешвози дӯсти азиз ва наздик ва дер боз ғоиб шитоб мекунем, ҳама расмиёти сустро фаромӯш карда. Овози Ӯ бояд аввал ба онҳо салом диҳад; фарёди Ӯ бояд хоби қабрро бишканад ва сокинони онро берун оварад.
Ҳама чиз дар як лаҳза ба анҷом мерасад; таъхир ба охир мерасад. Ва ин муқаддимаи мувофиқ ба анҷомест, ки танҳо Ӯро қонеъ мекунад, ки вақти Ӯ барои дидани самари заҳмати ҷони Худ фаро расидааст (Иш. 53:11). «Ва ҳамин тавр мо ҳамеша бо Худованд хоҳем буд».
