«Худованд қодир аст, ки ба шумо аз ин ҳам бештар диҳад.»
Мо борҳо дар 2 Вақоеънома изҳоротеро мебинем, ки моро ба андеша водор мекунанд ва барои ҳаёти ҳозираи мо пур аз дарсҳои ҳикматомез мебошанд. Он изҳороте, ки унвони мост, дар сабти Амазиё, подшоҳи Яҳудо (25:9 NKJV) ёфт мешавад. Ӯ он чиро, ки дар назари Худованд нек буд, кард, аммо на бо дили содиқ (ояти 2).
Подшоҳ нақша дошт, ки бо эдомиён ҷанг кунад. Ӯ хароҷотро ҳисоб кард ва ба хулосае омад, ки лашкараш хеле хурд аст. Аз ин рӯ, ӯ 100,000 сарбози иловагӣ аз подшоҳии Исроил киро кард (ояти 6). Мутаассифона, Йӯош, подшоҳи Исроил дар он вақт, он чиро, ки дар назари Худо фасод буд, кард, бо пайравӣ аз «гуноҳҳои Еробоом писари Набот, ки Исроилро ба гуноҳ водор кард» (2 Подшоҳон 13:11).
Аз нуқтаи назари инсонӣ, Амазиё хеле оқилона амал кард, зеро чӣ метавонад аз ҷустуҷӯи кӯмак мантиқӣтар бошад? Аммо ӯ аз Худованд кӯмак наҷуст. Худо ба ӯ тавассути марди Худо гуфт: «Худованд бо Исроил нест – на бо ягон фарзанди Эфроим» (2 Вақоеънома 25:7). Паёмбар Амазиёро ташвиқ кард, ки бо эътимоди комил ба Худо ба ҷанг дарояд, «зеро Худо қудрат дорад, ки кӯмак кунад ва сарнагун созад» (ояти 8).
Беҳуда?
«Он гоҳ Амазиё гуфт ... «Аммо бо сад талант, ки ба лашкари Исроил додаам, чӣ кунем?»» (ояти 9). Амазиё нақшаи худро таҳия карда буд, ҳама чизро бодиққат баррасӣ ва омода карда буд ва барои он пули зиёд пардохт карда буд. Ҳоло марди Худо омад ва гуфт, ки ӯ бояд он сарбозонро баргардонад. Албатта, ин беҳуда сарф кардани маблағи бузург буд!
Не, баръакс, беҳуда буд, ки ба Худованд бо тамоми дил эътимод накард. Беҳуда буд, ки Амазиё кӯшиш кард, ки мушкилоти худро бо роҳи худ ҳал кунад, бо 100,000 нафар аз миллате, ки дар ҳамаи гуноҳҳои Еробоом идома дошт, иттифоқ бандад. Он гуноҳҳо бутпарастӣ, гӯсолаҳои тиллоӣ ва шакли ибодатеро дар бар мегирифтанд, ки аз ҷониби инсон таъсис дода шуда буд. Дар он, он чизе, ки аз ҷониби Худо барои ибодат таъин шуда буд – маъбади Худо, қурбонгоҳ ва коҳинӣ – рад карда шуд.
Амазиё ба таври худхоҳона амал кард. Дили ӯ комилан ба Худо бахшида нашуда буд. Ин аз он шаҳодат медиҳад, ки дар порчаи зерин, пас аз пирӯзӣ бар эдомиён, ӯ шарафро ба Худо надод. Ба ҷои ин, Амазиё бутҳоро аз он сарзамин овард, «дар пеши онҳо саҷда кард ва ба онҳо бухур сӯзонд» (ояти 14). Вақте ки паёмбар ӯро ҳушдор дод, подшоҳ ба ӯ фармон дод, ки хомӯш бошад. Хизматгори Худо маҷбур шуд ба Амазиё бигӯяд: «Ман медонам, ки Худо қарор додааст, ки туро нобуд кунад, зеро ту ин корро кардаӣ ва ба маслиҳати ман гӯш надодаӣ» (ояти 16).
Ҷазои Худо барои нофармонии саркашии подшоҳ омад. Амазиё аз 100 талант нуқра хеле бештарро аз даст дод, яъне «ҳамаи тилло ва нуқра, ҳамаи ашёе, ки дар хонаи Худо ёфт шуданд ... ганҷҳои хонаи подшоҳ ва гаравгонҳо» (ояти 24). Оё ӯ ҳеҷ гоҳ тавонист дарк кунад, ки Худованд мехост «ба ӯ аз ин ҳам бештар диҳад»? Ҳатто вақте ки Худо медонист, ки Амазиё ба Ӯ бо дили содиқ хизмат намекунад, далеле, ки ба мо дертар ошкор шуд, Ӯ ба подшоҳ паёми рӯҳбаландкунанда дода буд.
Дар ин барои мо дарси бойе нуҳуфтааст. Агар мо роҳи худро пеш гирем ва Худованд моро ба таваққуф даъват кунад, мо, мутаассифона, аксар вақт дар бораи беҳуда сарф накардани он чизе, ки мо сармоягузорӣ кардем, нигарон мешавем. Он гоҳ Ӯ бояд моро ҳушдор диҳад, ва мо бояд дарк кунем – баъзан ба таври хеле дардовар – ки мантиқи мо моро ба ҳеҷ куҷо намебарад. Дар ҳақиқат, мо вақт, энергия ва пулро аз даст додем, зеро нофармонии мо ҳеҷ баракате намеорад – танҳо талафот.
Бо вуҷуди ин, Худованд моро тарк намекунад. Ӯ пур аз раҳмат, муҳаббат ва файз аст. Марде, ки аз ҷониби Худо фиристода шуда буд, гуфт: «Худованд қодир аст, ки ба шумо аз ин ҳам бештар диҳад.» Худо мехоҳад ба шумо чизи хеле беҳтаре диҳад – агар шумо танҳо ба Ӯ комилан эътимод кунед.
Чӣ қадар шумо аллакай аз даст додаед, бо дӯст доштани ҷаҳон, бо комилан ба Худо набахшидани дили худ? Чӣ қадар баракат, шодӣ ва сулҳро аз даст додаед? Чӣ қадар шаҳодати шумо дар замоне, ки шумо дигар ба Худованд афзалият намедодед, заиф шуд? Инҳо саволҳои ҷиддӣ ҳастанд.
Агар шумо аз Худованд рӯй гардонда бошед, ҳанӯз ҳам имкон дорад, ки тағир ёбед! Ҳамон тавре ки ҳавворӣ Павлус дар Филиппиён 3 гуфт, шумо метавонед омӯзед, ки ҳар чизеро, ки ҷаҳон пешниҳод мекунад, ҳамчун гуноҳкор ва он чиро, ки ҷолиб аст, ҳамчун партов қабул кунед ва муносибат кунед, то танҳо Масеҳро барои дили худ дошта бошед. Ӯ сазовор аст! Ӯ ба шумо аз он чизе, ки шумо имконпазир мепиндоштед, хеле бештар дода метавонад. Ҳамаи сарватҳои ҳикмат ва дониш дар Ӯ пинҳон аст (Қӯлассиён 2:3). Ӯ Сарчашмаи ҳамаи баракатҳост (Яъқуб 1:17)! Бо кӯмаки Худованд, кӯшиш кунед, ки дар файз ва дониши Исои Масеҳ рушд кунед (2 Петрус 3:18)! Шумо дарк хоҳед кард, ки Ӯ ба шумо беохир бештар аз он чизе, ки ҷаҳон ҳеҷ гоҳ дода метавонад, пешниҳод мекунад.
