Худованд Ёвари ман аст
«Зеро ки Ӯ худаш гуфтааст: «Ман ҳаргиз туро тарк намекунам ва туро партофта намеравам». Пас, мо метавонем далерона гӯем: «Худованд ёвари ман аст; ман наметарсам. Инсон ба ман чӣ кор карда метавонад?»» —Ибриён 13:5-6 NKJV
«Дар бораи ин чиз ман се маротиба ба Худованд илтимос кардам», – мегӯяд Павлус дар 2 Қӯринтиён 12:7-10. Ҳамчунин мо бояд корҳои худро дар назди Худо гузорем, бо Ӯ дар бораи ҳама чиз сухан гӯем – на танҳо дар бораи озмоишҳои бузург, балки ҳатто дар бораи озмоишҳои хурд, мушкилоти хурд. Мо Худовандро дар осмон дорем. Ӯ Ёвари мост ва хурсандии Ӯ баракат додани мост. Инчунин, Падар аз кӯмак ба ҳар як фарзанди худ лаззат мебарад. Оҳ, баракати ҳамеша афзояндаи он далерии, ки танҳо ба Ӯ дар ҳама ҳолатҳо ҳар рӯз эътимод мекунад!
Мо ҷавобро мешунавем: «Файзи Ман барои ту кофист». Ин маънои онро дорад: «Ҳамаи кофӣ будани Ман барои туст ва ту объекти муҳаббати Ман ҳастӣ. Ҳама муносибатҳои Ман бо ту беҳтарин муносибатҳое мебошанд, ки метавонанд бошанд; ва ту дар осмон Касеро дорӣ, ки гуфтааст: «Ман ҳаргиз туро тарк намекунам ва туро партофта намеравам» (Ибриён 13:5). Ту Маро ҳамчун Ёвари худ ҳамеша дорӣ; ва дар ҳама мушкилоти худ, ҳар чӣ ки бошанд, ту имконият дорӣ, ки Маро ҷалол диҳӣ.»
Агар мо ба маънои он дохил шавем ки шарики файз бошем, мо метавонем ҳамеша ва дар ҳар ҳолат аз муносибатҳои Худо бо мо комилан қаноатманд бошем. Хоҳ шодӣ ё ғам, беморӣ ё саломатӣ, шукуфоӣ ё мушкилот – ҳама чиз бе як истиснои ягона таҳти фармони Худост. «Ва мо медонем, ки ҳама чиз барои некӣ ба онҳое, ки Худоро дӯст медоранд, ба онҳое, ки мувофиқи мақсади Ӯ даъват шудаанд, якҷоя кор мекунад» (Румиён 8:28).
Ин бояд ягона мақсади бузурги ҳаёти мо пас аз табдил бошад: Ки ҳар соати рӯз мо Худоро дар мавқеъ ва ҳолате, ки Ӯ моро гузоштааст, ҷалол диҳем. Натиҷа сулҳ ва шодӣ дар тамоми рӯз хоҳад буд. Ҷомҳои мо лабрез хоҳанд шуд (Забур 23:5). Ва ҳарчанд ҳанӯз дар рӯи замин бошем, мо ҳамеша дар Худованд шодӣ хоҳем кард.
«Зеро ки вақте ман заифам, он гоҳ ман қавӣ ҳастам». Заъфи худи мо имконият медиҳад, ки қудрати Худованд Исои Масеҳ ба таври возеҳ дида шавад. Он Муборак ҳаргиз аз они Худро тарк намекунад ва партофта намеравад. Ҳар қадар заъфи мо бештар бошад, ҳамон қадар Ӯ бештар аз зоҳир кардани қудрати худ лаззат мебарад, агар мо худро ба Ӯ супорем. Ҳар қадар эҳтиёҷоти мо бештар бошад, ҳамон қадар асос [сабаб] дорем, ки ба Ӯ такя кунем. Кӯмаки Ӯ наздик аст – Ӯ дур нест. Ӯ худро ҳамчун Ёвари мо исбот хоҳад кард. Оҳ, чӣ сулҳ ва тасаллӣ ба дил!
Аз Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат», Апрели 1934, Ташкилшуда
Эй Худо, Ёвари мо Эй Худо, ёвари мо дар асрҳои гузашта, умеди мо барои солҳои оянда, Паноҳгоҳи мо аз тӯфони шадид ва хонаи абадии мо!
Дар сояи тахти Ту муқаддасони Ту бехатар зистаанд; Танҳо бозуи Ту кофист ва дифои мо мутмаин аст.
Пеш аз он ки кӯҳҳо ба тартиб оянд, ё замин шакли худро гирад, Аз азал Ту Худо ҳастӣ, то солҳои беохир ҳамон.
Ҳазор аср дар назари Ту мисли шоме гузаштаанд, Кӯтоҳ мисли посбоние, ки шабро пеш аз тулӯи офтоб ба охир мерасонад.
Эй Худо, ёвари мо дар асрҳои гузашта, умеди мо барои солҳои оянда; То даме ки умр ҳаст, роҳнамои мо бош ва хонаи абадии мо. — Исаак Уоттс (1647-1748)
