Дар давраи аввали зиндонӣ буданаш дар Рум, Павлус аз андозаи озодие, ки дошт, ҳарчанд занҷирбанд буд, дар хидмати фаъол барои Худованди худ истифода бурд. Мо номаҳоеро, ки ӯ навиштааст, қадр мекунем, ки одатан бародари дигарро бо ӯ алоқаманд мекунад, ба монанди Тимотиюс дар ин нома ба Филимон, бародари сарватманде, ки дар хонааш дар наздикии Колосса ҷамъомад баргузор мешуд.
Мо дар ин нома дили меҳрубони расул ва тактикаи худотарсонаи ӯро мебинем, зеро ӯ Онисимусро, ғуломи гурезаи Филимонро, ки аз ӯ дуздӣ карда буд, ситоиш мекунад. Онисимус ба Рум омада буд, ва дар он ҷо Худо Павлусро истифода бурд, то ӯро ба Худованд роҳнамоӣ кунад. Ӯ «бародари вафодор ва маҳбуб» шуда буд, ки ҳамроҳ бо Тихикус номаи Павлусро ба ҷамъомади Колосса (Қӯлассиён 4:9) бурд ва хабарҳои шахсии Павлусро бо онҳо мубодила кард. Сипас ӯ шахсан номаи Павлусро ба Филимон, соҳиби кӯҳнаи худ, ки акнун бародар буд, овард. Нома тасвири зебое аз тағйироти азимеро, ки қабули Масеҳ дар муносибатҳо ва равобит ба вуҷуд меорад, нишон медиҳад.
Павлус саломро аз дастаи ҳамкорони худ (ояти 23) илова мекунад, бародароне, ки ҳамроҳ бо дигарон дар Қӯлассиён 4 зикр шудаанд: Эпафрас низ зиндонӣ, ҷанговари дуогӯии гарм ва ғайратманд; Марқӯс, ки акнун ба хидмат баргаштааст; Аристарх, македоние аз Тасалуникӣ, ки бо Павлус ба Рум сафар карда буд, низ зиндонӣ; Луқо, табиби маҳбуб, ки дар он сафар низ шарик буд; ва Димас, ки аз сабаби дӯст доштани ҷаҳон, баъдтар Павлусро тарк карда, ба Тасалуникӣ мерафт. Бигзор мо низ дар муддати кӯтоҳе, ки ба мо мондааст, ҳамкорони Худо бошем!
