Мо аз сабаби нофармонии худ фикрҳо ва эҳсосоти Худовандро чӣ қадар кам мефаҳмем! Дар ояти боло, мо шикояти Худовандро бар зидди Исроил дар бораи он ки чӣ тавр Ӯ аз нофармонии онҳо шикаста шуд, дорем; «шикаста» калимаи хеле қавӣ аст. Забур 69, ки пешгӯиёна дар бораи Худованд сухан меронад, мегӯяд, ки маломат дили Ӯро шикаста буд. Вақте ки Ӯ бо Яҳудо сухан мегуфт, пурсид: «Яҳудо, оё ту Писари Одамро бо бӯса хиёнат мекунӣ?» (Луқо 22:48). Дар Инҷили дигар, Ӯ ӯро «дӯст» номид. Дар Забур 41:9 ва 55:12–13, мо мебинем, ки чӣ қадар Худованд аз он таъсир карда буд, ки як ҳамроҳ, як дӯст, касе ки бо Ӯ хӯрок мехӯрд ва ба маъбад мерафт, ҳамон касе буд, ки ба Ӯ хиёнат кард.
Дар ҷои дигар, Ӯ дар бораи он сухан меронад, ки чӣ тавр Ӯ мехост Исроилро зери ҳимоя ва ғамхории худ мисли мокиёне, ки чӯҷаҳои худро зери болҳои худ ҷамъ мекунад, ҷамъ кунад, аммо онҳо намехостанд. Чӣ қадар мо аз нофармонии яке аз фарзандони худ, ё яке аз ҷамъомади маҳаллӣ таъсир мебинем, Худованд чӣ қадар бештар!
Аз тарафи дигар, чӣ қадар Худо аз ситоиш ва итоати мо хушнуд мешавад ва дили Ӯ гарм мешавад. Мо оятҳоеро мехонем, ки ба мо мегӯянд, ки Худо вақте ки фарзандон ба волидони худ итоат мекунанд, хеле хушнуд мешавад (Қӯлассиён 3:20); Ӯ аз ростқавлӣ ва ростӣ лаззат мебарад (Масалҳо 11:1, 20); ва итоат (1 Подшоҳон 15:22); ва аз дили пушаймон ва шикаста (Забур 51:16, 17). Ӯ аз муносибати Марям, ки дар пойҳои Ӯ нишаста гӯш мекард, ва боз баъдтар, вақте ки ӯ равғани хушбӯйро рехта, Худовандро тадҳин кард (Матто 26:10), лаззат бурд; зеро Ӯ гуфт: «Вай барои Ман кори нек кардааст.»
Чӣ масъулиятест барои мо, махлуқоти Ӯ, донистани он ки амалҳои мо метавонанд ба Ӯ дард расонанд; аммо чӣ имтиёзест барои мо, ки мо махлуқоти Ӯ метавонем ба дили Ӯ шодӣ бахшем! Бигзор мо имрӯз дили Худоро баракат диҳем.
