Муаллифи китоби Ибриён бо муқаррар кардани он, ки Худованд Исо, Писари абадии Худо, ки барои қурбонӣ кардани худ барои гуноҳ инсон шуд, аз ҳама ва ҳама чиз бартарӣ дорад, оғоз мекунад!
Дар ояти имрӯза, ӯ калимаи «беҳтар»-ро истифода мебарад, ки дар тамоми китоби Ибриён на камтар аз сездаҳ маротиба истифода шудааст. Калимае, ки ҳамчун беҳтар тарҷума шудааст, дар асл маънои «бузургтар, бартарӣ, муфидтар, хидматӣ ё аълотар»-ро дорад. Ҳафттои ин сездаҳ маротиба дар бобҳои 7–10 мавҷуданд, ки дар он ҷо мо дар бораи Худованд Исо мехонем, ки дар асоси аҳди беҳтар (Ибриён 8), дар маъбади беҳтар (Ибриён 9) ва ба сабаби қурбонии беҳтар (Ибриён 10) хидмат мекунад.
Муаллиф ба таври возеҳ мехоҳад, ки мо дарк кунем, ки чизҳои беҳтар дар Масеҳ ва тавассути Ӯ ба мо омадаанд (11:40). Аммо ҳатто бештар аз ин, ӯ мехоҳад, ки мо дарк кунем, ки Худованд Исои Масеҳ аз ҳама чиз ва ҳама кас беҳтар аст. Мо Касеро дорем, ки аз пайғамбарон бузургтар аст (1:1–3), аз фариштагон бузургтар аст (1:4–2:18), аз Мусо ва Еҳушаъ бузургтар аст (3:1–4:13); ва коҳинии Ӯ аз коҳинии Ҳорун бузургтар аст (4:14–7:28). Ӯ аз маъбад ва қурбониҳои Аҳди Қадим бузургтар аст (8:1–9:10). Ҳама чиз дар бораи Шахсият ва кори Масеҳ аз ҳама чизи дигаре, ки мо метавонем дар ин ҳаёт бо он машғул бошем, хеле беҳтар аст.
Саволе, ки мо бояд ҷавоб диҳем, ин аст, ки чаро мо ба худ иҷозат медиҳем, ки аз паи Касе, ки ин қадар бузург аст, парешон ва рӯҳафтода шавем! Бигзор мо ин Рӯзи Худовандро бо чашмони худ ба Ӯ нигаронида оғоз кунем. Ва дар давоми рӯз, шояд мо таваққуф кунем ва бубинем, ки оё тамаркузи мо бояд танзим карда шавад, то назари равшани Худованд Исои Масеҳро дошта бошем, ки хеле беҳтар аст!
