Дар ин Забури зебо мо таҷрибаи як мӯъминро дорем, ки дар миёни озмоишҳо Худовандро ёрии худ ва сарчашмаи бебозгашти худ меёбад. Ояти аввал дар асл як савол аст. Он бояд чунин хонда шавад:
«Чашмони худро ба кӯҳҳо хоҳам бардошт: ёрии ман аз куҷо хоҳад омад?» (R.V.) Марди худотарс худро бо озмоишҳо ва душвориҳо рӯ ба рӯ мебинад, аммо дарк мекунад, ки дар худ қудрати муқобилат кардан ба ҳолатҳоро надорад. Ӯ ба «ёрӣ» ниёз дорад. Бузургтарин сарчашмаи заъф дар ҳузури озмоиш аксар вақт худбоварӣ аст, ки моро водор мекунад, ки фикр кунем, ки мо метавонем бо қувваи худ ё бо ҳикмати худ ба озмоиш муқобилат кунем. Мо бояд омӯзем, ва шояд мисли Петруси қадим, тавассути таҷрибаи талх, ки дар ҳузури озмоиш ва васваса, мо дар худ қувват надорем. Дар ҳар қадам ба мо ёвар лозим аст, ки моро дар озмоиш дастгирӣ кунад ва моро аз озмоиш гузаронад.
Дарк кардани ниёзи худ ба ёрӣ, савол фавран дар ҷони Забурнавис ба миён меояд: «Ёрии ман аз куҷо хоҳад омад?» Ӯро кӯҳҳое иҳота кардаанд, ки қавӣ, боҳашамат ва беҳаракат ба назар мерасанд, ҳамон тавре ки дар ҷаҳон онҳое ҳастанд, ки зоҳиран дар қудрат устувор ва аз ҷониби душман дастнорас мебошанд. Аммо оё мо метавонем ба ягон махлуқи дигар эътимод кунем? Пайғамбар Ирмиё ба мо мегӯяд:
«Ба ростӣ, наҷот аз теппаҳо ва аз бисёрии кӯҳҳо беҳуда умедвор аст: ба ростӣ, дар Худованд Худои мо наҷоти Исроил аст» (Ирмиё 3:23). Дарк кардани ниёзи худ ба ёрӣ ва ин ки ёрии инсон беҳуда аст, марди худотарс аз махлуқ ба Офаридгор рӯ меорад ва хеле муборак мегӯяд:
«Ёрии ман аз Худованд аст, ки осмон ва заминро офаридааст». Ӯ ба эътирофи ҳақиқати умумӣ, ки дар Худованд ёрӣ ҳаст, такя намекунад, балки бо имони оддии шахсӣ мегӯяд: «Ёрии ман аз Худованд аст».
Дар оятҳои боқимондаи Забур Рӯҳи Худо ба ин имони оддӣ ҷавоб медиҳад ва ба мо баракатҳои касеро, ки ба Худованд барои ёрии худ менигарад, ошкор мекунад. Фикри такроршаванда дар ин оятҳо ғамхории доимии Худованд аст. Калимаи «нигаҳ доштан» калимаи хоси Забур аст. Бо назардошти он, ки калимаи «ҳифз кардан» дар оятҳои 7 ва 8 бояд «нигаҳ доштан» тарҷума шавад, мушоҳида хоҳад шуд, ки ин калимаи рӯҳбаландкунанда шаш маротиба дар шаш ояти охир омадааст.
Ӯ нахоҳад гузошт, ки пои ту лағжад
Аввалан, ҷон меомӯзад, ки бо нигоҳ кардан ба Худованд барои ёрӣ, ӯ дар миёни ҳама хатарҳо нигоҳ дошта мешавад. Дар рӯзҳое, ки мо метавонем бо хатарҳои ногаҳонӣ, ки харобиҳо меоранд, рӯ ба рӯ шавем, чӣ қадар хуб аст, ки бо ин сухан рӯҳбаланд шавем:
«Аз тарси ногаҳонӣ натарс, ва на аз харобии шарирон, вақте ки он меояд. Зеро Худованд эътимоди ту хоҳад буд, ва пои туро аз лағзидан нигоҳ хоҳад дошт» (Масалҳо 3:25, 26). Агар мо чашмони худро аз Худованд дур кунем ва ба шукуфоии муваққатии шарирон машғул шавем, шояд маҷбур шавем, ки мисли марди Забур 73 бигӯем: «Пойҳои ман қариб лағжида буданд; қадамҳои ман қариб афтода буданд». Бо нигоҳ кардан ба Худованд ва шодӣ кардан дар Худованд, мо метавонем мисли Ҳаннои қадим бигӯем: «Ӯ пойҳои муқаддасони Худро нигоҳ хоҳад дошт… зеро бо қувват ҳеҷ кас ғолиб нахоҳад шуд» (1 Самуил 2:1, 9).
Роҳе, ки мо тай мекунем, шояд гоҳе ноҳамвор бошад, душман метавонад бо макрҳо ва домҳои худ муқобилат кунад; васвасаҳо метавонанд фаровон бошанд ва душвориҳо ба миён оянд — ҳамаи ин озмоишҳоро Худованд метавонад иҷозат диҳад — аммо як чизест, ки Ӯ иҷозат нахоҳад дод: Ӯ нахоҳад гузошт, ки пойҳои онҳое, ки ба Ӯ эътимод доранд, аз роҳе, ки ба ҷалол мебарад, лағжанд. Ҳамин тавр, дар Забури навбатӣ, дар посух ба сухани Худованд: «Ӯ нахоҳад гузошт, ки пои ту лағжад», ҷони худотарс метавонад бо эътимоди комил бигӯяд: «Пойҳои мо дар дарвозаҳои ту, эй Ерусалим, хоҳанд истод» (Забур 122:2). Суханони охирини Худованд ба Петрус инҳо буданд: «Маро пайравӣ кун». Ӯ роҳро барои масеҳӣ нишон додааст, ва агар мо бо чашми худ ба Масеҳ ҳамчун ёрии бебозгашти худ нигоҳ карда, Ӯро пайравӣ кунем, он моро ба умқи ҷалол, ки Ӯ рафтааст, хоҳад бурд.
Зеро роҳе, ки Наҷотдиҳандаи мо рафтааст Ӯро ба назди Падараш ва Худо бурдааст Ба ҷое, ки Ӯ ҳоло дар тахт аст, Ва қуввати Ӯ дар роҳ аз они мо хоҳад буд. Ӯ, ки туро нигоҳ медорад, нахоҳад хобид. Инак, Ӯ, ки Исроилро нигоҳ медорад, на хоҳад хобид ва на хоҳад хуфт.
Сониян, касе, ки бо имони оддӣ ба Худованд менигарад, меомӯзад, ки ғамхории Ӯ беист аст. Ҳавворӣ метавонад дар кӯҳ дар ҳузури ҷалоле, ки барои табиат хеле дурахшон аст, хоб кунад; ва боз дар боғ дар ҳузури ғаме, ки барои тобоварии мо хеле амиқ аст; аммо Ӯ, ки нигаҳбони мост, «на хоҳад хобид ва на хоҳад хуфт». Як муқаддаси аз роҳ баргашта, мисли Юнуси қадим, метавонад «сахт хоб бошад», ҳатто вақте ки Худованд кор мекунад, шамол мехезад, баҳр тӯфонӣ аст, киштӣ ғарқ мешавад ва мардуми ҷаҳон меларзанд, аммо Ӯ ҳаст, ки дӯстдорони Худро, ки дар ҷаҳон ҳастанд, то охир бо муҳаббате дӯст медорад, ки ҳеҷ гоҳ аз ғамхорӣ ба дӯстдорони Худаш дар миёни ҳамаи тӯфонҳои зиндагӣ боз намеистад.
Ту хаста намешавӣ, эй Худованди меҳрубон, Гарчанде ки мо хаста шавем; Дар мавсим, сухани дастгиркунанда Ту ба дилҳои мо медиҳӣ, то бидонем. Худованд нигаҳбони туст: Худованд сояи туст дар дасти рости ту.
Сеюм, бо нигоҳ кардан ба Худованд барои ёрии худ, ҷон итминон дорад, ки ёрии Худованд ҳамеша дастрас аст. Дӯст дар дасти рости мо дӯстест дар паҳлӯи мо, ки мо метавонем дар ҳар лаҳза ба ӯ рӯ орем. Ҳамин тавр Довуд метавонад бигӯяд: «Ман Худовандро ҳамеша дар пеши назари худ гузоштаам: зеро Ӯ дар дасти рости ман аст, ман лағжида нахоҳам шуд». Марди шарир, ки ба худ эътимод дорад, «дар дили худ гуфт, ки ман лағжида нахоҳам шуд», танҳо барои он ки зери ҳукми Худованд қарор гирад (Забур 10:6, 16). Марди худотарс, ки ба Худованд дар дасти рости худ эътимод дорад, метавонад бигӯяд: «Ман лағжида нахоҳам шуд». Ғайр аз ин, ӯ метавонад инро бо эътимоди комил бигӯяд, зеро агар Худованд бигӯяд:
«Ман ҳеҷ гоҳ туро тарк нахоҳам кард ва туро партофта нахоҳам рафт», мо метавонем далерона бигӯем: «Худованд ёвари ман аст, ва ман аз он чи инсон ба ман мекунад, нахоҳам тарсид» (Ибриён 13:5, 6). Чӣ қадар хуб аст, ки дарк кунем, ки дӯсте дар паҳлӯи ман ҳаст, ки ман метавонам ба ӯ рӯ орам — Ӯ бо тамоми ҳикмат барои роҳнамоӣ дар ҳар душворӣ, бо тамоми қудрат барои бартараф кардани ҳар муқовимат, бо тамоми ҳамдардӣ дар ҳар ғам, ва тамоми файз барои ҳар заъф, ва раҳмат барои ҳар ниёз.
Тӯфон метавонад берун аз ман ғуррад, Дили ман метавонад паст бошад, Аммо Худо дар атрофи ман аст, Ва оё ман метавонам тарсам? Офтоб туро рӯзона нахоҳад зад, ва на моҳ шабона.
Чорум, мӯъмин, ки ба Худованд барои ёрии худ менигарад, итминон дорад, ки ӯ дар ҳама фаслҳо нигоҳ дошта мешавад. Дар ҷаҳони миллатҳои ҷангзада мо бояд бо хатарҳои доимӣ, ҳам «рӯзона» ва ҳам «шабона» рӯ ба рӯ шавем. Худованд ба мӯъмин намегӯяд: «Ту набояд бо ин даҳшатҳо мисли дигарон рӯ ба рӯ шавӣ», балки Ӯ мегӯяд:
«Агар Маро «паноҳгоҳи» худ созӣ, ва «эътимоди» худро ба Ман гузорӣ, «Ту аз даҳшати шабона нахоҳӣ тарсид; ва на аз тире, ки рӯзона парвоз мекунад. Ва на аз вабо, ки дар торикӣ мегардад; ва на аз харобие, ки дар нисфирӯзӣ хароб мекунад» (Забур 91:2, 5, 6).
Худованд туро аз ҳар бадӣ нигоҳ хоҳад дошт: Ӯ ҷони туро нигоҳ хоҳад дошт.
Панҷум, мӯъмине, ки ба Худованд барои ёрии худ менигарад, аз ҳар бадӣ нигоҳ дошта мешавад. Дар замоне, ки ҷаҳон, мисли рӯзҳои Нӯҳ, торафт бештар бо фасод ва зӯроварӣ аломатгузорӣ мешавад, бадӣ шаклҳои гуногун хоҳад гирифт. Навиштаҳо дар бораи фикрҳои бад, тасаввуроти бад, суханони бад, аъмоли бад ва бадкорон сухан мегӯянд. Масеҳӣ, ки бо тамоми баракатҳои рӯҳонӣ дар ҷойҳои осмонӣ баракат ёфтааст, ба таври махсус аз ҷониби «шарорати рӯҳонӣ дар ҷойҳои баланд», ки дар паси парда кор мекунад, муқобилат хоҳад кард. Бо вуҷуди ин, бо нигоҳ кардан ба Худованд, мӯъмин, «бо қудрати қуввати Ӯ», метавонад ба ҳар ҳамлаи душман дар «рӯзи бад» муқобилат кунад ва ба ин васила аз бадӣ нигоҳ дошта шавад (Эфсӯсиён 6:10-13).
Ғайр аз ин, дар ҷаҳоне, ки мо намедонем, ки як рӯз чӣ меорад, чӣ қадар хуб аст, ки бидонем, ки дар бораи касе, ки ба Худованд барои ёрии худ менигарад, метавон гуфт:
«Ӯ аз хабарҳои бад нахоҳад тарсид: дили ӯ ба Худованд эътимод дорад» (Забур 112:7). Ҳавворӣ Павлус моро ҳушдор медиҳад, ки мо дар замоне зиндагӣ мекунем, ки «мардони бад ва фиребгарон торафт бадтар хоҳанд шуд, фиреб медиҳанд ва фиреб мехӯранд» (2 Тимотиюс 3:13). Дар рӯзҳои худ ӯ бояд бо онҳое рӯ ба рӯ мешуд, ки ба ӯ «бисёр бадӣ» карданд, аммо бо эътимод ба Худованд, ӯ метавонист бигӯяд: «Худованд маро аз ҳар кори бад наҷот хоҳад дод, ва маро то Малакути осмонии худ ҳифз хоҳад кард» (2 Тимотиюс 4:14, 18).
Ҳеҷ чиз наметавонад пешрафти устувори моро боздорад, Мо аз ғолибон бештар хоҳем буд Агар чашмони мо, ҳар хатаре, ки бошад, Ба ту нигоҳ кунанд, ва ба ҳеҷ каси дигар. Худованд рафтуомади туро нигоҳ хоҳад дошт.
Шашум, ҷоне, ки ба Худованд барои ёрии худ менигарад, метавонад ба ғамхории бебозгашти Худованд дар ҳама ҳолатҳо такя кунад. «Рафтан» ва «омадан» дар бораи ҳолатҳои тағйирёбандае сухан мегӯянд, ки ҷаҳони нооромро нишон медиҳанд. Дар рӯзи Инҷил, Худованд метавонист ба шогирдони худ бигӯяд:
«Шумо худатон ба ҷои биёбонӣ биёед, ва каме истироҳат кунед: зеро бисёриҳо меомаданд ва мерафтанд, ва онҳо ҳатто барои хӯрок хӯрдан вақт надоштанд» (Марқӯс 6:31). Дар ғамхории меҳрубононаи худ Худованд ба мо вақтҳои истироҳатро «дур» аз ҷаҳони серкор хоҳад дод; аммо, дар ин ҷо, он танҳо «каме истироҳат» хоҳад буд — суханоне, ки нишон медиҳанд, ки мо бояд боз дар ҳаракат бошем. Барои истироҳати абадӣ мо бояд ба пеш нигоҳ кунем. «Барои қавми Худо… истироҳат боқӣ мемонад». Дар бораи касе, ки ба он истироҳати муборак дохил мешавад, мехонем: «Ӯ дигар берун нахоҳад рафт» (Ибриён 4:9; Ваҳй 3:12). Дар ин миён, дар тамоми гардиши серкори ҳаёти меҳнатӣ дар ҷаҳони ниёзманд, касе, ки ба Худованд барои ёрии худ менигарад, метавонад ба Худованд такя кунад, ки ӯро дар ҳар ҳолат нигоҳ дорад.
Ҳар куҷое, ки Ӯ маро роҳнамоӣ кунад, Ҳеҷ камбудие маро боз нахоҳад гардонд; Чӯпони ман дар паҳлӯи ман аст, Ва ман ҳеҷ чизро нахоҳам дошт, Ҳикмати Ӯ ҳамеша бедор аст, Биниши Ӯ ҳеҷ гоҳ хира намешавад; Ӯ роҳеро, ки мегирад, медонад, Ва ман бо Ӯ роҳ хоҳам рафт. Аз ин вақт то абад
Ниҳоят, мо меомӯзем, ки касе, ки ба Худованд барои ёрии худ менигарад, метавонад итминон дошта бошад, ки ӯ дар тамоми замон то абад нигоҳ дошта мешавад. Забурнавис, бешубҳа, ҳукмронии Ҳазорсоларо дар назар дошт; масеҳӣ метавонад ба ин суханон татбиқи васеътар диҳад, зеро ӯ ба абадияти шодмонӣ, ки «ҳамеша» бо Масеҳ ва мисли Масеҳ дар хонаи Падар гузаронида мешавад, менигарад, ки Ӯ ба он ҷо рафтааст, то барои қавми осмонии худ ҷой тайёр кунад. Худованд метавонад дар бораи гӯсфандони худ бигӯяд:
«Ман ба онҳо ҳаёти ҷовидонӣ медиҳам; ва онҳо ҳеҷ гоҳ нобуд нахоҳанд шуд, ва ҳеҷ кас онҳоро аз дасти Ман нахоҳад рабуд». Дар тасвири зебои Луқо 15, Худованд гӯсфанди гумшудаи Худро меёбад, «онро ба китфҳои худ мегузорад» ва «ба хона меояд». Ҳеҷ чиз камтар аз хонаи Ӯ барои гӯсфандони Ӯ кофӣ нахоҳад буд. Мо метавонем гумроҳ шавем, аммо Ӯ гӯсфандони Худро меёбад, Ӯ онҳоро бо қуввати худ дар гузариши онҳо аз замон нигоҳ медорад, ва дар охир Ӯ ҳамаи гӯсфандони гумроҳи Худро ба хона хоҳад овард, то «БАРОИ ҲАМЕША БО ХУДОВАНД» бошанд.
Ҳамин тавр, мо аз ин Забури зебо меомӯзем, ки бо эътимод ба Худованд ва нигоҳ кардан ба Ӯ барои ёрии худ, мо хоҳем ёфт:
Ӯ моро аз ҳар хатар нигоҳ хоҳад дошт; Ғамхории Ӯ беист хоҳад буд; Ёрии Ӯ ҳамеша дастрас аст; Ӯ моро дар ҳама фаслҳо нигоҳ хоҳад дошт; Ӯ моро аз ҳар бадӣ нигоҳ хоҳад дошт; Ӯ моро дар ҳама ҳолатҳо нигоҳ хоҳад дошт; Ӯ моро дар тамоми замон то абад нигоҳ хоҳад дошт.
Пас, эй Исо, ҷони маро нигоҳ дор, Ҳанӯз бо ту бимон, Ва агар ман гумроҳ шавам, ба ман омӯз Зуд ба назди Ту гурехтанро.
