Нуқтаҳои мулоҳиза
Шогирдӣ бидуни такрор воқеан шогирдӣ нест. Шогирдсозон кӯшишҳои худро ба дигарон мегузоранд, то имон бештар ва тезтар паҳн шавад. Агар мо мисли Исо бошем, бояд ҳаёти худро ба мардону занони содиқе сармоягузорӣ кунем, ки онҳо низ худро дар дигарон такрор хоҳанд кард.
Пас аз эҳёи худ, Исо ба шогирдонаш зоҳир шуд ва ба онҳо гуфт, ки ба Ӯ қудрати умумӣ дода шудааст. Аз ин рӯ, Ӯ онҳоро ба рисолати ҷаҳонӣ супурд:
«Ҳамаи қудрат дар осмон ва дар замин ба Ман дода шудааст. Пас, биравед ва ҳамаи халқҳоро шогирд созед, онҳоро ба исми Падар ва Писар ва Рӯҳулқудс таъмид диҳед, ба онҳо таълим диҳед, ки ҳамаи чизҳоеро, ки Ман ба шумо фармудаам, риоя кунанд; ва инак, Ман ҳамеша бо шумо ҳастам, то охири замон» (Матто 28:18-20).
Ин нақшаи Исо буд ва ҳоло ҳам ҳаст, ки Малакути Худоро дар саросари ҷаҳон паҳн кунад. Ба таври оддӣ, онҳо бояд худро такрор мекарданд, бо гузаронидани шогирдони худ аз ҳамон таълимоти асосӣ ва омӯзише, ки Исо дар шогирдии онҳо бо Ӯ дода буд. Имрӯз, шумо ва ман нақше дорем! Биёед ба даъвати Исо барои шогирдсозӣ ва чӣ гуна мо бояд ин корро кунем, назар андозем.
Таваҷҷӯҳи пешниҳодшуда:
Бо назардошти вазифаи шогирдӣ, ки дар ояти мавзӯии мо оварда шудааст, дар ин ҷо кадом ангезаҳо ва усулҳои шогирдӣ дода шудаанд? Дигар Навиштаҳое, ки бояд ба назар гирифта шаванд, инҳоянд: Луқо 6:13, Марқӯс 3:14, Аъмол 11:26, 14:21, Қӯлассиён 1:28-29, 2 Тимотиюс 2:2 Маводи тақсимшаванда дар конфронс пешниҳод карда мешавад.
Рушди рӯҳонӣ чӣ гуна сурат мегирад?
Марқӯс 4:26-27 Ин як раванди муайян аст, аммо аз баъзе ҷиҳатҳо онро танҳо тавсиф кардан мумкин нест.
Ин як барномаи рӯҳонии рушд аст. Худо, худамон ва дигарон ҳама нақше доранд.
Феъли «шогирдсозӣ»
Матто 27:57 — Юсуфи Ариматия худро шогирд карда буд Матто 28:18-20 — Худованд Исо ба пайравонаш гуфт, ки шогирд созанд Аъмол 14:21-22 — Павлус ва Барнаббо дар Дербе шогирдони зиёде сохтанд Ду қадам дар супориши Худованд барои шогирдсозӣ: таъмид додан ва таълим додан.
Таъмид
Таъмид бояд ташвиқ карда шавад! Таъмид ба исми Худои сегона аст — ҳамаи он чизе, ки Ӯст ва ҳамаи он чизе, ки Ӯ дар фаъолиятҳои гуногуни худ мекунад, барои шогирди нав зарур аст. Мо шогирдонро ба номи худ ё ба сурати худ намесозем. Фарисиён ин корро мекарданд, Матто 23:15 Ғалотиён 4:19, Масеҳ дар шумо ташаккул ёфтааст Қӯлассиён 1:28, Ӯро мо мавъиза мекунем… ҳар кас дар Масеҳ комил шудааст.
Мо эътироф мекунем, ки Худо ҳар як шахс ва ҳар як фарҳангро ба сурати худ месозад. Аъмол 15:10-11, 19-20, 28-30, ғайрияҳудиён ва имон Намунаҳои таърихӣ бо оҳангҳои мустамликавӣ ё империалистӣ дар башоратдиҳӣ вуҷуд доранд Дуруст аст, ки муносибати байни имон ва фарҳанг метавонад мураккаб бошад Аммо ин қудрати масеҳиятро нишон медиҳад! Ин якрангӣ нест.
Таълим
Хоҳиш ин аст, ки дигарон дар хислати рӯҳонӣ ва садоқат афзоиш ёбанд. Ин метавонад як муносибати расмӣ бошад, ки аз ҷониби шогирдсоз ё шогирд пешниҳод шудааст. Аммо он ҳамеша ба таври ғайрирасмӣ рух медиҳад ва бояд қасдан бошад. Оҳанг муҳим аст; хизматгори Худованд набояд мубориза барад, балки ҳангоми таълим додан мулоим бошад, 2 Тимотиюс 2:24 Ҳангоми кӯмак ба дигар шогирдон соҳаҳои гуногуни рушди рӯҳонӣ мавҷуданд. Имон, муҳаббат, қувват, дониш, сабр, ҳикмат, бахшиш, самаранокӣ Рушди дастаҷамъӣ дар ҷамъомадҳои маҳаллӣ ва ҷамъомадҳои нав (Аъмол 16:5)
Феълҳои муҳим барои шогирдсозӣ: сохтан, насиҳат кардан, дӯст доштан, ташвиқ кардан; ва дигарон…
Шогирдсозон бояд устувор бошанд. Натиҷаҳо дар бораи мо нестанд!
Натиҷаҳои худи Худованд шояд рӯҳафтодакунанда буданд (Юҳанно 6:66; Матто 16:11; Юҳанно 14:9) Натиҷаҳои ҳаввориён шояд рӯҳафтодакунанда буданд (Аъмол 8:13,20; 2 Таслӯникиён 2:5; Ибриён 5:11) Қабул кунед, ки дигарон низ муфид хоҳанд буд, на танҳо мо; баъзан мо «дигарон» ҳастем (Юҳанно 4:38) Худованд қудратро барои аломатҳо ба беимонон истифода бурд, аммо муносибатро барои шогирдсозӣ истифода бурд.
Тоҷи шодӣ
Дидани дигарон дар ҳузури Худованд, ки мо ба онҳо рӯҳан кӯмак кардаем, 1 Таслӯникиён 2:19 Хоҳиши самимӣ барои рушди дигарон, 1 Таслӯникиён 3:7-10
