Ин дуруст аст! Худованд меояд! Чӣ тавре ки Ӯ як бор ба замин бо файзи хоксор омад, ҳамон тавр Ӯ боз хоҳад омад. Барои Исроил, омадани Ӯ мисли зебоии субҳгоҳ пас аз асрҳои торикии даҳшатнок хоҳад буд — торикие, ки аз сабаби рад кардани Ӯ, ки дар замони омадани аввалини Ӯ Нури ҷаҳон буд, ба вуҷуд омадааст. Ин барои боқимондаи хурди он миллат аҷиб хоҳад буд, зеро он гоҳ Худованд лашкарҳо ин суханонро мегӯяд: «Барои шумо, ки аз номи Ман метарсед, Офтоби Адолат бо шифо дар болҳои худ тулӯъ хоҳад кард» (Мал. 4:2), имонро бедор карда, чашмҳоро равшан карда, дилҳоро эҳё карда ва дастҳоро мустаҳкам карда.
Илова бар овардани нур ва гармии офтоби дӯстона, Ӯ ҳамчун боронҳои тароватбахши нав ба замине хоҳад омад, ки муддати тӯлонӣ аз хушксолӣ хушк шуда буд. Омезиши гаронбаҳо! Ӯ борони харобиовар ё гармии сӯзон ва бетағйир нахоҳад овард. Ҳамчун боронҳои нарм, Ӯ замини ташнаро об хоҳад дод, ва ҳамчун офтоби ҳамроҳ, Ӯ нур ва гармӣ хоҳад дод, ки боиси сабзидани меваҳои гаронбаҳо ва пур кардани замин мегардад.
Аммо, пеш аз ин, Калисо ба ҳаво бардошта хоҳад шуд, то Худованди худро дар ҳаво пешвоз гирад, зеро Ӯ барои вай ҳамчун «Ситораи дурахшон ва субҳ» (Ваҳй 22:16) пеш аз тулӯи Офтоб хоҳад омад, то ӯро дар шодии бебаҳои ҳузури Худаш баракат диҳад. Ин баракати хеле бузургтар аз он аст, ки Исроил баҳра мебарад, аммо мо аз дидани бузургӣ ва покии баракате, ки бар он миллати барқароршуда рехта мешавад, инчунин дидани дигар миллатҳо низ дар итоат ба ин Худованди ҷалолманди худоён ва Подшоҳи подшоҳон баракат ёфтаанд, шодии амиқ хоҳем ёфт. Дилҳои мо метавонанд воқеан суханони ин дуои самимӣро такрор кунанд: «Омин; биё, Худованд Исо» (Ваҳй 22:20).
