Муқаддасони рафта ҳанӯз баракати комилро нагирифтаанд, аммо як қадами бузурги пеш. Мавқеи имондорон бо марг тағйир намеёбад. Онҳо дар ин ҷо интизор буданд; онҳо ҳоло ҳам дар ҷалол бо Худованд дар он ҳолати ҷудоӣ аз ҷисм интизоранд.
Дар мавриди Истефанус, мо мебинем, ки чӣ тавр Худованд рӯҳро фавран бо Худ мегирад; ва ҳамаи азизони рафта, ки дар Исо мурдаанд, ин ҳолатро аз сар мегузаронанд. Ин дилро ҳангоми ғамгинӣ аз талафот ва чашидани талхии дур шудани онҳо аз замин таскин медиҳад. Ин як чизи талх аст ва марг таҳқиромез аст, ки ҳамаи нақшаҳоро вайрон мекунад ва ҳамаи меҳру муҳаббатҳои табииро ба ду тақсим мекунад; аммо чизи амиқтаре ҳаст, ки ин муқаддасон наметавонистанд аз сар гузаронанд, агар онҳо аз замин ба ҳузури Худованд нагузашта бошанд — ва ин эҳсоси тамоми ҳамдардии Худованд аст, вақте ки марг омад ва онҳоро бурд.
Худованд Худаш хоҳад омад, то халқи Худро ба назди Худ барад. Дар ин ҷо чизе бениҳоят ширин аст, ки Худованд Худаш ба пеш оварда мешавад; ин Исо, ки қабрро тарк кард, Худро бо мурдагон дар Масеҳ пайваст мекунад; Худованд Худаш, Писари Одам, аз он ҷои ҷалол, ки қаблан ҳамчун Писари Худо буд, бармехезад. Ҷалол ҳоло дар Ӯ печида аст, аммо ба зудӣ ошкор хоҳад шуд. Худованд Худаш бо фарёд фуруд хоҳад омад; овози худи Худованд, садои муборак ва ҳаяҷонбахш, ки аз ҷониби ҳамаи Ӯ шунида мешавад, хоҳ ҷисмҳои онҳо дар хок бошанд, хоҳ дар ин ҷо зинда бошанд. Мурдагон дар Масеҳ аввал эҳё хоҳанд шуд. Ман калимаи «аввал»-ро барои ҳеҷ чиз нест намекардам, зеро ин маҳз ҳамон чизест, ки ман ҳамеша дар Худованд мушоҳида мекунам: яъне муҳаббати Ӯ махсусан ба он ҷое меравад, ки ифодаи заифӣ вуҷуд дорад. Ман он муҳаббати махсусро мехоҳам, дили ман онро дар заифии ман мехоҳад; аммо ин маҳз ҳамон чизест, ки Худованди ман аст, ва ин маҳз ҳамон ҷоест, ки муҳаббати Ӯ ҷорӣ мешавад.
