То ин ҷо Худованд моро роҳнамоӣ кард — дар торикӣ ва дар рӯз, Аз ҳама марҳилаҳои гуногуни роҳи танг ба хона. Ӯ кайҳо ин сафарро карда буд, Ӯ ин роҳро танҳо тай карда буд; Озмоишҳо ва хатарҳои онро Ӯ хуб медонист.
То ин ҷо Худованд моро роҳнамоӣ кард — ваъда иҷро шуд; Душман, ки борҳо дучор омад, ҳеҷ гоҳ комилан ғолиб наомад; Сипари имон ҳар тири оташинро баргардонд ё хомӯш кард; Шамшери Рӯҳ дар дастони заифтарин ӯро маҷбур кард, ки биравад.
То ин ҷо Худованд моро роҳнамоӣ кард — обҳо баланд буданд, Аммо ҳангоми гузаштан аз онҳо мо ҳис кардем, ки Ӯ наздик аст; Ёвари ҳозир дар мушкилот Ӯро ёфтем — Тасаллии Ӯ бештар буд, вақте ки ғамҳои мо зиёд буданд.
То ин ҷо Худованд моро роҳнамоӣ кард — эҳтиёҷи мо таъмин шуд, Ва раҳмат моро аз ҳар тараф иҳота кард; Маннаи ҳаррӯза ҳанӯз меборад, чашмаҳои поки санг меҷӯшанд, Ва бисёр гулҳои муҳаббат ва умед дар канори роҳ мерӯянд.
То ин ҷо Худованд моро роҳнамоӣ кард — ва оё Ӯ ҳоло тарк мекунад Заифонро, ки барои Худаш гирифтанро писандидааст? Оҳ, ҳеҷ гоҳ, ҳеҷ гоҳ! Дӯстони заминӣ метавонанд сард ва бевафо бошанд, Аммо Ӯ раҳмати тағйирнопазир ва муҳаббати абадӣ дорад.
Мо ором ба қафо менигарем, ба шодиҳо ва ғамҳои гузашта; Мо медонем, ки ҳоло ҳама раҳмат аст ва дар охир ҳама хуб хоҳад буд. Мо ором ба пеш менигарем — аз ҳеҷ бадии оянда наметарсем; Барои амният ва сулҳ кофист, агар Ту ҳанӯз бо мо бошӣ.
— Ҷейн Бортвик
