Ҳукмронии Масеҳ
Ҳукмронии Масеҳ яке аз амиқтарин ҳақиқатҳои бунёдӣ дар Навиштаҳои Муқаддас аст, ки ба шахсияти Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо, Исои Масеҳ тааллуқ дорад. Ин мавзӯи хеле бузург аст. Бо кӯмаки Худованд, мо ба ин мавзӯъ чанд ояти Китоби Муқаддасро меорем ва умедворем, ки ба ин ҳақиқати гаронбаҳо каме бештар фаҳмиш медиҳем. Ҳукмронии Масеҳ бояд ҳамаи имондорони ҳақиқиро водор созад, ки танҳо ба Ӯ саҷда кунанд, ки сазовори тамоми эҳтиром ва ҳамду сано аст!
Саволе дар Инҷилҳо
Пас аз рад кардани ошкорои Худованд аз ҷониби пешвоёни динии замони Ӯ (Матто 12:24), Худованд ба суханронӣ бо масалҳо оғоз кард. Ин ҳукме бар зидди пешвоён буд, то ки онҳо бо дидан набинанд ва бо шунидан нашунаванд ва нафаҳманд (13:13). Чанде пас аз ин, Исо аз пайравонаш пурсид, ки дигарон дар бораи Ӯ чӣ мегӯянд. Петрус бо ваҳйи илоҳӣ ҷавоб дод: «Ту Масеҳ, Писари Худои зинда ҳастӣ» (16:16 NKJV). Ин ҷавоби имон аст!
Аммо, онҳое, ки дар роҳбарияти динӣ буданд, дар беимонӣ идома доданд. Дар ҳафтаи охирини Масеҳ пеш аз рафтан ба салиби Ҷолҷото, душманони Ӯ ба Худованд як қатор саволҳои душвор доданд, то кӯшиш кунанд, ки дар Ӯ айб пайдо кунанд. Ба таври аҷиб, Худованд инро баръакс кард ва барои онҳо саволи охирин дод. Ӯ пурсид: «Дар бораи Масеҳ чӣ фикр доред? Писари кӣ аст Ӯ?» (22:42). Онҳо дуруст ҷавоб доданд, ки Масеҳ, ки Тадҳиншуда ва Масеҳ аст, «Писари Довуд» хоҳад буд. Худованд идома дод (оятҳои 43-44): «Пас чӣ тавр Довуд дар Рӯҳ Ӯро «Худованд» меномад, гуфта: «Худованд ба Худованди ман гуфт: «Ба дасти рости Ман нишин, то даме ки душманони Туро зери пои Ту гардонам»?» Ин иқтибос аз Забур 110:1 нишон медиҳад, ки Довуд эътироф хоҳад кард, ки Писари ӯ, ё Насли ӯ, Худованд хоҳад буд. Аммо ин барои онҳое, ки ба Худованд муқобилат мекарданд, мушкил буд: чӣ тавр онҳо метавонистанд фаҳманд, ки Довуд Ӯро «Худованд» меномад, вале Ӯ Писари Довуд аст?
Пешвоёни динии беимон ба саволи Худованд ҷавоб надоданд. Онҳо медонистанд, ки Худованд Исо хатои онҳоро фош мекунад ва онҳо аз эътирофи ҳақиқат сарпечӣ карданд. Масеҳ (Масеҳ) Писари Довуд ва Худованди Довуд хоҳад буд. Ин фаҳмиши амиқ илоҳияти Масеҳ ва инчунин ҳукмронии Ӯро нишон дод, ки кайҳо пеш аз ҷониби Рӯҳ ба Довуд ошкор шуда буд! Худованд аз Довуд бартарӣ дошт, зеро ваъда дода шуда буд, ки Ӯ ба дасти рости Худо хоҳад нишаст. Ӯ инчунин пас аз Довуд ҳамчун Насли ӯ омад, ва Довуд ба Насли худ саҷда карда, Ӯро Худованд хоҳад номид!
Онҳое, ки Ӯро Худованд номиданд
Бисёриҳо ҳукмронии Масеҳро дар Аҳди Ҷадид эътироф карданд. Дар Юҳанно 9 мо достони аҷиби шифо додани мардеро дорем, ки аз таваллуд нобино буд ва Худованд ба ӯ қобилияти диданро дод! Ин ҳеҷ гоҳ қаблан рух надода буд – то даме ки Худованд ин мӯъҷизаро анҷом дод. Пешвоёни динӣ марди ҳоло биношударо зери шубҳа гузоштанд, ҳарчанд ӯ ҳеҷ гоҳ Худовандро аз ҷиҳати ҷисмонӣ надида буд. Шаҳодати ин марди шифоёфта афзоиш ёфт ва фаҳмиши рӯҳонии ӯро нишон дод. Ниҳоят, дар назди Худованд Исо истода, ӯро «Худованд» номид (Юҳанно 9:38). Сипас ӯ саҷда кард ва Худованд Исоро ибодат кард.
Мо мисоли дигари эътирофи ҳукмронии Масеҳро пас аз эҳёи Ӯ мебинем. Худованд назди шогирдонаш омад ва Худро ба онҳо ошкор кард. Онҳо овози Ӯро шуниданд, Ӯро дар пеши худ истода диданд ва метавонистанд ба ҷисми Ӯ даст расонанд. Ӯ дар ҳузури онҳо хӯрок хӯрд, нишон дод, ки Ӯ рӯҳ нест, балки воқеан аз мурдагон эҳё шудааст. Томас, ки ҳангоми боздиди аввалини Худованд бо шогирдонаш набуд, каме дертар бо Худованд вохӯрд. Вақте ки ӯ бори аввал Худованди эҳёшударо дид, шодии аҷибе дошт ва ба Ӯ эълон кард: «Худованди ман ва Худои ман!» (20:28). Дар ин ифода Томас ҳақиқати амиқи ҳукмронии Масеҳро бо илоҳияти Ӯ ҳамчун Писари Абадӣ пайваст!
Вақте ки ҳавворӣ Павлус бори аввал бо Худованд дар Аъмол 9:1-9, дар роҳи Димишқ вохӯрд, Худованд аз осмон сухан гуфт ва аз Павлус – ки он вақт Савл ном дошт – пурсид, ки чаро ӯро таъқиб мекунад. Павлус дар ояти 5 ҷавоб дод, ки «Ту кӣ ҳастӣ, Худованд?» Пас аз гирифтани ҷавоб, ки ин Исо буд, ки Павлус таъқиб мекард, Павлус саволи дигар дод: «Худованд, чӣ мехоҳӣ, ки ман кунам?» (ояти 6). Павлус ҳукмронии Масеҳро бори аввал, ки бо Ӯ вохӯрд, эътироф кард. Баъдтар, ҳангоми навиштан ба муқаддасон дар Қӯринт, Павлус шаҳодат дод, ки Худовандро ӯ дидааст, касе ки дар муқоиса бо дигар шоҳидони эҳёи Масеҳ пеш аз вақташ таваллуд шуда буд (1 Қӯринтиён 15:8).
Дар ин чанд мисол мо мебинем, ки Худованд Исо ҳамчун Худованд эътироф мешавад. Ҳар як имондори ҳақиқӣ ба Масеҳ ҳукмронии Ӯро дар вақти наҷот эътироф мекунад, чунон ки мо дар Румиён 10:9-10 мебинем: «Агар бо даҳони худ Худованд Исоро эътироф кунӣ ва дар дили худ имон оварӣ, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, наҷот хоҳӣ ёфт. Зеро бо дил ба адолат имон оварда мешавад, ва бо даҳон ба наҷот эътироф карда мешавад.» Ин эъломия – ки Исои Масеҳ Худованд аст – аз ҷониби имондор танҳо ба сабаби кори Рӯҳи Муқаддас дар ӯ ё вай имконпазир аст. Мо инро дар нимаи дуюми 1 Қӯринтиён 12:3 мебинем, ки мегӯяд: «Ҳеҷ кас наметавонад бигӯяд, ки Исо Худованд аст, магар ба воситаи Рӯҳи Муқаддас.»
Хеле муҳим аст, ки мо ҳеҷ гоҳ дар Навиштаҳо намехонем, ки Яҳудои Исқарют, ки Худовандро хиёнат кард, ҳеҷ гоҳ Худованд Исоро «Худованд» нагуфтааст. Дар ҳуҷраи болоӣ дар зиёфати охирин Худованд ошкор кард, ки яке аз шогирдонаш Ӯро хиёнат хоҳад кард (Матто 26:21-25). «Онҳо хеле ғамгин шуданд ва ҳар яке аз онҳо ба Ӯ гуфтан гирифт: «Худованд, манам?»» (ояти 22). Аммо вақте ки Яҳудои Исқарют ҳамон саволро дар ояти 25 пурсид, ӯ гуфт: «Раббӣ, манам?» Ҳатто дар он лаҳза Яҳудо аз номидани Худованд Исо Худованди худ сарпечӣ кард. Яҳудо танҳо зоҳиран пайрав буд; ӯ дар дили худ имондори ҳақиқӣ набуд.
Марг, эҳё ва баландбардории Масеҳ ҳамчун Худованд
Сабаби муҳиме вуҷуд дорад, ки чаро марги қурбонии Худованд ва эҳёи Ӯ бо ҳукмронии Ӯ алоқаманд аст: онҳо барои наҷоти мо зарур буданд. Мо медонем, ки ҳаёти Қурбонӣ бояд дода мешуд, инчунин хуни рехтаи Ӯ барои наҷоти мо пешниҳод мешуд. Худованд инро бо мурдан дар салиби Ҷолҷото ва рехтани хуни худ ҳангоми овезон будан дар он ҷо анҷом дод. Вақте ки Худованд Исо ба марг дохил шуд, ин маънои онро дошт, ки Ӯ Худованди мурдагон аст, ва вақте ки Ӯ дубора эҳё шуд, ин маънои онро дошт, ки Ӯ инчунин Худованди зиндагон аст. Мо дар Румиён 14:8-9 мехонем: «Зеро агар зиндагӣ кунем, барои Худованд зиндагӣ мекунем; ва агар бимирем, барои Худованд мемирем. Аз ин рӯ, хоҳ зиндагӣ кунем, хоҳ бимирем, мо аз Худованд ҳастем. Зеро барои ин Масеҳ мурд ва эҳё шуд ва дубора зиндагӣ кард, то ки Ӯ Худованди ҳам мурдагон ва ҳам зиндагон бошад.» Пас Худованд аз лаҳзаи наҷот ёфтани мо (Худованди зиндагон) Худованди мо боқӣ мемонад ва ҳатто пас аз марги ҷисмонии мо (Худованди мурдагон), ки ба осмон рафтаем, идома меёбад. Номи мубораки Ӯро ситоиш кунед!
Худо ва Падари мо Худованд Исоро бо эҳё кардани Ӯ аз мурдагон (6:4; Аъмол 2:32) ва нишондани Ӯ дар тахти худ дар дасти рости худ дар ҷалол (оятҳои 30-36) эҳтиром кард. Худованд Исо ҳамчун Инсон, ки тамоми иродаи Худоро иҷро карда буд, аз ҷониби Худо баланд бардошта шуд ва ҳам Худованд ва ҳам Масеҳ гардонида шуд.
Ғайр аз ин, мо дар Филиппиён 2:5-11, махсусан ояти 9, мехонем, ки Худованд Исо «хеле баланд бардошта шуд»! На танҳо Худованд дар баландтарин ҷой дар тамоми офариниш, дасти рости тахти Худо гузошта шуд, балки ба Ӯ номе низ дода шудааст, ки аз ҳар ном болотар аст. «Исо» ин ном аст! Ин баҳодиҳии Худо ба Он аст, ки дили Ӯро дар ин ҷо дар рӯи замин шод гардонид, то номи Ӯро бузург созад. Ӯ барои ҳамаи мо, ки имон дорем, гаронбаҳост.
Худо чунин фармон додааст, ки дар рӯзи оянда ҳар зону хам хоҳад шуд ва ҳар забон эътироф хоҳад кард, ки «Исои Масеҳ Худованд аст, ба ҷалоли Худои Падар» (ояти 11). Мо, ки имон дорем, инро ҳоло бо имон мекунем. Дар рӯзи оянда, беимонон низ бояд зонуҳои худро хам кунанд ва бо забонҳои худ эътироф кунанд, ки Исои Масеҳ Худованд аст! Ҳар ҷоне, ки ҳаргиз зиндагӣ кардааст, бояд ҳукмронии Исои Масеҳро эътироф кунад.
Дар давраи ҳукмронии 1000-солаи Масеҳ бар замин (нигаред Ваҳй 20:4), ки мо онро «ҳазорсола» меномем, Масеҳ ҳамчун «Подшоҳи подшоҳон ва Худованди худовандҳо» маълум хоҳад шуд (1 Тимотиюс 6:15; нигаред Ваҳй 17:14, 19:16). Ин унвон бартарии Ӯро бар ҳамаи дигарон эълон хоҳад кард. Ӯ дар адолати комил ҳукмронӣ хоҳад кард ва ҳукмронии Ӯро ҳамаи сокинони замин дар давраи ҳукмронии салтанати Ӯ хоҳанд донист. Ҳар як ҳокимият ба Ӯ тобеъ хоҳад буд. Ин ҳеҷ гоҳ дар таърихи инсоният рух надодааст. Мо қариб тасаввур карда наметавонем, ки он чӣ гуна хоҳад буд. Ин замони баракати умумӣ бар сайёра хоҳад буд. Худованд Исои Масеҳ нишон хоҳад дод, ки Худо аз оғози офариниш барои инсон чӣ ният дошт ва Ӯ ба Худо ҷалол хоҳад овард. Худовандро ситоиш кунед!
Таъсири ҳукмронии Масеҳ
Тавре ки қаблан зикр гардид, ҳамаи мо Худованд Исоро ҳамчун Худованди худ эътироф мекунем, вақте ки мо имондор мешавем. Вақте ки Масеҳ барои мо мурд, Ӯ моро наҷот дод, ё харид. Дар натиҷаи ин муомила, мо дигар аз они худ нестем. Азбаски Ӯ Худованди мост, Ӯ дорад моликият аз мо. Мо бо нарх харида шудаем. Дар 1 Қӯринтиён 6:19-20 мо мехонем: «Оё намедонед, ки ҷисми шумо маъбади Рӯҳи Муқаддас аст, ки дар шумост, ки шумо Ӯро аз Худо доред, ва шумо аз они худ нестед? Зеро шумо бо нарх харида шудаед.» Дар 2 Петрус 2:1, мо фикри шабеҳро дар ибораи «Худованд, ки онҳоро харидааст» дорем. Ин ҳақиқат маънои онро дорад, ки имондорон набояд дигар тавре зиндагӣ кунанд, ки гӯё онҳо сардори ҳаёти худ буданд ва метавонистанд ҳар тавре ки мехостанд, зиндагӣ кунанд. Ба ҷои ин, ҳаёти мо бояд ба Соҳиби мо, Худованд, тобеъ бошад.
Ҳокимият ва қудрат бо ҳукмронӣ алоқаманданд. Дар Матто 28:18 мо мефаҳмем, ки пас аз эҳёи Масеҳ, Худои Падар ба Ӯ ҳокимият дод: «Ҳамаи ҳокимият дар осмон ва дар замин ба Ман дода шудааст.» «Ҳама» маънои ҳама чизро дорад, аз ҷумла ҳар чизе, ки мо метавонем тасаввур кунем ва бештар аз он. Мо зери ҳокимияти Худованд ҳастем. Худованд моро вазифадор кардааст, ки хушхабари Инҷилро паҳн кунем, шогирд созем ва ба номи Падар ва Писар ва Рӯҳи Муқаддас таъмид диҳем (ояти 19). Ба мо дастур дода шудааст, ки ба дигарон таълим диҳем, ки ҳамаи он чиро, ки Ӯ гуфтааст, риоя кунанд (ояти 20). Инро мо бо ҳокимият, ё ба номи Худованд Исои Масеҳ мекунем (нигаред Аъмол 8:16, 10:48, 19:5).
Худованд Исо, ҳамчун Худованди мо, бояд итоат карда шавад ва хизмат карда шавад. Итоаткорӣ талаб карда мешавад ва интизор меравад; он ихтиёрӣ нест. Дар Луқо 6:46 Худованд аз мардум пурсид: «Чаро Маро «Худованд, Худованд» меномед, вале он чиро, ки Ман мегӯям, иҷро намекунед?» Худованд ҳайрон буд, ки одамон Ӯро бо суханони худ эҳтиром мекунанд, вале дастуроти Ӯро нодида мегиранд ва ба Ӯ итоат намекунанд. Мо наметавонем бигӯем, ки Ӯ Худованд аст ва сипас он чиро, ки Ӯ хостааст, иҷро накунем.
Итоаткорӣ, ки хизмати моро дар бар мегирад, насиби мо ҳамчун имондорон аст. Мо бояд Каломи Ӯро хонем ва дастуроти Ӯро риоя кунем. Ин ба ҳамаи соҳаҳои ҳаёти мо таъсир мерасонад. Дар издивоҷ, мо бояд дар Худованд издивоҷ кунем (1 Қӯринтиён 7:39) ё мо бояд дар Худованд муҷаррад бимонем (ояти 32). Ҷисмҳои мо «барои Худованд» ҳастанд (6:13), ва муносибатҳои оилавии мо бояд дар итоат ба Худованд бошанд (Эфсӯсиён 6:1,4). Дар асл, ҳар як ҷанбаи ҳаёти мо бояд дар итоат зиндагӣ карда шавад. Қӯлассиён 3:23-24 мегӯяд: «Ҳар коре, ки мекунед, онро аз таҳти дил кунед, чунон ки барои Худованд ва на барои одамон, дониста, ки аз Худованд мукофоти меросро хоҳед гирифт; зеро шумо ба Худованд Масеҳ хизмат мекунед.» Иродаи Худованд бояд хоҳиши мо барои ҳар чизе, ки мо мекунем ё мегӯем, бошад.
Ниҳоят, ҳақиқати ҳукмронии Масеҳ бояд имондорро водор созад, ки Худовандро ибодат кунад . Тавре ки қаблан зикр гардид, мо зонуҳои худро хам мекунем ва бо забонҳои худ ифода мекунем, ки «Исои Масеҳ Худованд аст, ба ҷалоли Худои Падар» (Филиппиён 2:10-11). Ҳар як имондори ҳақиқӣ бояд хоҳиши пешниҳод кардани қурбониҳои рӯҳонӣ бо «лабони худ, шукргузорӣ ба номи Ӯ» дошта бошад (Ибриён 13:15). Ибодати мо метавонад хизмати содиқона ва бахшиши молиявӣ ба Худовандро дар бар гирад – «некӣ кардан ва мубодила кардан» – чунон ки мо дар Ибриён 13:16 мехонем.
Мо медонем, ки ибодат дар осмон барои абадӣ идома хоҳад ёфт. Ваҳй 4:10-11 нишон медиҳад, ки «бисту чор пирон дар назди Он ки бар тахт нишастааст, саҷда мекунанд ва Он ки то абад зинда аст, ибодат мекунанд ва тоҷҳои худро дар назди тахт мепартоянд, гуфта: «Ту сазоворӣ, эй Худованд, ки ҷалол ва шараф ва қудрат гирӣ; зеро Ту ҳама чизро офаридаӣ, ва бо иродаи Ту онҳо вуҷуд доранд ва офарида шудаанд.»»
Ҷолиб аст, ки Яҳудои Исқарют, ки Худовандро хиёнат кард ва имондори ҳақиқӣ набуд, ба онҳое, ки Худовандро ибодат мекарданд, эътироз кард. Дар Юҳанно 12:1-8 мо дар бораи тадҳин кардани пойҳои Исо аз ҷониби Марям ва пок кардани пойҳои Ӯ бо мӯи худ мехонем. Ин амали ибодат аз ҷониби Яҳудо сарзаниш карда шуд. Имондори ҳақиқӣ ҳеҷ гоҳ ба ибодат ба Худованд муқобилат намекунад.
Ҳақиқати ҳукмронии Масеҳ ба ҳар як ҷанбаи ҳаёти имондор таъсир мерасонад, аммо мо шояд инро ҳангоми бори аввал имон овардан дарк накунем. Вақте ки мо аз ҷиҳати рӯҳонӣ дар фаҳмиши худ тавассути омӯзиши Каломи Худо ва таҷрибаҳои худ рушд мекунем, фаҳмиши мо дар бораи ҳукмронии Масеҳ дар ҳаёти мо афзоиш хоҳад ёфт. Агар мо ҳукмронии Масеҳро эҳтиром накунем ва ба он итоат накунем, мо дарсҳои сахти ислоҳро аз Ӯ хоҳем дид. Хоҳиши Ӯ баракат додани мост; аммо, баракатҳои Ӯ танҳо вақте имконпазиранд, ки мо ба ҳукмронии Ӯ итоат кунем ва ҳаёти худро комилан ба Ӯ супорем. Ӯ медонад, ки чӣ беҳтар аст!
Иқтибосе ба Ҷим Эллиот (1927–1956), яке аз панҷ миссионере, ки ҳангоми хизмат ба Худованд дар ҷангалҳои Эквадор кушта шуданд, нисбат дода мешавад, ки мегӯяд: «Худо ҳамеша беҳтарини Худро ба онҳое медиҳад, ки интихобро ба Ӯ мегузоранд.» Биёед баракат ёбем ва дастурҳои Масалҳо 3:5-6-ро риоя кунем: «Ба Худованд бо тамоми дили худ таваккал кун, ва ба фаҳмиши худ такя накун; дар ҳамаи роҳҳои худ Ӯро эътироф кун, ва Ӯ роҳҳои туро рост хоҳад кард.» Омин!
Мо доимо мегӯем, ки Исо Худованд аст ва дар бораи «Худованд Исои Масеҳ» сухан меронем. Аммо оё мо ба ҳақиқати ҷиддии он чизе, ки мегӯем, дохил мешавем? Худо аз мо хоҳиш мекунад, ки таваққуф кунем ва аз худ бипурсем, ки оё мо аҳамияти «Худованд»-ро пурра мефаҳмем. Ҷисм ба ҳукмронии Ӯ бар мо исён мекунад. Мо дилҳое дорем, ки ба ҳокимияти Ӯ ихтиёран тобеъ нестанд. Мо бештар роҳи худро интихоб карданро дӯст медорем, на аз роҳе, ки Ӯ барои мо муайян кардааст. Оё мо фарзандони нофармон нестем? Аммо Худо ба мо хотиррасон мекунад, ки Исо Худованди мост. Мо метавонем эътироф кунем, ки Ӯ ҳаст, на аз дили табиӣ, балки ба воситаи Рӯҳи Муқаддас ва танҳо ба воситаи Ӯ. —Ҷон А. Тренч (аз хизмате, ки дар соли 1865 дода шудааст)»
