Муҳаббати Худо МУҲАББАТИ РЕХТАШУДА
Муҳаббати Худо мавзӯъест, ки онро тамом кардан мумкин нест. Вақте ки ман дар ин бора мулоҳиза мекардам, се порча ба ёдам омад: яке дар Румиён 5, дигаре дар 1 Юҳанно ва дигаре дар Яҳудо. Пеш аз он ки мо ин порчаҳоро мухтасар баррасӣ кунем, биёед чанд фикри умумиро дар бораи муҳаббати Худо мулоҳиза кунем.
Худо абадӣ аст, зеро Ӯ «аз азал то абад» (Забур 90:2 JND) ё «аз азал то абад» (NKJV) аст. Ғайр аз ин, «Худо муҳаббат аст» (1 Юҳанно 4:8,16). Ин ду ҷанбаи Худоро якҷоя карда, мо мебинем, ки Ӯ ҳамеша муҳаббат буд, ҳаст ва хоҳад буд. Аз ин рӯ, муҳаббати Худо абадӣ аст («муҳаббати абадӣ», Ирмиё 31:3 KJV). Дар дуои худ ба Падар, ки дар Юҳанно 17 сабт шудааст, Худованд Исо зикр кард, ки Падар Писарро «пеш аз бунёди ҷаҳон» (ояти 24) дӯст дошт.
Муҳаббат табиати Худост ва онро аз он чизе, ки Худо дар худ аст, ҷудо кардан мумкин нест, яъне «Худо нур аст» (1 Юҳанно 1:5) ва Ӯ «дар нур» (ояти 7) зиндагӣ мекунад. Худо барои махлуқоти худ ноаён аст (нигаред ба 1 Тимотиюс 1:17, 6:16)1, аммо Ӯ худро дар Писар ошкор кардааст: «Исо гуфт ... «касе ки Маро дидааст, Падарро дидааст»» (Юҳанно 14:9 NKJV). Вақте ки Ӯ инсон шуд, «Калом ҷисм шуд ва дар миёни мо сокин шуд, ва мо ҷалоли Ӯро дидем, ҷалоле мисли Писари ягонаи Падар, пур аз файз ва ростӣ» (Юҳанно 1:14).
Писар, Исо, ба ин ҷаҳон омад, то иродаи Худоро иҷро кунад (Забур 40:7-8; Юҳанно 4:34), ки Ӯ ҳамеша иҷро мекард (8:29). Баръакс, инсон, ки барои ҷалоли Худо офарида шуда буд, Ӯро беҳурмат кард – аввал дар афтодани Одам ва Ҳавво (Ҳастӣ 3) ва сипас аз он вақт инҷониб (Румиён 5:12). Камолоти бегуноҳи Исо нишон дод, ки мо то чӣ андоза фасодкорем, бе истисно, зеро «ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳрум шудаанд» (3:23 KJV).
Аммо, дар муҳаббати худ Худованд Исо худро қурбонӣ кард, ки ба воситаи он мо наҷот ёфтем, зеро хуни Исо, Писари Худо, моро аз ҳама гуноҳ пок мекунад. Бо иҷрои ин кор, Худованд Исо ҳақиқати изҳороти аҷиберо нишон дод, ки «Худо муҳаббат аст». Ин бепоён, амиқ ва беандоза аст. Дар муҳаббати комил Падар Писарро дод ва Писар худро дод, то моро аз хашми Худо наҷот диҳад, то мо то абад бо Падар ва Писар дар қудрати Рӯҳулқудс муошират дошта бошем (1 Юҳанно 1:3).
Аз ин рӯ, ҳамчун имондорон, мо дар нур роҳ меравем ва бо ҳамдигар муошират дорем (ояти 7). Мо табиати наве гирифтаем, ки аз Худост, ва Ӯ муҳаббати Худро ба дилҳои мо – маркази мавҷудияти мо – рехтааст, то тавонем ба муҳаббати Ӯ посух диҳем. Ҳарчанд мо дар ҷаҳони бад зиндагӣ мекунем, мо дар ин ҷо барои ҷалоли Ӯ ва барои некӣ кардан ҳастем – Худои худро, ки муҳаббат аст, намояндагӣ мекунем.
Муҳаббати Худо рехташуда
Худованд Исо бо зан дар назди чоҳ дар бораи «тӯҳфаи Худо» ва додани «оби зинда» (Юҳанно 4:10) сухан гуфт. Сипас дар бораи онҳое, ки оби зиндаро қабул мекунанд, гуфт: «Обе, ки Ман ба ӯ хоҳам дод, дар ӯ чашмаи обе хоҳад шуд, ки ба ҳаёти ҷовидонӣ ҷӯш мезанад» (ояти 14 NKJV). Ба ибораи дигар, он чизе ки Ӯ ба имондор мерезад, ба Сарчашмаи худ бармегардад. Боби мазкур баъдтар нишон медиҳад, ки ин нуқтаи охирин посухро дар назар дорад, зеро он чизе ки Худо дар муҳаббати худ мерезад, дар ибодат ба Ӯ бармегардад.
Ин аст замина: Вақте ки Худованд Исо кори худро дар салиб ба анҷом расонд, Ӯ мурд ва сипас дафн шуд, аммо дар рӯзи сеюм аз мурдагон эҳё шуд. Пас аз чил рӯз Ӯ ба осмон сууд кард ва даҳ рӯз пас аз он Ӯ аз он ҷо Рӯҳулқудсро фиристод (Аъмол 2:2-4). Дар он рӯз Петрус ба мардум дар Ерусалим сухан гуфт ва гуфт, ки Худо ҳамон Исоро Худованд ва Масеҳ, Масеҳ, Тадҳиншуда гардонидааст (ояти 36). Ҳамчун Худованд Ӯ дар назорати комил аст, ва Худо Ӯро бо равғани шодӣ аз ҳамроҳонаш болотар тадҳин кард (Ибриён 1:9). Ҳоло, пеш аз он ки Ӯ ҳамчун Масеҳ дар замин ҳукмронӣ кунад, Ӯ ин тадҳинро, ё «тадҳин» (KJV), бо имондорон мубодила мекунад, ки аз ин сабаб онҳо масеҳӣ номида мешаванд ва Ӯро намояндагӣ мекунанд, ки бо Ӯ наздик алоқаманданд.
Ҳавворӣ Павлус навишт, ки «муҳаббати Худо ба дилҳои мо ба воситаи Рӯҳулқудс, ки ба мо дода шудааст, рехта шудааст» (Румиён 5:5 ESV). Илова бар он ки Худо ба мо табиати наве медиҳад, ки қодир аст ба муҳаббати Ӯ посух диҳад, Ӯ муҳаббати Худро ба дилҳои мо рехтааст. Рӯҳулқудс ба мо имкон медиҳад, ки посухе диҳем, ки дар иқтибоси боло аз Юҳанно 4:14 дар назар дошта шудааст, ки ин муҳаббат метавонад дар шукргузорӣ, ситоиш ва ибодат ба Худо баргардад.
Такя ба муҳаббати Худо – Румиён 5
Дар Румиён 5 Павлус ҳамаи он чизеро, ки мо аллакай баррасӣ кардем, бо дарсҳое, ки мо бояд дар мактаби Худо омӯзем, пайваст кард, ки дар он ҷо мусибатҳо, азобҳо ва озмоишҳо аз ҷониби Худо барои сохтани хислати Ӯ дар мо истифода мешаванд. Вақте ки мо ба Худо такя карданро меомӯзем ва аз Ӯ кӯмак интизор мешавем, мо ба Ӯ эътимод мекунем, на ба худ ва кӯшишҳои худ. Бо такя ба Ӯ тавассути имон, мо қадр кардани таъминоти Ӯро меомӯзем, зеро Рӯҳулқудс моро ба ибодат ва парастиш роҳнамоӣ мекунад. Ҳамин тариқ, Рӯҳи Худо боиси он мегардад, ки оби зиндае, ки ба мо рехта шудааст, ба Сарчашмаи худ баргардад.
Ин чӣ гуна имконпазир аст? Ҳавворӣ онро чунин шарҳ дод: Худо моро, мувофиқи раҳмати худ, «ба воситаи шустани таҷдид ва навсозии Рӯҳулқудс ки Ӯ рехтааст ба мо фаровон ба воситаи Исои Масеҳ Наҷотдиҳандаи мо» (Тит 3:5-6). Рӯҳулқудс дар наҷоти мо ба воситаи оби Каломи Худо иштирок мекунад (Юҳанно 3:3-5). Бо истифода аз Навиштаҳо, Ӯ ба мо имкон медиҳад, ки ба Худо ва Падари худ, ва ба Худованд Исо дуруст посух диҳем (Юҳанно 4:24; Ибриён 13:15). Аз ин рӯ, дар дуои дуюми Павлус дар Эфсӯсиён,2 ӯ хоҳиши худро баён кард, ки Масеҳ дар дилҳои мо сокин шавад ва мо муҳаббати Масеҳро, ки аз дониш болотар аст, бидонем (Эфсӯсиён 3:16-19). Муҳаббати Худо – муҳаббати Масеҳ – чунон аҷиб ва бузург аст, ки мо ҳеҷ гоҳ ба охири он намерасем. Аммо Ӯ мехоҳад, ки мо он муҳаббатеро, ки аз дониш болотар аст, бидонем!
«Худо муҳаббат аст» – 1 Юҳанно 4:8,16
Ин изҳороти аҷиб ва амиқ воқеан аз фаҳмиши мо берун аст. Он бо чанд нуқтаи дигаре, ки дар ҳамин боб оварда шудаанд, зич алоқаманд аст. Ин агапе3 муҳаббат «аз Худост» (ояти 7 NKJV), зеро Ӯ манбаи он аст, чунки «Худо муҳаббат аст». Ҳамон оят идома медиҳад, ки ҳар кӣ дӯст медорад, аз Худо таваллуд шудааст ва Ӯро мешиносад. Яъне, ӯ бо Ӯ муносибат дорад, зеро ин муҳаббат дар заминаи муносибат бо Сарчашмаи худ – Худо, Бахшандаи бузург – лаззат бурда мешавад.
Баъзе алоқаҳои наздик байни Худованд Исо ва имондорон дар 1 Юҳанно
- «Касе ки мегӯяд, ки дар Ӯ сокин аст, худаш низ бояд роҳ равад чунон ки Ӯ роҳ рафт» (2:6).
- «Ҳар кӣ ин умедро дар Ӯ дорад, худро пок мекунад, чунон ки Ӯ пок аст» (3:3).
- «Эй фарзандони хурдсол, ҳеҷ кас шуморо фиреб надиҳад, касе ки адолатро амалӣ мекунад, одил аст, чунон ки Ӯ одил аст» (3:7).
- «Муҳаббат дар миёни мо дар ин комил шудааст: ки мо дар рӯзи доварӣ ҷасорат дошта бошем; зеро чунон ки Ӯст, мо низ дар ин ҷаҳон ҳастем» (4:17).
Барои он ки мо ин муҳаббатро қабул кунем ва аз он лаззат барем, Писар бояд рисолати худро дар бораи пурра қонеъ кардани Худо дар бораи гуноҳҳои мо – «кафорат» (ояти 10) – ба анҷом мерасонд. Писар кори наҷотро ба анҷом расонд, ва дар ин асос Худо метавонист ба мо илтифот нишон диҳад, то мо ба воситаи Ӯ зиндагӣ кунем. Он чизе ки Ӯ кардааст, муҳаббати Худоро ба мо нишон медиҳад.
Ин пас бо муҳаббати мо нисбат ба якдигар ҳамчун фарзандони Худо алоқаманд аст (ояти 11). Агар мо якдигарро дӯст дорем, дар ҳоле ки Худо дар мо сокин аст ё бо мо мемонад, ин исбот мекунад, ки ҳадафи Ӯ амалӣ шудааст (ояти 12). Ин инчунин бо эътирофи ҳақиқии Исо ҳамчун Наҷотдиҳанда ва бо лаззат бурдан аз муҳаббати Худо дар мо, вақте ки мо дар Ӯ ва дар муҳаббат мемонем («сокин мешавем» ё «давом медиҳем») алоқаманд аст (оятҳои 14-16). Дар ин замина изҳороти «Худо муҳаббат аст» боз як бор такрор мешавад (ояти 16).
Инчунин бо оянда алоқамандӣ вуҷуд дорад: муҳаббат «бо мо» комил шудааст. «Дар ин ҷо муҳаббат бо мо комил шудааст, то ки мо дар рӯзи доварӣ ҷасорат дошта бошем, ки чунон ки Ӯст, мо низ дар ин ҷаҳон ҳастем» (ояти 17 JND). Ба ибораи дигар, тамоми ин параграф дар 1 Юҳанно 4 дар бораи муҳаббати Худо – гузашта, ҳозира ва оянда – сухан меронад!
Худро дар муҳаббати Худо нигоҳ доштан – Яҳудо 21
Мо бо масъулияти худ ба хулоса меоем, ки ин мавзӯи аҷиби муҳаббати Худоро рад намекунад. «Худро дар муҳаббати Худо нигоҳ доред, ба раҳмати Худованди мо Исои Масеҳ барои ҳаёти ҷовидонӣ интизор бошед» (Яҳудо 21). Мо дар асри файз зиндагӣ мекунем, ки дар он муҳаббати аҷиби Худо ба тарзҳои гуногун зоҳир ва таҷриба мешавад. Дар айни замон душман ба он чизе ки барои Худо азиз аст, ҳамла мекунад ва кӯшиш мекунад, ки Ӯро бо ҳамла ба имондорон ғорат кунад. Аммо Худо назорат мекунад ва назорат хоҳад кард.
Аммо мо масъулияти худро дорем. Аввалан, мо ташвиқ карда мешавем, ки худро бар имони муқаддастарини худ бисозем (ояти 20), ки як бор ба муқаддасон супурда шудааст (ояти 3). Асоси Худо тағйир намеёбад, ҳарчанд ҳама чизи дигар тағйир меёбад. Мо бояд дар ин асоси дуруст сохтанро идома диҳем. Дуюм, мо бояд дар Рӯҳулқудс дуо гуфтанро идома диҳем, бо Ӯ ҳамоҳанг бошем ва ба Ӯ такя кунем, чунон ки Худованд Исо ҳамеша мекард. Сеюм, мо бояд4 худро дар муҳаббати Худо нигоҳ дорем, яъне дар он бимонем ё сокин шавем, ки ин мавзӯи асосии Юҳанно аст. Ин маънои онро дорад, ки мо муносибати худро бо Ӯ дар дуо, хондан ва итоат кардан ба Каломи Худо ва амалӣ кардани он инкишоф медиҳем. Чорум, худро нигоҳ доштан бо интизорӣ, интизори омадани Худованди мо ҳамроҳ аст. Боз омадани Ӯ амали раҳмат ба мо хоҳад буд, ки моро аз ин ҷаҳони бад дур мекунад. Мо метавонем ба он интизор бошем, зеро он гоҳ Ӯ моро ба ҳаёти ҷовидонӣ
Мо ҳаёти ҷовидониро лаҳзае, ки имон овардем (Юҳанно 3:16), ҳамроҳ бо табиати нав, ки «тухми Ӯ» дар мост (1 Юҳанно 3:9), гирифтем. Мо ин ганҷи махсусро дар мо бо дуруст посух додан ба муҳаббати Худо дар ҳаёти ҳаррӯзаи худ инкишоф медиҳем. Дар айни замон мо дар роҳи ҳаёти ҷовидонӣ ҳастем, ки дар он ҷо Ӯ зиндагӣ мекунад ва дар он ҷо мо бо Ӯ ва бо ҳамдигар то абад зиндагӣ хоҳем кард. Худоро ситоиш кунед!
ЭЗОҲҲО
- Худо муҳаббат аст ва Ӯ дӯст медорад: Падар дӯст медорад, Писар дӯст медорад ва Рӯҳулқудс дӯст медорад. Ин муҳаббат ҳеҷ гоҳ бо он чизе, ки Худост, яъне нур, мухолифат нахоҳад кард. Ин мувозинат дар ҳаёти Худованд Исо дар замин, «пур аз файз ва ростӣ» (Юҳанно 1:14) нишон дода шуд.
- Ин дуо (Эфсӯсиён 3:14-21) ба Падар нигаронида шудааст. Ӯ Падари Худованди мо Исои Масеҳ аст, ҳарчанд Ӯ Худои Худованди мо Исои Масеҳ номида мешавад (Эфсӯсиён 1:17), Инсони ҷалолдор дар дасти рости Худо. Худои сегона Падари Ҷалол номида мешавад. Дар дуои Павлус дар Эфсӯсиён 3, таъкид ба муносибати абадии Падар ва Писар аст, ки аз ин сабаб бисёр дастнависҳо калимаҳои «Худованди мо Исои Масеҳ»-ро тарк кардаанд.
- Матни юнонӣ барои муҳаббат калимаҳои гуногун дорад, ба монанди агапе, ки Худоро ҳамчун Сарчашма ва Ҳадафи ниҳоии он таъкид мекунад. Ҳамроҳ бо дигар ҷойҳо, ин истилоҳ дар 1 Юҳанно 3-4 истифода мешавад. Табиати наве, ки мо ҳангоми тавба кардан ва имон овардан гирифтем, бо ин муҳаббат ҳамоҳанг аст ва гуноҳ карда наметавонад (1 Юҳанно 3:9). Худо онро барои нишон додани муҳаббати худ ба он ҷое, ки мо ҳастем, истифода мебарад. Дар ҷаҳони нафрат, мо метавонем муҳаббатро нишон диҳем; дар ҷаҳони торикӣ, нур; ва дар саҳнаи марг, ҳаёт.
- Аҳди Ҷадид ин феълро (юн. терео) 70 маротиба истифода мебарад, ки ин худ як таҳқиқот аст, ки аз он 36-тоаш дар навиштаҳои Юҳанно мебошанд.
