Муҳаббати Худо
БАРОИ МО, КИ ИМОН ДОРЕМ
Муҳаббати Худо зебоӣ ва бузургии бепоёни камолоти гуногуни Худост. Ин бо ҳам пайвастани ҳамаи он чизест, ки Худост – сифатҳо ва табиати Ӯ. Ин чашма ва манбаи ҳамаи ангезаҳо, мақсадҳо, суханон ва аъмоли Ӯст.
Аҳди Қадим муҳаббати Худоро хеле кам зикр мекунад, дар ҳоле ки Аҳди Ҷадид пур аз ишораҳо ба он аст – аз ҷумла муҳаббати Падар, муҳаббати Писар ва муҳаббати Рӯҳулқудс. Аммо ҳар ду аҳд дар баёни муҳаббати бузурги Худо комиланд.
Пеш аз он ки Худо инсонро офарид, Худо ӯро дӯст дошт. Дар асл, ин сабаби асосии офаридани инсон аст. Аз тамоми офариниши Худо, ҳеҷ чизи дигаре бо қобилияти муҳаббат ва муошират мисли инсон офарида нашудааст. Худо ӯро ба сурати Худ ва ба шабоҳати Худ офарид, то муҳаббати Ӯро лаззат барад, мубодила кунад ва нишон диҳад.
Баёни муҳаббат ва ғамхории Худо дар тарзи офаридани замин бо ҳама чизе, ки инсон барои хӯрок, лаззат, дору (ҳатто пеш аз гуноҳ кардани инсон) ва бисёр чизҳои дигар ба он ниёз дошт, дида мешавад. Худо инсонро сарвар ва ҳоким бар ин сайёра гузошт, ки ин зоҳири муҳаббати бузурги Ӯ ба инсон аст.
Ҳатто вақте ки инсон гуноҳ кард, Худо ӯро аз боғ урён набаровард ва ӯро ба ҳаёти гуноҳ, марг ва ҳалокати абадӣ напартофт. Балки Худо барои Одам ва занаш Ҳавво либосҳои чармӣ сохт ва онҳоро пӯшонд. Ғайр аз ин, муҳаббати Худо боз ҳам бештар зоҳир шуд, вақте ки Худо ба инсон, ки меваи мамнӯъро хӯрда буд, иҷозат дод, ки бимирад, на ин ки дар он ҳолати гуноҳкоронаи дард, беморӣ ва азоб то абад зиндагӣ кунад. Дар ин ҳолат, баракат буд, ки Худо инсонро пас аз гуноҳ кардан аз дарахти ҳаёт дур нигоҳ дошт. На танҳо ин, балки Худо фавран Наҷотдиҳанда ва Халосро низ эълон кард, вақте ки гуфт: «Ва Ман душманӣ байни ту ва зан, ва байни насли ту ва насли вай мегузорам; Ӯ сари туро хоҳад кӯфт, ва ту пошнаи Ӯро хоҳӣ кӯфт» (Ҳастӣ 3:15 JND). Ин пешгӯӣ дар Ҷолҷота иҷро шуд, ки дар он ҷо Исои Масеҳ, Худованд, Наҷотдиҳанда ва Халоси мо, бо муҳаббат азоб кашид, хун рехт ва ба ҷои мо мурд.
Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16 KJV).
Аз ин рӯ, мо мефаҳмем, ки муҳаббати Худо муҳаббати умумӣ аст. Худо ҳар як мард, зан ва кӯдакро бениҳоят дӯст медорад. Кӣ метавонад ба баландии осмонӣ расад, ба умқи бепоён бирасад ё фарохии абадии муҳаббати Ӯро фаро гирад? Бо кадом суханон онро муайян кардан мумкин аст? Дар кадом тарозу онро вазн кардан мумкин аст? Онро ҳисоб кардан мумкин нест, зеро он бепоён аст.
Кӣ метавонад Худоро ба қадри кофӣ хафа кунад, то муҳаббати Ӯ қудрати худро гум кунад? Сели об дар куҷост, ки метавонад шӯълаи онро хомӯш кунад? Тамоми оби баҳрҳо ва дарёҳо наметавонад муҳаббати Худоро хомӯш кунад.
Маро ҳамчун мӯҳр бар дили худ, ҳамчун мӯҳр бар бозуи худ гузор: зеро муҳаббат мисли марг қавӣ аст; ҳасад мисли қабр бераҳм аст: лахчаҳои он лахчаҳои оташ аст, ки шӯълаи хеле шадид дорад. Обҳои зиёд наметавонанд муҳаббатро хомӯш кунанд; на селҳо онро ғарқ карда метавонанд: агар марде тамоми дороии хонаи худро барои муҳаббат диҳад, он комилан нафрат хоҳад шуд (Суруди Сулаймон 8:6-7).
Чунин аст муҳаббати Худо, ва чунин аст муҳаббати Ӯ ба мо, ки имон дорем.
