«Як чизро медонам. Ман нобино будам, аммо ҳоло мебинам». Юҳанно 9:25 NIV
Исо ба хидмати худ бо тамоми қувва машғул аст. Ҳар куҷое ки Ӯ меравад, издиҳом аз паси Ӯ мераванд. Ва фарисиён аз Ӯ мепурсанд: «Ту кистӣ? Дар ин ҷо чӣ кор мекунӣ? Кӣ ба ту ин корро карданро иҷозат медиҳад?» Ва онҳо Ӯро айбдор мекунанд: «Туро бояд сангсор кунанд! Ту аз шайтон ҳастӣ!» Ҳеҷ яке аз ин чизҳо кори Ӯро боздошта наметавонист ва наметавонист. Дар ҳама кӯшишҳои худ барои беэътибор кардани Исо, фарисиён дар ниҳоят аблаҳ, бераҳм, бехудо ба назар мерасанд – бештар ба расмиёт ва ғурур таваҷҷӯҳ доранд, на ба ҷони фард. Борҳо ва борҳо, Исо онҳоро бо даъвои худ, ки Писари Худост, ва қобилияти худ барои муқобила бо далелҳои онҳо ҳангоми суханронӣ ба дилҳои онҳо ноумед мекунад.
Нобино таваллудшуда
Пас аз чунин як баҳс, Исо пеш аз он ки Ӯро сангсор кунанд, пинҳон мешавад. Ва Ӯ аз назди марде мегузарад, ки нобино таваллуд шуда буд (Юҳанно 9). Шогирдони Ӯ аз Ӯ саволи хеле мураккаб мепурсанд: «Кӣ гуноҳ кард, ин мард ё волидонаш, ки ӯ нобино таваллуд шуд?» Ин метавонад саволи аблаҳона ба назар расад. Аммо дар он рӯзҳо бемориҳо, камбизоатӣ ва касалиҳо аксар вақт ба ҳаёти гунаҳкор нисбат дода мешуданд. Дар ҳоле ки гуноҳ метавонад сабаби ин чизҳо бошад, дар ин ҳолат худи Исо ба мо мегӯяд, ки ин мард нобино таваллуд шудааст, «то ки кори Худо дар ҳаёти ӯ зоҳир шавад» (9:3).
Аммо марди нобино инро намедонист. Ҳамаи он чизе ки ӯ медонист, ин буд, ки ӯ нобино буд – ба ҳаёти гадоӣ маҳкум шуда буд, як одами берун аз ҷомеа, ва барои чӣ? Ҳеҷ кас намедонист, ба ҷуз Исо. Онҳо шояд фикр мекарданд, ки медонанд. Доварӣ кардан барои мо осон аст: «Оҳ, боз ҳамон гадои ифлос! Танҳо ӯро нодида гиред ва роҳ равед, кӯдакон. Гунаҳкор, сазовори туст!»
На ҳама ин қадар сахтгир буданд. Аксаран онҳо шояд танҳо ба ҳузури ӯ одат карда буданд. Дасти дарозкардаи ӯ, ки чизеро интизор буд, ҳар чизе ки ба бечорагон кӯмак кунад. Шахс пас аз шахс мегузашт, тангаҳои худро ба сӯи ӯ мепартофт – то он даме ки рӯзе як Марди хеле дигар ба ӯ наздик мешавад. Дигарон бо Ӯ ҳастанд. Ӯ мегӯяд, ки Ӯ «нури ҷаҳон» аст (9:5).
Исо ба замин туф мекунад, аз туфи худ каме лой месозад ва онро ба чашмони мард мегузорад. Дастурҳои ягонаи Ӯ инҳоянд: «Бирав... дар ҳавзи Шилоҳ шуст» (9:7). Он чизе ки воқеан аҷиб аст, ин аст, ки марди нобино ин корро мекунад. Пас аз ин ҳама солҳо, ӯ шояд гуфта бошад: «Ту каме лойро ба чашмонам мемолӣ ва аз ман интизорӣ, ки чӣ кор кунам?» Чӣ посухи фоҷиавӣ мебуд. Аммо ба ҷои ин, ӯ маҳз ҳамон тавре ки ба ӯ гуфта шудааст, амал мекунад. Чаро?
Биноӣ дода шуд
Тасаввур кунед, ки ин мард чӣ қадар ноумед шуда буд – нобино, бе умед ба табобат, ӯ ҳар чизеро кӯшиш мекард. Ӯ ноумед аст: «Ҳар чӣ лозим бошад. Ман ҳар чизеро, ки ту мегӯӣ, мекунам». Аммо ин бештар аз ноумедӣ аст. Ин аз ҷониби Худо ташкил карда шудааст. Чаро? Барои нишон додани корҳои Ӯ. Ин мард, ки умеде надошт, ба овози Марди ноаён итоат мекунад – ва аввалин мард дар таърих мешавад, ки нобино таваллуд шуда буд ва биноии худро ба даст меорад.
Шумо фикр мекунед, ки ин сабаби ҷашни бузург хоҳад буд. Аммо як чизи ғамгин рӯй медиҳад. Шубҳакунандагон бо шубҳа пеш меоянд: «Оё ин ҳамон марде нест, ки қаблан нишаста гадоӣ мекард? ... Не, ӯ танҳо ба ӯ монанд аст» (9:8-9). Аммо марди қаблан нобино фарёд мезанад: «Ман ҳамон мард ҳастам». Пас онҳо мепурсанд, ки ҳар як шубҳакунандаи хуб мепурсад: «Пас чашмони ту чӣ гуна кушода шуданд?» (9:10).
Ягона ҷавоби мард: «Марде, ки ӯро Исо меноманд, каме лой сохт ва онро ба чашмонам гузошт. Ӯ ба ман гуфт, ки ба Шилоҳ равам ва шустам. Пас ман рафтам ва шустам, ва он гоҳ ман дида метавонистам» (9:11).
Табиати инсонӣ на ҳамеша чизест, ки аз он фахр кардан лозим аст, аммо он шубҳакунандагонро зинда нигоҳ медорад – ва онҳо ин мардро ба назди фарисиён мебаранд. Чаро онҳо ин корро карданд? Воқеан, зарурате набуд. Ҳатто агар онҳо ба ӯ бовар намекарданд, ин мӯъҷиза ба онҳо зарар намерасонд – магар ин ки, ин он чизе набуд, ки карда шуд, балки кӣ онро карда буд. Вақте ки аз ин мард пурсиданд, ки чӣ шуд, ӯ гуфт: «Исо ин корро кард». Ва ин мушкилот буд. Фарисиён танҳо лозим буд, ки ин номро бишнаванд ва онҳо ором намегирифтанд, то даме ки дар коре, ки Ӯ мекард, ягон камбудӣ пайдо кунанд.
Вақти шаҳодат додан
Пурсиш зуд ба тафтишот табдил меёбад. Онҳо аз марди қаблан нобино, сипас аз волидонаш – ва сипас боз аз ӯ пурсиш мекунанд. Танҳо онҳо дигар дар бораи он чизе ки рӯй дод, намепурсиданд, балки дар бораи Исо, ки боз корҳоро ба ҳам мезад. Аммо ҳеҷ кас он чизеро, ки онҳо мехостанд бишнаванд, намегуфт, аз ин рӯ онҳо худашон гуфтанд: «Мо медонем, ки ин мард гунаҳкор аст» (9:24).
Ин ҳамон чизест, ки ғурур дар худ ҳамеша мекунад – ҳақиқатро ба хотири он чизе ки мехоҳад бишнавад, ба як сӯ мегузорад. Фарисиён ин корро хеле хуб мекунанд: «Исо наметавонист Писари Худо бошад. Ҳеҷ гоҳ Ӯ Масеҳ набуд». Беимонии онҳо қабул карданро рад мекард, ки он чизе ки Ӯ кард, танҳо тавассути Худо анҷом дода мешуд.
Шахсе, ки дар маркази баҳс қарор дорад, мавқеи худро нигоҳ медорад. Марди қаблан нобино ҷавобҳои зиёде надошт. Ҳамаи он чизе ки ӯ гуфта метавонист, ин буд: «Як чизро медонам. Ман нобино будам, аммо ҳоло мебинам» (9:25). Ӯ дигар чизе гуфта наметавонист, зеро дигар чизе намедонист. Ӯ наметавонист бо фарисиён баҳс кунад, аммо посухҳои ӯ ба онҳо писанд наомад. Ҳамаи он чизе ки ӯ карда метавонист, ин буд, ки ба онҳо бигӯяд, ки чӣ шуд.
Дар асл, ин ҳама чизест, ки ҳар яки мо гуфта метавонем. Чӣ гуна мо метавонем кори Худоро шарҳ диҳем? Мо метавонем бигӯем, ки чӣ шуд ва умеди мо дар куҷост. Аммо шарҳ додани асрори Он ки моро офаридааст ва моро наҷот медиҳад, ғайриимкон аст. Мо метавонем бигӯем, ки ба мо чӣ шуд. Умедворем, ки дигарон метавонанд онро бубинанд.
Ҳамсоягони марди нобино метавонистанд. Онҳо гуфтанд: «Оё ин ҳамон марде нест, ки қаблан нишаста гадоӣ мекард?» Вақте ки мо ба Масеҳ меоем – ё беҳтар аст, вақте ки Ӯ ба мо меояд – мо дигар гадоёни нобино нестем, балки фарзандони бинои Худои Таоло ҳастем. Мо ҳама чизро намедонем ва ҳеҷ гоҳ нахоҳем донист. Аммо як чиз мутмаин аст, мо мебинем!
Вақти ибодат кардан
Шояд зеботарин қисми ин ҳикоя пас аз он рӯй медиҳад, ки ин мард аз ҷониби фарисиён ронда мешавад ва Исо аз ин хабар мегирад. Ӯ ба назди ӯ меояд ва Худро ҳамчун «Писари Одам» ошкор мекунад. Ва марди қаблан нобино «бовар кард» ва «Ӯро ибодат кард» (9:38).
Оё ин посухи мо низ набояд бошад? Як вақтҳо мо нобино будем, аммо ҳоло мебинем. Оё дигарон набояд тағиротро дар ҳаёти мо пай баранд? Оё мо набояд ба ин тағирот шаҳодат диҳем? Оё мо набояд Онро ибодат кунем, ки моро аз торикӣ ба нур овард, нобиноиро гирифт ва ба мо биноӣ дод?
