МАРВОРИДИ БЕҲАМТО
Ғаввоси пири ҳиндӣ худро аз об берун кашид ва фарёд зад: «Ба ин марвориди азим нигоҳ кунед!»
«Рамбҳау! Ин ганҷ аст!» — хитоб кард миссионер Дэвид Морс.
«Ин хуб аст», — китф дарҳам кашид ғаввос, — аммо ман як чизи хеле беҳтар дорам. Ба ин камбудиҳо нигаред — ин доғи сиёҳ, ин дандони хурд, ҳатто шакли дарози он.
«Чашми ту барои худат хеле тез аст», — мушоҳида кард Морс. «Ман ҳеҷ гоҳ марвориди комилтарро намехостам!»
«Ин ҳамон тавре ки шумо дар бораи Худои худ мегӯед. Ба назари худашон одамон комил ба назар мерасанд, аммо Худо онҳоро ҳамон тавре ки ҳастанд, мебинад.»
ПЕШНИҲОД:
«Дуруст, Рамбҳау. Ва Худо ба ҳамаи онҳое, ки танҳо пешниҳоди ройгони наҷоти Ӯро қабул мекунанд, адолати комилро пешниҳод мекунад. Оё шумо инро намебинед, дӯсти ман?»
«Не, Соҳиб. Тавре ки қаблан ба шумо гуфтам, ин хеле осон аст. Аз ин рӯ, ман дини шуморо қабул карда наметавонам. Шояд ман хеле мағрур бошам, аммо ман бояд барои ҷои худ дар осмон кор кунам, вагарна ҳамеша худро нороҳат ҳис мекардам.»
«Оҳ, Рамбҳау! Шумо ҳеҷ гоҳ ба ин роҳ ба осмон намерасед. Танҳо як роҳ вуҷуд дорад. Барои дидани дарвозаҳои марвориди осмон, шумо бояд ҳаёти наверо, ки Худо ба шумо тавассути Писари худ пешниҳод мекунад, қабул кунед.»
«Соҳиб, имрӯз рӯзи охирини ғаввосии ман аст. Ин охири сол аст ва ман омодагӣ дидаам. Дар рӯзи Соли нав ман зиёрати ҳаҷеро, ки тамоми умр ба нақша гирифта будам, оғоз мекунам. Ман бо хазидан ба Деҳлӣ бо зонуҳоям осмонро таъмин мекунам.»
ҶАВОБ:
«Шумо девонаед! То Деҳлӣ 900 мил аст. Шумо зонуҳоятонро харошида, пеш аз расидан ба Бомбей заҳролудшавии хун мегиред.»
«Аммо ман бояд ба Деҳлӣ равам. Ҷовидонӣ маро мукофот медиҳанд. Азоб ширин хоҳад буд. Он барои ман осмонро мехарад.»
«Рамбҳау! Чӣ тавр шумо ин корро карда метавонед, вақте ки Исои Масеҳ мурд, то барои шумо осмонро харад?»
«Шумо дӯсти азизтарини ман ҳастед, Соҳиб Морс, аммо ҳатто шумо наметавонед маро аз хоҳиши бузурги ман барои харидани саодати абадӣ боздоред. Ман бояд ба Деҳлӣ равам.» Ин бефоида буд.
Ғаввоси пир наҷоти ройгони Масеҳро нафаҳмид ва қабул карда натавонист. Пас аз чанд рӯз, Рамбҳау миссионерро ба кулбаи худ даъват кард. «Ман дар як ҳафта ба Деҳлӣ меравам ва чизе дорам, ки ба шумо нишон диҳам.»
Дар дохили кулба Рамбҳау як сандуқи хурди мустаҳкамро баровард. «Ман солҳо боз танҳо як чизро дар ин сандуқ нигоҳ медоштам. Соҳиб Морс, ман як вақтҳо писар доштам. Ӯ беҳтарин ғаввоси марворид дар соҳили Ҳиндустон буд. Чӣ қадар шодӣ ба ман овард! Ӯ ҳамеша орзуи ёфтани марвориди беҳамторо дошт. Рӯзе ӯ онро ёфт, аммо муддати тӯлонӣ дар зери об буд ва дере нагузашта ҷони худро аз даст дод.» Пирамард сари худро хам кард ва тамоми баданаш аз ғам меларзид.
ТӮҲФА:
«Ин ҳама солҳо ман он марворидро нигоҳ доштам; аммо ҳоло ман меравам, ҳеҷ гоҳ барнамегардам, аз ин рӯ онро ба шумо, дӯсти беҳтарини ман медиҳам.» Ғаввос як марвориди азимро аз сандуқ бароварда, ба дасти миссионер гузошт. Ин яке аз бузургтарин ва дурахшонтарин марворидҳое буд, ки то ҳол аз соҳили Ҳиндустон ёфт шудааст. Он дар ҳама бозор нархи афсонавӣ меовард.
«Соҳиб, ин марворид комил аст», — гуфт Рамбҳау.
Морс бо ҳайрат ба ганҷи бебаҳо нигоҳ кард. «Рамбҳау, ин як марвориди барҷаста аст! Бигзор ман онро харам. Ман ба шумо барои он 10 000 доллар медиҳам.»
«Соҳиб! Шумо чӣ мегӯед?»
«Хуб, пас, ман ба шумо барои он 15 000 доллар медиҳам. Агар бештар лозим бошад, ман барои он кор мекунам.»
«Соҳиб», — гуфт ғаввос, баданаш сахт шуда, — «ин марворид аз ҳар нарх болотар аст. Ҳеҷ кас наметавонад он чизеро, ки ин марворид барои ман арзиш дорад, пардохт кунад. Ман онро ба шумо намефурӯшам. Шумо метавонед онро танҳо ҳамчун тӯҳфа дошта бошед.»
«Не, Рамбҳау, ҳарчанд ман марворидро мехоҳам, онро ба ин тариқ қабул карда наметавонам. Шояд ман хеле мағрур бошам, аммо қабул кардани он ҳамчун тӯҳфа хеле осон аст. Ман бояд барои он пардохт кунам ё барои он кор кунам.»
КАШФ:
Ғаввоси пири марворид дар ҳайрат монд. «Шумо намефаҳмед. Оё шумо намебинед, ки писари ягонаи ман ҷони худро барои ин марворид дод, ва ман онро ба ҳеҷ пул намефурӯшам? Арзиши он дар хуни ҳаёти писари ман аст. Ман онро фурӯхта наметавонам, аммо метавонам ба шумо диҳам. Лутфан онро ҳамчун нишонаи муҳаббати ман қабул кунед.»
Миссионер дасти пирамардро фишурд: «Рамбҳау, оё шумо намебинед? Ин ҳамон чизест, ки шумо ба Худо мегуфтед.» Ғаввос оҳиста-оҳиста фаҳмид.
«Худо наҷоти Худро ба шумо ҳамчун тӯҳфаи ройгон пешниҳод мекунад. Он чунон гаронбаҳост, ки ҳеҷ кас дар рӯи замин онро харида ё ба даст оварда наметавонад. Ва ҳеҷ кас ба қадри кофӣ хуб нест, ки сазовори он бошад. Барои ба даст овардани осмон барои шумо, Худо ҷони Писари ягонаи Худро дод. Ҳамаи шумо метавонед онро ҳамчун нишонаи муҳаббати Худо ба шумо, гуноҳкор, қабул кунед. Рамбҳау, ман марворидро бо фурӯтании амиқ қабул мекунам. Оё шумо ҳам тӯҳфаи бузурги Худоро аз осмон бо фурӯтанӣ қабул намекунед, бо донистани он ки барои пешниҳоди он ба шумо марги Писари Ӯ лозим буд?»
Ашк аз рухсораи пирамард ҷорӣ шуд. Ӯ ниҳоят фаҳмид. «Соҳиб, ман ҳоло онро мебинам. Ман ду сол боз ба Исо имон доштам, аммо бовар карда наметавонистам, ки наҷоти Ӯ ройгон аст. Ҳоло ман мефаҳмам. Баъзе чизҳо хеле бебаҳоянд, ки ба даст оварда шаванд. Соҳиб, ман наҷоти Ӯро қабул мекунам.»
ХОҲИШ:
Шумо чӣ, дӯсти ман? Оё шумо кӯшиш мекунед, ки роҳи худро ба осмон ба даст оред? Каломи Худо мегӯяд:
Аммо Худо муҳаббати Худро ба мо дар он нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд (Румиён 5:8).
На аз рӯи аъмоли адолат, ки мо кардаем, балки аз рӯи раҳмати Худ моро наҷот дод (Тит 3:5).
Зеро ки шумо ба василаи имон аз файз наҷот ёфтаед, ва ин аз шумо нест; ин атои Худост, на аз аъмол, то ки ҳеҷ кас фахр накунад (Эфсӯсиён 2:8,9).
Ба Худованд Исо имон оваред, ва наҷот хоҳед ёфт (Аъмол 16:31).
Ҳоло ба Исо эътимод кунед ва наҷот ёбед! Ӯ ягона роҳ ва ягона умеди шумо ба осмон аст.
