Дар Нома ба Эфсӯсиён, мо як кушодашавии аҷиби ҳақиқатро мебинем, ки дар Шахсияти Масеҳ мутамарказ шудааст, ки Ӯ ҳоло як Инсони ҷалолнок дар дасти рости Худост, берун аз қудрати Шайтон ё бадхоҳии инсон. Ҳар як фикри илоҳӣ дар Ӯ мутамарказ шудааст, барои ҷалоли Худо, барои ҷалоли Худаш ва барои баракати халқаш.
Ибораи «дар Масеҳ» ё «дар Ӯ» дар се боби аввал борҳо зикр шудааст, аммо мо инчунин ишораҳо ба «дар Худованд» ва инчунин «дар Худованд» дорем. Дар юнонӣ вақте ки артикл зикр мешавад, он ба объект диққат медиҳад ва вақте ки артикл партофта мешавад, он чизест, ки хос аст.
Аҳамияти «Дар Масеҳ» ва «Дар Ӯ»
«Бинобар ин, ман низ, пас аз шунидани имони шумо ба Худованд Исо» (Эфсӯсиён 1:15).
Дуи аввали инҳо бениҳоят мусбатанд, зеро онҳо ба он чизе, ки хос аст, диққат намедиҳанд, балки ба он чизе, ки шахсан Худовандро ҷалол медиҳад; онҳо ба Ӯ диққат медиҳанд.
Имоне, ки эфсӯсиён ба Масеҳ доштанд, ба марг, эҳё ва сууд кардани Ӯ мутамарказ буд ва имони онҳо ба Ӯ баракатеро, ки доштанд, овард. Он чизе, ки онҳо дар Ӯ медиданд, воқеан муҳим буд, бузургӣ ва ҷалоли ин Шахсияти аҷиб; ин моро ба Ӯ ҷалб кард: Ӯ чӣ буд, Ӯ кист ва Ӯ чӣ кард. Ин ҷалби бузурги дилҳои мост ва вақте ки мо ба баракат ниёз доштем, медонистем, ки ба куҷо муроҷиат кунем ва онро дар Ӯ ёфтем; ҳама чиз дар Ӯ мутамарказ шудааст.
«Дар Ӯ тамоми бинои мувофиқ ба ҳам пайвастшуда ба маъбади муқаддас дар Худованд меафзояд» (Эфсӯсиён 2:21).
Муҳимтарин нукта дар ин ҷо бузургии ин Шахс аст, ки дар Ӯ маъбад сохта мешавад, на дар Ерусалим, на дар ягон маркази заминӣ ё дигар, балки дар Ӯст, ки Ӯ дар дасти рости Худост. Ин кори сохтмон як равандест, ки имрӯз идома дорад; он дар Пантикост оғоз ёфт ва то омадани Худованд барои худ ба итмом намерасад. Ин чӣ бинои аҷибе барои ҷалол ва ситоиши Худо хоҳад буд, вақте ки он бо тамоми ҷалол ва зебоии худ ба итмом мерасад.
Фаҳмидани «Дар Худованд»: Зиндагии хос
«Бинобар ин, ман, маҳбуси Худованд [ман артиклро партофта истодаам] аз шумо илтимос мекунам, ки ба даъвате, ки ба он даъват шудаед, мувофиқ рафтор кунед» (Эфсӯсиён 4:1).
Ҳоло мо бо оятҳое оғоз мекунем, ки дар онҳо артикл партофта шудааст. Ин ба он чизе, ки мо дар хонишҳои Китоби Муқаддас дар 1 Қӯринтиён муҳокима мекунем, хеле мувофиқ аст. Як чиз аст, ки аз мавқеи худ фахр кунем, ва дар ин кор ҳеҷ бадӣ нест, аммо баъд ба амалияи худ дар робита ба он мавқеъ бодиққат назар кардан чизи дигар аст.
Мо бояд дар ҳузури Худованд худро фурӯтан кунем, вақте ки дар бораи номутаносибии бузурге, ки дар робита ба ин масъала вуҷуд дорад, фикр мекунем, аммо мо набояд ин ҳадафро аз даст диҳем. Чашм метавонад бубинад, ки пой ҳеҷ гоҳ қадам зада наметавонад, ва аз ин рӯ, дуруст аст, ки аз он чизе, ки Худо дар Масеҳ кардааст, фахр кунем ва ҳамаи хусусиятҳои ҷалолнокро бубинем ва чӣ гуна он ба итмом мерасад, аммо дар айни замон, нодида гирифтани зиндагии амалии ҳаррӯза, ки бо чунин мавқеъ мувофиқ аст, комилан нодуруст аст.
Дар ҳар як соҳаи ҳаёт ин дуруст аст. Агар касе қарор диҳад, ки ба артиш ҳамроҳ шавад, танҳо ҳамроҳ шудан ва гуфтан, «Ман сарбоз ҳастам» ва баъд интизомеро, ки ба чунин мавқеъ тааллуқ дорад, нодида гирифтан, ё қонунро омӯхтан ва чизҳоеро, ки барои ба даст овардани тахассуси мувофиқ заруранд, нодида гирифтан кофӣ нест, ва аз ин рӯ, дар ҳама соҳаҳои ҳаёт ӯҳдадорӣ ба мавқеи муайян бояд интизоми муайянро дар бар гирад. Ҳамин тавр, дар ин масъала бо будан дар Масеҳ ва дар Худованд, ё дар Худованд ба ин тариқи мушаххас, ки мо муҳокима хоҳем кард.
Павлус, маҳбуси Худованд
Павлус мегӯяд: «Бинобар ин, ман, маҳбуси Худованд». Павлус худро маҳбуси Исои Масеҳ намедонист. Ин ки ӯ маҳбус буд, бешубҳа аз сабаби нокомии худаш буд. Ӯро на танҳо инсон (Аъмол 21:4), балки Рӯҳ огоҳ карда буд, ки ба Ерусалим наравад: «Рӯҳ чунин мегӯяд» (Аъмол 21:11). Ва вақте ки чунин овозе дода мешавад ва он нодида гирифта мешавад, он танҳо бо фалокат анҷом ёфта метавонад.
Аммо шумо дар ёд доред, ки бародарон чӣ гуфтанд: «Иродаи Худованд ба амал ояд» (Аъмол 21:14). Ва ҳамин тавр Павлус дар зиндон дар иҷрои инъоми бузурге, ки Худо ба ӯ дода буд, монеъ нашуд ва аз зиндон «Номаҳои зиндон» баромад ва мо аз онҳо хеле қарздорем. «Ман, маҳбуси [хоси] Худованд».
Ҳама чиз дар зиндони Павлус аз он ранг гирифта буд, ки ӯ ба Худованд тааллуқ дошт. Ӯ ҳеҷ гоҳ ин далелро аз назар нагузаронд, то ки ӯ дар он ҷо ба Худованд хидмат карданро идома дод ва ҷонҳо наҷот ёфтанд. Онисим вақте ки дар зиндон буд, ба Худованд оварда шуд (Филемон 10) ва бешубҳа дигарон низ вақте ки ӯ дар он ҷо буд, таъсир карданд ва бисёр номаҳои аҷибе, ки ба мо дар бораи ақли Худо ва дили Масеҳ барои мо бисёр чизҳоро мегӯянд, навишта шуданд. Ҳамин тавр, дар ҳоле ки Павлус маҳбус буд, ӯ дар он вазъият хоси Худованд буд. Ӯ дар зиндон ба Худованд итоат мекард ва барои Масеҳ ҷалол буд. Ӯ нишаста, дар бораи шароити худ мотам нагирифт, чунон ки мо аксар вақт ба ин ё он тарз мекунем; ӯ шикоят накард, ки дар ин вазъият аст, гиря накард, ки Худо дар иҷозат додани ӯ дар чунин вазъияти таҳқиромез беинсоф аст. На барои як лаҳза. Ӯ онро аз Худованд қабул кард; ӯ хоси итоат ба Худованд буд ва барои ҷалоли Худованд чизе буд.
Роҳи фарқкунанда: На мисли дигар халқҳо
«Бинобар ин, ман инро мегӯям ва дар Худованд шаҳодат медиҳам [боз артиклро партофта] ки шумо аз ин пас на мисли дигар халқҳо, дар беҳудагии ақли худ рафтор кунед» (Эфсӯсиён 4:17).
Павлус дар Худованд шаҳодат медод. Ӯ даҳони Худованд барои он мӯъминон аз халқҳо буд. Онҳое, ки ин масъалаҳоро меомӯзанд, ба шумо мегӯянд, ки яке аз хусусиятҳои бузурги ҳаёти бутпарастӣ бешармӣ, бадахлоқии ҳар гуна тасаввуршаванда, бадӣ, беқонунӣ, ҳама чизе буд, ки барои Худо нафратовар буд.
Ва он мӯъминони Эфсӯс на танҳо бояд шод мешуданд, ки онҳо дар Масеҳ пеш аз бунёди ҷаҳон интихоб шуда буданд ва барои бузургтарин баракати имконпазир дар он чизе, ки меомад, пешбинӣ шуда буданд, балки як роҳе буд, ки бо он мавқеъ мувофиқ буд, ки аз навъи ҳаёте, ки дар атрофи онҳо буд, комилан фарқ мекард. Мӯъминон, гӯё, растаниҳои экзотикӣ мебошанд. Яъне, мо дар як сарзамини аҷиб зиндагӣ мекунем ва набояд бо хусусиятҳое, ки ба ин ҷаҳон тааллуқ доранд, тавсиф шавем.
Ҳоло ин бисёр масъалаҳоро дар байни мо, рафтори мо, либоси мо ва принсипҳоеро, ки мо дар ин ҷаҳон ҳаракат мекунем, зери суол мегузорад. Ин ҳамеша як машқи бузург барои ҷавонон аст. Мо бояд мисли ҳамсоягони худ бошем, мо бояд мисли ҳамсинфони худ бошем, мо бояд мисли ҳамкорони худ бошем, мо бояд мувофиқат кунем, зеро агар накунем, моро масхара мекунанд. Аз як ҷиҳат, либос напӯшидан хеле душвор аст, аммо мо набояд танҳо барои «дар дохил будан» аз мӯдҳои ҳозираи рӯз пайравӣ кунем. Ин як мисоли хеле содда барои баррасӣ аст.
Беинсофӣ ва фасоди даҳшатноке, ки имрӯз дар ин ҷаҳон вуҷуд дорад, партофтани пайванди издивоҷ ва ҳама чизе, ки ба он тааллуқ дорад! Масъалаҳои ин гуна аз либос хеле муҳимтаранд, аммо ба ҳар ҳол мо набояд тарафи дигарро фаромӯш кунем, ва аз ин рӯ, Павлус дар ин ҷо мегӯяд, ки онҳое, ки дар Масеҳ ҳастанд, бояд ин калимаро, ки Павлус аз Худованд ба мо медиҳад, қабул кунанд. Ӯ дар Худованд шаҳодат медиҳад, ин хоси Худованд аст, ин чизест, ки Худованд аз онҳое, ки ба Ӯ тааллуқ доранд, мехоҳад. Онҳо набояд мисли дигар халқҳо рафтор кунанд.
Яҳудӣ бояд либоси фарқкунанда дошта бошад. Дар китоби Ададҳо ба онҳо гуфта шуда буд, ки дар домани либоси худ риштаҳои кабуд дошта бошанд. Ҳоло, чаро ин тавр буд? Ин танҳо як ороиш набуд. Онҳо бояд қонуни Худовандро дар ёд дошта бошанд; онҳо бояд дар ёд дошта бошанд, ки ба Яҳува тааллуқ доранд ва қонуни Худованд Яҳува ҳар рӯз дар ҳар куҷое, ки мерафтанд, ба онҳо ҳатмӣ буд. Агар ман, ва ман инро фурӯтанона мегӯям, дар ёд дошта бошам, ки ман ҳар рӯзи ҳаётам ба Худованд тааллуқ доштам ва масъул будам, ки ҳар рӯзи ҳаётам ба Ӯ итоат кунам, ман аз бисёр чизҳое, ки аз онҳо шарм медорам, наҷот меёфтам.
Ва аз ин рӯ, дӯстони азизи масеҳӣ, Павлус мегӯяд: «Ман дар Худованд шаҳодат медиҳам»; ин суханест аз Худованд, ин хоси Худованд аст, «Ман дар паём ҳастам». Гумон мекунам, ки шумо метавонед бигӯед: «Ман намунаи он чизе ҳастам, ки ба шумо мегӯям. Ман аз яҳудият ва ҳамаи хусусиятҳои бадтарини он, аз таъқиб ва бадӣ наҷот ёфтам ва ҳоло ман роҳ меравам, Худовандро шод мекунам». Ин аст он чизе, ки ӯ дар назар дорад, вақте мегӯяд: «ки шумо аз ин пас на мисли дигар халқҳо дар беҳудагии ақли худ рафтор кунед».
Эй бародарони азиз, имрӯз чӣ қадар беҳудагӣ вуҷуд дорад! Чӣ қадар нодонӣ аз ақли Худо, чӣ қадар даъвои ақли инсонӣ ва ҳамаи меваҳое, ки он овардааст! Ҳамаи бадӣ ва ошуфтагӣ ва ғамгиние, ки ба ҷаҳон ворид шудааст, зеро одамон аз паи беҳудагии ақли худ мераванд, ки ба намоиши оммавии худ ҳамчун Худо оварда мерасонад. Ин ҳанӯз ба амал наомадааст, аммо рӯҳи он дар ҳама ҷо паҳн шудааст ва пас аз рафтани калисо ба таври комил зоҳир хоҳад шуд. Ҳамин тавр, дар ин ҷо як калимаест, ки хоси Худованд аст ва аз Худованд аст, ва хизматгори Худованд дар он буд: «На мисли халқҳо рафтор кунед».
Роҳ рафтан ҳамчун фарзандони нур
«Зеро шумо замоне торикӣ будед, аммо ҳоло дар Худованд нур ҳастед: ҳамчун фарзандони нур рафтор кунед» (Эфсӯсиён 5:8).
Нур чизи аҷибест. Он ошкор мекунад ва фош мекунад. Мо метавонем хеле, хеле миннатдор бошем, вақте ки дар бораи Худованд Исо фикр мекунем, ки дар ин ҷо дар роҳи худ, нури ҷаҳон қадам мезанад. Онҳое, ки аз Ӯ пайравӣ мекарданд, дар торикӣ роҳ намерафтанд; онҳо нури ҳаёт доштанд. Вақте ки Ӯ дар ин ҷаҳон қадам мезад, Ӯ нури аҷиберо ошкор кард, нуре, ки барои тасаллӣ, рӯҳбаландӣ ва кӯмак паҳн шуда буд. Нуре, ки дар торикӣ пайдо шуд. Ҳамон нур риёкорӣ ва бадии ҳар гуна тасаввуршавандаро ошкор кард.
Нур чизи аҷибест. Агар мо машъалро гирифта, ба кунҷи ифлостарин равшанӣ андозем, он ҳеҷ гоҳ нурро олуда намекунад, ҳеҷ бӯе ба он часпида наметавонад; нур пок аст. Суруди ҷаноби Дарби инро ифода мекунад: «Худовандо, ба дилҳои мо, нури Ту ҳамеша пок аст». Ва дар ин ҷо, онҳое, ки дар Худованд нур ҳастанд, ки хоси Худованд ҳастанд, дар ҳар куҷое, ки мераванд, нур мепошанд: «Ҳамчун фарзандони нур рафтор кунед».
Мо замоне торикӣ будем, вақте ки Худовандро намешинохтем; мо наметавонистем як шуои нурро барои кӯмак ва манфиати дигарон паҳн кунем. Мо эҳтимол метавонистем чӣ нодуруст аст, муайян кунем, аммо мо қобилияти доварӣ кардан дар бораи ҳар чизе, ки дар назари Худованд дуруст ё нодуруст буд, надоштем. Ҳоло ҳамчун фарзандони нур, мо ин қобилиятро дорем ва бояд ҳамчун фарзандони нур рафтор кунем, худро бо ҳеҷ гуна торикӣ пайваст накунем. Аммо агар нуре, ки дар мост, торикӣ шавад, он торикӣ чӣ қадар бузург аст! Ва ҳар гоҳ ки ҳақиқат маълум шавад, аммо рад карда шавад, он торикӣ чӣ қадар бузург аст! Ва аз ин рӯ, мо бояд ҳамчун фарзандони нур рафтор кунем. Хоси «дар Худованд» аст, чунон ки Ӯ нур буд, мо низ нур мешавем. Мо аз Ӯ хислат мегирем, зеро мо зери ҳукмронии Ӯ ҳастем.
Итоат ба волидон дар Худованд
«Фарзандон, ба волидони худ дар Худованд итоат кунед: зеро ин дуруст аст. Падар ва модари худро эҳтиром кунед; ки ин аввалин амр бо ваъда аст» (Эфсӯсиён 6:1).
Каломи Худо беҳтарин роҳнамоиро барои волидон ва фарзандони онҳо таъмин мекунад. Дар ин ҷо махсусан калима ба фарзандон аст. Ва калима ин аст: «Агар иродаи шумо хилофи иродаи онҳо бошад, аз волидони худ рӯ нагардонед». Не, Павлус мегӯяд: «ба волидони худ дар Худованд итоат кунед». Мисли Худованд бошед. Ӯ фуруд омад ва ба волидони худ итоат кард.
Ин хеле, хеле таъсирбахш аст, ки вақте мо дар бораи Худованди ҷалол фикр мекунем, ки ба волидони худ итоат мекунад, Ӯ рӯй нагардонд ва нагуфт: «Хуб, ман дар чунин синну сол ҳастам, ман метавонам ҳар чизе, ки мехоҳам, кунам». То он даме, ки фарзандон дар хона ҳастанд, то он даме, ки онҳо зери бом ҳастанд, то он даме, ки онҳо зери нигоҳубини волидони худ ҳастанд, онҳо ба онҳо итоат мекунанд, ва махсусан вақте ки онҳо ба Худованд тааллуқ доранд. Ман шубҳа надорам, ки Павлус бо фарзандоне сухан мегуфт, ки ба Худованд тааллуқ доштанд, онҳо номи Ӯро эътироф мекарданд, ва ҳоло Павлус мегӯяд: «ба волидони худ дар Худованд итоат кунед». Хоси Худованд бошед, аз Ӯ хислат гиред; чунон ки Ӯ ба волидони худ итоат мекард, шумо ба волидони худ итоат кунед. Дар хотир доред, ки ин масъулияти бузургеро ба дӯши волидон мегузорад, ки он чизе, ки онҳо фарзандони худро ба он итоат мекунанд, дар назари Худованд дуруст аст. Ин як мавқеи хеле масъулиятнок аст.
Дар Худованд қавӣ будан
«Ниҳоят, бародарони ман, дар Худованд ва дар қудрати қуввати Ӯ қавӣ бошед. Тамоми зиреҳи Худоро пӯшед, то ки шумо тавонед бар зидди найрангҳои иблис истодагарӣ кунед» (Эфсӯсиён 6:10).
Мо ҳама муддати тӯлонӣ дар хонишҳои Китоби Муқаддас иштирок кардаем ва бояд донем, ки дар Нома ба Эфсӯсиён ҷанг бар зидди гӯшт ва хун нест, балки бар зидди таъсир ва қудрати шайтонӣ дар ҷойҳои осмонӣ аст, ки мехоҳанд моро аз мероси мо маҳрум кунанд, ва мо бояд мубориза барем, то онҳоро нигоҳ дорем. Ва аз ин рӯ, дар ин ҷо расул муқаддасонро насиҳат медиҳад: «Бародарони ман, дар Худованд қавӣ бошед». Қавӣ бошед, чунон ки Ӯ қавӣ буд, хоси Ӯ бошед.
Ӯ қуввати худро аз куҷо гирифт? Бешубҳа, дар итоат ба иродаи Худо. Вақте ки мо ба боби 10 меоем, агар ин масъаларо муҳокима кунем, ки дар он гуфта шудааст: «Ҳеҷ васвасае шуморо нагирифтааст, магар он чизе, ки барои инсон маъмул аст: аммо Худо содиқ аст, ки намегузорад шумо аз он чизе, ки тавонед, васваса шавед; балки бо васваса роҳи гурезро низ фароҳам меорад, то ки шумо тавонед онро таҳаммул кунед» (1 Қӯринтиён 10:13), метавонад ихтилофи назар вуҷуд дошта бошад.
Ҳоло, ман намедонам, ки таассуроти шумо чист, аммо муддати тӯлонӣ ман фикр мекардам, ки ин маънои онро дорад, ки вақте ман васваса мешудам, Худо, бо қудрати илоҳӣ, меомад ва дарро мекушод, то ман метавонистам давида гузарам ва аз васвасаи худ халос шавам. Аммо ман аз ин даст кашидам. Роҳи гурез итоат аст, ва мо метавонем ҳолатҳоеро, ки пеш аз ин изҳорот ва одамони гуногун дар замонҳои гуногун дар таърихи Исроил пайдо мекунем, баррасӣ кунем. Ин аст он ҷое, ки қуввати Худованд вақте ки Ӯ дар ин ҷо барои Худо буд, омад. Итоати оддии ҳаррӯза.
Ман набояд калимаи «оддӣ»-ро истифода барам, зеро баъзан итоат оддӣ нест. На барои Худованд оддӣ буд, ва он амали ниҳоӣ, он амали шадиди итоат, вақте ки Ӯ ҷони худро фидо кард; ҳеҷ гоҳ фикр накунед, ки ин осон буд — ин осон набуд — ин ғами бузурге барои Худованд буд, ва боғи Ҷетсемани ифодаи он аст.
Аммо дӯстони азиз, Павлус мегӯяд: «Ниҳоят, бародарони ман, дар Худованд қавӣ бошед». Қавӣ бошед, чунон ки Ӯ қавӣ буд, хоси Ӯ бошед. Ва чӣ қадар қувват буд, қуввати мақсад, қуввати ирода, қуввати итоат, ҳар рӯз, хусусиятҳои аҷиби қувват дар Писари Худо зоҳир мешуданд, «қувват дар заифӣ комил шуд». Аксар вақт дар он ҷо қувват зоҳир мешавад: дар заифии комил, қувватро аз Худо гирифтан, то ба Ӯ содиқ бошад. Аз ин рӯ, ӯ мегӯяд, тамоми зиреҳи Худоро пӯшед.
Вазири содиқ дар Худованд
«Аммо то ки шумо низ аз корҳои ман ва чӣ гуна будани ман огоҳ шавед, Тихикус, бародари маҳбуб ва вазири содиқ дар Худованд, ҳама чизро ба шумо маълум хоҳад кард» (Эфсӯсиён 6:21).
Ҳоло ниҳоят, ин шахсияти дилрабо Тихикус, бародари маҳбуб ва вазири содиқ дар Худованд
