Павлус дар номаи худ ба Тимотиюс мегӯяд
«хонаи Худо, ки калисои Худои зинда, сутун ва пояи (ё асоси) ҳақиқат аст» (1 Тимотиюс 3:15). Боз, дар нома ба Эфсӯсиён, мо мехонем дар бораи
«хонаводаи Худо» ва «маскани Худо ба воситаи Рӯҳ» (Эфсӯсиён 2:19-22). Дар Навиштаи аввал Павлус умед дошт, ки Тимотиюсро «ба зудӣ» бубинад, аммо агар ин имконнопазир мебуд, ӯ ба ӯ дастур дод, ки чӣ тавр бояд «дар хонаи Худо, ки калисо аст, рафтор кунад». Аз ин рӯ, комилан равшан аст, ки Худо дар байни халқи худ дар рӯи замин маскан ёфтааст. Мулоҳизаи бодиққат дар бораи ин воқеияти аҷиб бояд моро ҳам бо баракат ва ҳам бо мушкилоти он ба ҳайрат орад. Худо муҳаббат аст ва ҳузури Касе, ки дар табиати худ муҳаббати комил аст, воқеан бояд хеле муборак бошад: аммо Худо низ муқаддас аст ва ҳамчун сокин дар байни халқи худ ҳеҷ хусусияти қудусияти Худро таслим намекунад.
«Қудусият ба хонаи Ту, эй Худованд, то абад мувофиқ аст» (Забур 93:5).
Хоҳиш ва талаботи Худо барои маскан
Дар тамоми Навиштаҳо мо мебинем, ки хоҳиши Худо аз ширкати халқи худ лаззат бурдан буд ва ишора ба баъзе аз бобҳое, ки дар онҳо ин хоҳиш баён шудааст, нишон медиҳад, ки Рӯҳи Муқаддас фикри қудусияти Худоро ҳамчун сокин дар байни худ чӣ қадар бодиққат ҳифз кардааст. Дар Хуруҷ 25:8 мо мехонем,
«Ва бигзор онҳо барои Ман маъбад созанд, то ки Ман дар миёни онҳо сокин шавам».
Дар оятҳои фавран пешина мо маҷмӯи чизҳоеро дорем, ки аз хусусиятҳои коҳинӣ сухан мегӯянд. «Равған барои равшанӣ, хушбӯйҳо барои равғани тадҳин ва барои бухурҳои ширин. Сангҳои оникс ва сангҳое, ки дар ефод ва дар синабанд гузошта мешаванд». Дар Хуруҷ 29:44, мо мехонем
«Ман ҳам Ҳорун ва ҳам писарони ӯро тақдис хоҳам кард, то ба Ман дар хидмати коҳинӣ хидмат кунанд». Сипас ояти навбатӣ илова мекунад,
«Ва Ман дар миёни банӣ-Исроил сокин хоҳам шуд, ва Худои онҳо хоҳам буд». Оё ин маънои онро надорад, ки Худо чунин хусусиятҳои қудусиятро меҷӯяд, то онҳоеро, ки дар миёни онҳо сокин шудан мехоҳад, нишон диҳад? Сипас дар 1 Подшоҳон 6:13, Ӯ мегӯяд,
«Ва Ман дар миёни банӣ-Исроил сокин хоҳам шуд».
Ояти пешина ҳолати ахлоқиеро нишон медиҳад, ки Худо дар байни халқи худ меҷӯяд: «Агар ту дар қонунҳои Ман рафтор кунӣ ва ҳукмҳои Маро иҷро кунӣ ва аҳкоми Маро риоя кунӣ, то дар онҳо рафтор кунӣ». Худо наметавонист дар миёни халқи беқонун ва нофармон сокин шавад. Дар Аҳди Ҷадид Павлус имондорони Қӯринтро насиҳат медиҳад, ки аз ҳама чизе, ки бо табиати Худо мувофиқ нест, доварӣ кунанд ва ҷудо шаванд, ба онҳо хотиррасон мекунад, ки онҳо «маъбади Худои зинда» ҳастанд ва ваъдаи файзбахши Худоро илова мекунад,
«Ман дар онҳо сокин хоҳам шуд ва дар онҳо рафтор хоҳам кард; ва Ман Худои онҳо хоҳам буд, ва онҳо халқи Ман хоҳанд буд» (2 Қӯринтиён 6:14-18). Шояд хуб аст, ки дар хотир дорем (гарчанде ки ин пас аз ба осмон бурда шудани калисо аст), ки вақте Худо дар ҳолати абадӣ бо инсон хайма мезанад, ҳама чизе, ки муқобили табиати Худо аст, то абад бартараф карда мешавад (нигаред ба Ваҳй 21:3-5).
Наҷот: Асоси маскани Худо
Ҳоло саволи муҳим ба миён меояд, ки чӣ тавр барои мо, ки аз сабаби афтидан хароб шудаем ва аз рӯи табиат ва амал гуноҳкорем, имконпазир аст, ки як қисми он ҷамъияте бошем, ки Худо ҳоло дар миёни онҳо сокин аст? Аввалин ишора ба маскани Худо дар Хуруҷ 15 ёфт мешавад. Худо дар замонҳои қаблӣ ба одамон зоҳир шуда буд; Ҳанӯх ва Нӯҳ «бо Худо роҳ рафта буданд»; Иброҳим ва Исҳоқ дар пеши Ӯ роҳ рафта буданд (Ҳастӣ 48:15), аммо ҳеҷ гурӯҳи одамоне набуданд, ки Худо бо онҳо сокин бошад. Ҳақиқати оддӣ, вале ба таври амиқ муборак ин аст, ки одамоне, ки Худо дар миёни онҳо сокин аст, онҳое мебошанд, ки Ӯ худро наҷот додааст. Ин дар ояти баъдии Хуруҷ 15 ба таври равшан дида мешавад,
«Ту бо раҳмати Худ халқеро, ки наҷот додаӣ, роҳнамоӣ кардӣ: Ту онҳоро бо қуввати Худ ба маскани муқаддаси Худ роҳнамоӣ кардӣ» (Хуруҷ 15:13).
Онҳо халқе буданд, ки Худо аз қудрат ва ғуломии Миср наҷот дода буд, дар пеши Ӯ бар асоси хуни рехташуда истода буданд; аз Баҳри Сурх бехатар гузаронида шуда буданд, «халқи худи Худо то абад» (1 Вақоеънома 17:22). Агар мо ба Эфсӯсиён 2 муроҷиат кунем, ҳамон ҳақиқатро ба таври муборактарин баёншуда меёбем. Боб бо ишора ба худамон дар ҳолати гуноҳкор ва мурдаи мо оғоз меёбад; ҳолате, ки дар он мо ба ҳеҷ ваҷҳ наметавонистем аз ҳузури Худо лаззат барем ва дар он ҳолат наметавонистем ба Ӯ посухгӯ бошем. Ояти 4 як ёддошти комилан навро муаррифӣ мекунад - «Аммо Худо». Ҳама чиз ба Худо ва ба он чизе, ки Ӯ барои худ маскан фароҳам меовард, вобаста буд. «Раҳмати фаровони Ӯ», «муҳаббати бузурги Ӯ», «сарватҳои фаровони файзи Ӯ дар меҳрубонии Ӯ» ҳама дар ин масъалаи бузург фаъол буданд.
«Мо офаридаи Ӯ ҳастем» ва мо
«бо хуни Масеҳ наздик карда шудаем. Зеро Ӯ сулҳи мост». Девори байни яҳудӣ ва ғайрияҳудӣ шикаста шудааст; мо бо Худо оштӣ карда шудаем ва мо
«бо як Рӯҳ ба Падар дастрасӣ дорем». Ҳамин тавр мо ба «хонаводаи Худо… якҷоя (яҳудӣ ва ғайрияҳудӣ) барои маскани Худо ба воситаи Рӯҳ» оварда шудаем. Ин чӣ ғалабаест барои Худо – ва чӣ қадар арзиш ба кори Масеҳ дода шудааст!
Посухгӯӣ ва ситоиши муқаддасон
Ҳамеша фикри Худо ин буд, ки муқаддасони Ӯ, дар наздикии Худаш, бояд ба хоҳишҳои дили мубораки Ӯ посухгӯ бошанд. Забурнавис метавонист бигӯяд,
«Ту муқаддас ҳастӣ, Ту, ки дар миёни ситоишҳои Исроил сокин ҳастӣ». Аз Хуруҷ 19:6, мо мефаҳмем, ки Худо мехост, ки тамоми халқи Ӯ барои Ӯ бошанд
«салтанати коҳинон ва миллати муқаддас». Танҳо пас аз фалокат буд, ки қабилаи махсус барои коҳинӣ интихоб шуд. Худо фикрҳои Худро тарк накардааст ва мо дар номаи аввали Петрус, боби 2, мехонем, ки онҳое, ки «чашидаанд, ки Худованд файзбахш аст»,
«хонаи рӯҳонӣ, коҳинии муқаддас сохта шудаанд, то қурбониҳои рӯҳонӣ, ки ба Худо ба воситаи Исои Масеҳ мақбул аст, пешкаш кунанд». Мо аллакай ба «хонаи Худо, ки калисои Худои зинда аст» ишора кардем ва онҳое, ки ба Ӯ дар хонаи Ӯ хидмат мекунанд, худашон ҳамчун «сангҳои зинда» номида мешаванд. Чанде пеш Ҳизқиё подшоҳ гуфт: «Қабр Туро ситоиш карда наметавонад, марг Туро ҷашн гирифта наметавонад; зинда, зинда, Ӯ Туро ситоиш хоҳад кард». Бо раҳмати бепоён мо дар байни онҳое ҳастем, ки «ба воситаи Исои Масеҳ Худованди мо барои Худо зиндаанд» (Румиён 6:11) ва аз ин рӯ як қисми он сохтори зиндаро ташкил медиҳем, ки дар он Худои зинда дар ситоишҳои муқаддасони худ сокин аст. Ин ёддошти ситоиш идома дорад, чунон ки мо аз Ибриён 2:12 мебинем,
«дар миёни калисо Ман ситоиши Туро хоҳам суруд». Ин идома хоҳад ёфт, зеро дар Ваҳй 5 бисту чор пирон – «подшоҳон ва коҳинон» – ба ёддошти ситоиш сар мекунанд, ки акси садои онро дар «ҳар махлуқ» меёбад. Рақами бисту чор ҷолиб аст ва шояд аз ҷиҳати ахлоқӣ бо 1 Вақоеънома 24 алоқаманд бошад, ки дар он хидмати коҳинии «хонаи Худованд» дар бисту чор навбати худ таҳти фармони Довуд амал мекунад.
Калисо: Сутун ва пояи ҳақиқат
Ниҳоят, калисо дар Тимотиюс ҳамчун «сутун ва пояи (ё асоси) ҳақиқат» номида мешавад. Фавран пас аз он мо он ояти аҷиби 16-ро дорем, ки тафсилоти гаронбаҳои таҷассумро ба таври аҷибе ба мо пешкаш мекунад. Ин бешубҳа хусусияти бузурги ҳақиқат аст, ки дар дилҳои онҳое, ки имрӯз як қисми калисоро ташкил медиҳанд, ҷой гирифтааст. Ваҳйи Худо дар Масеҳ, шаҳодате, ки ба Ӯ дода шудааст, имоне, ки ба он шаҳодат посух додааст ва дониши ҷои ҳозираи Ӯ дар ҷалоли Худо, ҳақиқатҳои асосӣ мебошанд, ки як қисми ҷудонашавандаи
«имоне, ки як бор ба муқаддасон дода шуда буд» (Яҳудо 3). Калисо ин ҳақиқатҳоро таълим намедиҳад; дар ҳеҷ ҷои Навиштаҳо калисо ҳамчун таълимдиҳанда зикр нашудааст. Вай худаш аз ҷониби Рӯҳи Муқаддаси Худо таълим дода мешавад ва ин ҳақиқатҳои бузург аз ҷониби дилҳои содиқ дар тӯли тамоми таърихи калисо дар ин ҷо бо садоқат нигоҳ дошта шудаанд. Дар рӯзҳои таъқиботи сахт ва шаҳодат, дар ба истилоҳ «асрҳои торик» низ, мардон ва занон аз таслим кардани имони худ сарпечӣ кардаанд; бисёриҳо онро бо хуни худ мӯҳр задаанд. Мо дар рӯзҳои осоиши нисбӣ зиндагӣ мекунем; аз таъқиботи беруна озод, аммо даъват ба садоқат ба принсипҳои хонаи Худо мисли пештара фаврӣ аст.
«Мардони бад ва фиребгарон бадтар ва бадтар хоҳанд шуд, фиреб медиҳанд ва фиреб мехӯранд» (2 Тимотиюс 3:13).
Аз худи сафҳои касб мардон бархостаанд
«суханони каҷ мегӯянд, то шогирдонро аз паси худ кашанд» (Аъмол 20:30). Муҳим аст, ки ягона ҷои дигар дар Аҳди Ҷадид ба ғайр аз Эфсӯсиён 2, ки дар он ҳамон калимаи юнонӣ барои «маскан» истифода шудааст, дар Ваҳй 18:2 аст: «Бобул» он системаи бузурги фасод ва муқовимат ба ҷалоли Худо
«маскани девҳо ва макони ҳар рӯҳи палид ва қафаси ҳар паррандаи нопок ва нафратовар шудааст». Бигзор мо, бо кӯмаки Худо, ҳамеша қудусияти хонаи Ӯро эътироф кунем; дар ситоиши Худои зинда саҳм дошта бошем ва ба ҳақиқат, чунон ки дар қудрати Рӯҳи Худо ошкор шудааст, устуворона пайравӣ кунем.
