Кӯдаки мӯъҷизавӣ
Ҷон ва Бетти Стам, миссионероне, ки дар Чин кор мекарданд, чанд моҳ издивоҷ карда буданд, ки Бетти ҳомиладор шуд. Ҳарду аз омадани кӯдаки нав, ки онро Ҳелен Присцилла ном гузоштанд, шод буданд. Дар муддати кӯтоҳ онҳо ба истгоҳи нави миссионерӣ дар Тсингтеҳ интиқол дода шуданд. Камтар аз ду ҳафта пас, қувваҳое, ки мехостанд кишварро забт кунанд, пеш мерафтанд ва артиши ҳукумат ба онҳо муқобилат карда наметавонист.
Ба ҳама гуфта шуд, ки фавран раванд, аммо оилаи Стам дер монд! Сарбозон пул ва ашёи қиматбаҳоро гирифтанд. Ҷон ба онҳо соат, соати дастӣ ва чанд доллар дод, аммо ин сарбозонро қонеъ накард; онҳо 20 000 доллар талаб карданд. На Стамҳо ва на миссияи онҳо ин қадар пул надоштанд.
Оила маҷбуран берун карда шуд. Онҳоро 12 мил то шаҳри нав бурданд ва фармон доданд, ки зону зананд. Як асир гулӯи Беттиро бурид ва дигаре сари Ҷонро бурид. Ҳарду фавран мурданд. Мӯъҷизавӣ, кӯдак наҷот ёфт ва ба истгоҳи миссионерӣ баргардонида шуд.
Хабари шаҳодати онҳо, дар соли 1934, дар саросари ҷаҳон паҳн шуд. Миссия барои таҳсили кӯдак пардохт мекард – ҳеҷ чиз дареғ дошта намешуд. Пешниҳодҳо барои фарзандхонӣ кардани кӯдак аз ҳама ҷо меомаданд, аммо волидони Бетти исрор карданд, ки онҳо кӯдаки Ҳеленро тарбия мекунанд ва боварӣ ҳосил мекунанд, ки вай таҳсилоти хуби масеҳӣ хоҳад дошт.
Оё тарбияи масеҳӣ кофӣ буд? Солҳо пас Ҳелен издивоҷ кард ва фарзандони худро дошт, аммо вай аз Худо рӯй гардонд. То ҷое ки маълум аст, вай ҳеҷ гоҳ масеҳӣ нашуд.
Исо гуфт, ки имондор будан – касе, ки аз нав таваллуд шудааст – «на аз хун, на аз иродаи ҷисм, на аз иродаи инсон» аст (Юҳанно 1:13 JND). Имонро аз насл ба насл гузаронидан мумкин нест ва онро ба шахсони алоҳида маҷбур кардан мумкин нест. Дастур додан мумкин аст. Даъватҳоро метавон пешниҳод кард, ки якҷоя Каломи Худоро хонанд. Дуоҳо аз номи дигарон бояд ба Исои Масеҳ бо шукргузорӣ пешниҳод карда шаванд.
Аммо, ҳар як шахс бояд қарори худро барои қабул кардани Исои Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованд қабул кунад. Имони волидайн, бародар ё хоҳар, ё дӯсти хуб ҳеҷ каси дигарро наҷот намедиҳад! Исо гуфт: «Ба ҳар кӣ Ӯро қабул кард, ба онҳо ҳуқуқ дод, ки фарзандони Худо шаванд» (ояти 12).
Дӯсти азиз, оё шумо Исои Масеҳро қабул кардаед ба дил ва ҳаёти худ? Мисли Ҳелен Стам набошед, ки дар бораи ҷони ҷовидонаи худ ҳеҷ коре накард. Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
«Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, ҳалок нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад.» —Юҳанно 3:16 NKJV
«Ҳар кӣ ба Писар имон дорад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад; ва ҳар кӣ ба Писар имон надорад, ҳаётро нахоҳад дид, балки хашми Худо бар ӯ боқӣ мемонад.» —Юҳанно 3:36
Як хонум, як имондори ҳақиқӣ дар Худованд, ба ман нақл кард, ки чӣ тавр бобову бибии бузурги ӯ наҷот ёфтанд ва сипас мунтазам Каломи Худоро баланд хонданро оғоз карданд. Наслҳои баъдӣ низ ҳамин тавр карданд. Модари хонум низ Навиштаҳоро баланд мехонд, дар ҳоле ки вай, кӯдаки оянда, ҳанӯз дар батн буд. Пас аз таваллуд шуданаш, модараш ин хонишро идома дод, бе он ки вазифаҳои худро фаромӯш кунад. Тавассути ин амали оддӣ хонум, дар синни дусолагӣ, баъзе мафҳумҳои асосии навиштаҷотро фаҳмид. Дар синни сесолагӣ вай гиря кард, вақте ки модараш ҳикояи салиб кашиданро хонд, ва сипас ин кӯдак қарор кард, ки ба Худованд Исои Масеҳ пайравӣ кунад. Вай ҳатто ҳоло ҳам ба Ӯ содиқ мемонад. —Алфред Бутер
