«Пас биравед ва ҳамаи халқҳоро шогирд созед…» (Матто 28:19) Исои Масеҳ нагуфт: «Биравед ва ҷонҳоро наҷот диҳед» (наҷоти ҷонҳо кори ғайритабиии Худост), балки Ӯ гуфт: «Биравед… ҳамаи халқҳоро шогирд созед…». Аммо шумо наметавонед шогирд созед, агар худатон шогирд набошед. Вақте ки шогирдон аз миссияи аввалини худ баргаштанд, онҳо аз шодӣ пур буданд, зеро ҳатто девҳо ба онҳо итоат мекарданд. Аммо Исо дар асл гуфт: «Аз хидмати муваффақ шодӣ накунед — сирри бузурги шодӣ дар он аст, ки шумо бо Ман муносибати дуруст доред» (ниг. Луқо 10:17-20). Муҳимтарин чизи миссионер ин аст, ки ба даъвати Худо содиқ монад ва дарк кунад, ки ягона ҳадафи ӯ шогирд сохтани мардон ва занон барои Исо аст. Дар хотир доред, ки шавқу рағбат ба ҷонҳое ҳаст, ки аз Худо нест, балки аз хоҳиши мо барои табдил додани одамон ба нуқтаи назари мост.
Мушкилот барои миссионер аз он нест, ки одамонро ба наҷот овардан душвор аст, ки гумроҳшудагонро баргардонидан душвор аст, ё монеаи бепарвоии сахт вуҷуд дорад. Не, мушкилот аз нуқтаи назари муносибати шахсии миссионер бо Исои Масеҳ меояд — «Оё шумо бовар доред, ки Ман ин корро карда метавонам?» (Матто 9:28). Худованди мо ин саволро беист аз мо мепурсад ва он дар ҳар як ҳолати инфиродӣ, ки мо дучор мешавем, моро рӯ ба рӯ мекунад. Ягона мушкилоти бузург барои мо ин аст — оё ман Худованди эҳёшудаи худро мешиносам? Оё ман қудрати Рӯҳи сокини Ӯро медонам? Оё ман дар назари Худо ба қадри кофӣ доно ҳастам, аммо аз рӯи ҳикмати ҷаҳон ба қадри кофӣ аблаҳ ҳастам, ки ба он чизе ки Исои Масеҳ гуфтааст, бовар кунам? Ё ман мавқеи бузурги ғайритабиии эътимоди бемаҳдуд ба Исои Масеҳро тарк мекунам, ки ин дар ҳақиқат ягона даъвати Худо барои миссионер аст? Агар ман ягон усули дигарро пайравӣ кунам, ман аз усулҳои таъинкардаи Худованди мо комилан дур мешавам:
Ҳамаи қудрат ба Ман дода шудааст… Пас биравед (Матто 28:18-19)
О.Ч.
