Ҷамбори маймунҳо
Рӯзе маймунҳо ҷамбори калон доштанд. Пешвои онҳо дар баландтарин дарахт нишаста буд.
Ва бо ханда гуфт: «Эй маймуни хуби ман, агар хандаи хуб хоҳӣ, ба ин партов гӯш деҳ.
Баъзе муаллимони одамон дар ҷое бо номи «мактаб» ҳар як ҷавонро тарбия мекунанд, то аблаҳ шавад.
Кӯдакон ваҳшӣ давида, ҳеҷ гоҳ латукӯб намешаванд. Агар кӯдакони мо ин корро мекарданд, думҳояшон канда мешуданд.
Ҳеҷ маймуни хушмуомила ба пири худ фармон намедиҳад, полисро латукӯб намекунад ё ба муаллим тир намеандозад,
Кӯдакро заҳролуд намекунад ё бо таппонча намекушад, ва баъд механдад ва мегӯяд: «Мо танҳо вақтхушӣ мекунем!»
Маймунҳо, дӯстони ман, ба ҳамдигар эҳтиром доранд. Мо ба падару модари худ ҳеҷ гуна беэҳтиромӣ намекунем.
Сурате, ки ман кашидам, шумо розӣ мешавед, ки хеле ғамангез аст. Аммо гӯш кунед, бародарони ман, ман аз хашм меҷӯшам.
Зеро ин аст он чизе ки ба онҳо таълим дода мешавад - он аблаҳи бадбахт, он махлуқе, ки одам ном дорад, замоне маймун буд!
Маймуне мисли мо, ва аз ин ҳам бештар, агар хоҳед, ӯ иддао дорад, ки замоне аз дарахтон меҷаҳид.
Эй маймунҳо, ба назари ман ин аз ҳад зиёд аст. Мо ба хона, сарват ё мошини онҳо ҳасад намебарем.
Аммо вақте ки онҳо чунин овозаи даҳшатнокро паҳн мекунанд, вақти он расидааст, ки ҳамаи маймунҳо юмори худро гум кунанд.
Пас, биёед, шумо бояд ба ман кӯмак кунед, ки як лавҳаи калон тайёр кунам, ки эътироз кунад, ки инсон аз насли ман нест.
Агар эволютсия дуруст бошад, пас, бачаҳо, мо ғарқ шудаем; зеро ман бештар падари саг ё бӯйкаш мешудам.
Пайдоиши ҳақиқии инсон
Не, дӯсти ман, инсон дар аввал нек офарида шуда буд - ба сурати Худо: аммо аз сабаби гуноҳ, таърихи ӯ на эволютсия, балки деволютсия буд.
Пас Худо инсонро ба сурати худ офарид… (Ҳастӣ 1:27)
Аблаҳ дар дили худ гуфтааст, ки Худо нест (Забур 14:1)
Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт (Аъмол 16:31)
Агар касе дар Масеҳ бошад, ӯ махлуқи нав аст: (2 Қӯринтиён 5:17)
