Тавре ки мо аз 1 Қӯринтиён 12–14 меомӯзем, масеҳиён дар Қӯринт ба тӯҳфаи рӯҳонии забонҳо махсусан таваҷҷӯҳ доштанд. Аён аст, ки имондороне, ки бо забонҳои номаълум сухан мегуфтанд, таваҷҷӯҳи зиёдеро ба худ ҷалб мекарданд. Ин боиси ғурур ва вохӯриҳои аз ҷиҳати рӯҳонӣ бефоида гардид. Боби 14 ба ҷои ин таъкид мекунад, ки ниёзи бузург ин аст, ки якдигарро аз ҷиҳати рӯҳонӣ обод кунем: «Бигзор ҳама чиз барои ободӣ анҷом дода шавад» (14:26). Ояти боло мегӯяд, ки мо бояд «тӯҳфаҳои беҳтаринро самимона орзу кунем», ва ин дар 1 Қӯринтиён 14:39 такрор ва шарҳ дода шудааст: «самимона орзу кунед, ки пешгӯӣ кунед». Дар давраи пеш аз анҷом ёфтани Аҳди Ҷадид, касе, ки пешгӯӣ мекард, «ободӣ ва насиҳат ва тасаллӣ» (14:3) мегуфт, ки ақли Худоро дар бораи таълимот ва зиндагии масеҳӣ ошкор мекард. Ҳамин тариқ, «тӯҳфаҳои беҳтарин» онҳое буданд, ки паёмҳои саривақтӣ ва таълимдиҳандаро аз Худо медоданд, ки ҳама метавонистанд онҳоро фаҳманд. Ниёзи хидмати саривақтӣ ва библиявӣ барои иҷрои ҳамин мақсадҳо имрӯз ҳам идома дорад.
Аммо, «роҳи аълотаре» ҳаст, ки ҳангоми баррасии тӯҳфаҳои рӯҳонӣ бояд дар хотир дошт. Ин роҳи муҳаббат аст, тавре ки 1 Қӯринтиён 13 шарҳ медиҳад. Муҳаббат дар байни тӯҳфаҳои рӯҳонӣ номбар нашудааст; балки, он фазои муҳим барои истифодаи ҳар яке аз онҳост. Як порчаи шабеҳ дар Румиён 12:6–8, ки инчунин як қатор тӯҳфаҳои рӯҳониро тасвир мекунад, дар он ҷо бо ояти 9 пайравӣ мешавад: «Бигзор муҳаббат бе риё бошад».
Ҳамчун масеҳиён, мо бояд кӯшиш кунем, ки тӯҳфаҳои худро бидонем. Вақте ки Яъқуб дар бораи муаллимони рӯҳонӣ сухан мегуфт, ӯ ҷонишини «мо»-ро истифода бурд, ки нишон медиҳад, ки ӯ медонист, ки Худо мехоҳад ӯро дар ин вазифа истифода барад (Яъқ. 3:1). Аммо ҳатто агар мо дар бораи тӯҳфаҳои худ номуайян бошем ҳам, мо метавонем мустақиман ба муҳаббат гузарем, зеро дар фазои муҳаббати масеҳӣ мо ҳамеша мехоҳем ба якдигар хидмат кунем.
