Мо мехоҳем ба хонандагони худ зарурати таҳқиқи амиқи дилро дар назди Худо дар бораи вазъи умумии ҳозира ва набудани қудрати рӯҳонӣ ва тароват дар ҷамъомадҳои муқаддасони Худо таъкид кунем. Бисёр чизҳо дар роҳи шаҳодат ба онҳое, ки берун аз он ҳастанд, инчунин сохтмон ба онҳое, ки дар дохили он ҳастанд, аз ҳолати ҷамъомадҳои муқаддасон (1 Қӯринтиён 14) вобаста аст ва ҷалоли Худованд дар ниҳоят бо он алоқаманд аст. Аз ин рӯ, аҳамияти мавзӯъ.
Вақте ки рӯҳ дар назди Худо ростқавл ва кушода нест, ба осонӣ метавон худро бовар кунонд, ки вазъият он қадар бад нест, ҳадди аққал дар доираи маҳдуде, ки мо дар он ҳаракат мекунем, беҳтар аз дигар ҷойҳост. Мо он чизеро, ки дуруст ба назар мерасад, муболиға мекунем ва он чизеро, ки бешубҳа нодуруст аст, кам мекунем ва худро бо дигарон ба манфиати худ муқоиса мекунем ва дар ин кор мо мисли кӯдаконе ҳастем, ки «биёед вонамуд кунем» бозӣ мекунанд ва ҳамаи бартариҳои чунин аблаҳӣ ба душмани хастанопазир ва нозуки мо мераванд. Чунин фиребҳо махсусан марговаранд, зеро онҳо моро аз рафтан ба назди Худо дар машқи ҳақиқии рӯҳ ва омӯхтан дар ҳузури Ӯ, ки чӣ тавр мо дар назди Ӯ пайдо мешавем, бозмедоранд, ки ин ягона роҳи барқароршавӣ аст.
Хатари хидмати лаб
Ба мо зарар намерасонад, ки чӣ гуна чизҳои ҷиддиро Худо ба халқи қадимии Худ гуфтааст. Онҳо метавонанд имрӯз ба мо биёянд. Ӯ гуфт:
«Ин қавм бо даҳони худ ба Ман наздик мешаванд ва бо лабони худ Маро эҳтиром мекунанд, аммо дили худро аз Ман дур кардаанд ва тарси онҳо аз Ман бо амри одамон омӯхта шудааст» (Ишаъё 29:13).
ИН АЙБНОМА ДУОҲО ВА ИБОДАТИ ОНҲОРО ТАВСИФ МЕКАРД, ВАҚТЕ КИ ОНҲО БА Ӯ ҶАМЪ МЕШУДАНД. Оё онҳо дуоҳо ва ибодати моро тавсиф мекунанд ва оё виҷдони мо ҳангоми хондани ин суханон нороҳат мешавад? Диққат диҳед, ки чӣ бо ин ҳолат ҳамроҳ буд, он чизе ки эҳтимол сабаби асосии он буд - амри одамон ҷои Каломи Худо ва тарси Ӯро гирифта буд. Калом аз ҷои бонуфузи худ ронда шуда буд ва амр ва анъана қоидаи рафтор шуда буд ва онҳо дар тарси он чизе ки одамон фикр мекарданд ва таълим медоданд, ба ҷои тарси Худо роҳ мерафтанд. Дар натиҷа, Калом барои онҳо китоби мӯҳршуда буд; бинандагон, пайғамбарон ва ҳокимон онро намефаҳмиданд ва бесаводон онро хонда наметавонистанд. Тамоми ҳолат дар ин порчаи ҷиддӣ ошкор карда шудааст.
Аммо оё ин ҳолати имрӯзаи чизҳо бештар нест? Чӣ қадар вақт баъзе таълимот, анъана ё қоидаи инсонӣ виҷдонро ба ҷои Калом мебандад! Чӣ қадар вақт Каломи оддӣ - аҳкоми Худо - бекор карда мешавад, бо амрҳои одамон бетаъсир мегардад! Оё ягон ҳолат аз ин бадтар буда метавонад? Зеро оё ин исбот намекунад, ки инсон барои мо аз Худо муҳимтар аст, ки Худои Худаш дар дил ҷойгузин шудааст? Бешубҳа, зеро
«АГАР КАСЕ МАРО ДӮСТ ДОРАД, СУХАНОНИ МАРО РИОЯ МЕКУНАД». Худо Рӯҳ аст ва онҳое, ки Ӯро ибодат мекунанд, бояд Ӯро бо рӯҳ ва ростӣ ибодат кунанд ва агар суханони одамон ҷои Ӯро гирифта бошанд, ин корро кардан мумкин нест ва изҳори наздик шудан ба Ӯ дар дуо ё ибодат, вақте ки дил аз Ӯ дур аст, танҳо норозигии Ӯро ба вуҷуд оварда метавонад, зеро ин танҳо вонамуд кардан аст. Ва дар он ҷое ки чунин ҳолати чизҳо ба вуҷуд омадааст, барқароршавӣ лозим аст ва барқароршавӣ танҳо тавассути тавба ба даст оварда мешавад.
Шунидан бе иҷро кардан
Тавсифи дигари ҷиддии ин одамон камтар таҳқиқкунанда нест:
«Фарзандони қавми ту... бо якдигар, ҳар яке бо бародари худ сухан мегӯянд ва мегӯянд: «Биёед, илтимос, ва бишнавед, ки каломе, ки аз Худованд меояд, чист». Ва онҳо назди ту меоянд, чунон ки қавм меояд, ва онҳо дар назди ту ҳамчун қавми Ман мешинанд, ва ОНҲО СУХАНОНИ ТУРО МЕШУНАВАНД, АММО ОНҲОРО ИҶРО НАМЕКУНАНД; зеро бо даҳони худ муҳаббати зиёд нишон медиҳанд, аммо дили онҳо аз паи тамаъкории онҳо меравад. Ва инак, ту барои онҳо ҳамчун суруди хеле зебои касе ҳастӣ, ки овози хуш дорад ва метавонад ба асбоб хуб навозад: зеро ОНҲО СУХАНОНИ ТУРО МЕШУНАВАНД, АММО ОНҲОРО ИҶРО НАМЕКУНАНД» (Ҳизқиёл 33:30-32)
Дар ин ҷо ҷамъомадҳои онҳо барои ВАЪЗ ВА ТАЪЛИМИ КАЛОМ тавсиф шудааст.
Ин одамон барои таваҷҷӯҳ ва қаноатмандӣ аз мавъиза меомаданд, то тасдиқ кунанд ё танқид кунанд, ки калом бо назари мушаххаси онҳо мувофиқат мекунад ё не, аммо онҳо нияти итоат кардан ба Каломеро, ки мешуниданд, надоштанд. Онҳо бо фарёди Самуил дар дилҳояшон ҷамъ намешуданд: «Сухан гӯй, Худованд, зеро бандаи Ту мешунавад». Ва бо Шоул аз Тарсус намепурсиданд: «Худованд, чӣ мехоҳӣ, ки ман кунам?» Ақли онҳо аллакай қарор дода буд, ки роҳи худро пеш гиранд ва худро хушнуд кунанд.
Хушо мо, агар ин ҳолати чизҳо вохӯриҳоеро, ки мо бо онҳо ошно ҳастем, тавсиф накунад, аммо санҷиши ин бешубҳа ин аст: «Чӣ қадар ҳамаи мавъиза ва таълими Калом, ки мо гӯш кардаем, ба зиндагии амалии мо таъсир мерасонад? Оё мо аз шунидани Калом барои иҷрои он меравем? Ё мо мисли ин мунофиқони қадим ҳастем, ки бо даҳони худ муҳаббат нишон медоданд, аммо дилҳояшон аз паи тамаъкории онҳо мерафт?» Инҳо саволҳои ҷиддӣ ҳастанд, аммо танҳо тавассути таҳқиқ ва тафтиш ҳолати ҳақиқии чизҳо ошкор мешавад.
Нозукии дили инсон
Порчаи дигаре ҳаст, ки нозукии даҳшатноки дили инсонро ошкор мекунад ва зарурати зиндагӣ дар назди Худоро исбот мекунад, агар мо аз фиреб хӯрдан аз он эмин бошем. Он ба мо мегӯяд, ки вақте Исроил дар зери дасти таъдиби Худо дар мушкилот буд,
«Онҳо Ӯро меҷустанд ва барвақт аз Худо мепурсиданд... Бо вуҷуди ин, онҳо Ӯро бо даҳони худ таъриф мекарданд, ВА БО ЗАБОНҲОИ ХУД БА Ӯ ДУРӮҒ МЕГУФТАНД. Зеро дили онҳо бо Ӯ рост набуд ва дар аҳди Ӯ устувор набуданд» (Забур 78:13-37).
«Онҳо бо забонҳои худ ба Ӯ дурӯғ мегуфтанд». Бо ин қавми қадим танҳо хоҳиши раҳоӣ аз мушкилот буд, онҳо нияти шунидани асо ё омӯхтани дарсеро, ки муҳаббати таъдиби Худо ба онҳо меомӯзонд, надоштанд. Онҳо ғамгинӣ ва тақворо изҳор мекарданд, аммо ин риёкорӣ буд. Аз чунин ҳолати даҳшатнок Худованди нек моро наҷот диҳад. Аммо мо бояд дилҳои худро таҳқиқ кунем. Худо камтар муқаддас нест, аз ҳарвақта, гарчанде ки пуррагии файзи Ӯ ҳоло худро ошкор кардааст. Барои дурӯғ гуфтан ба Худо Ҳанониё ва занаш бо марги фаврӣ зада шуданд. «Худои мо оташи сӯзон аст».
Барҷастагии дил
Қайд карда мешавад, ки дар ҳар як аз ин оятҳои иқтибосшуда дил ҷои намоён дорад.
- Онҳо дили худро аз Ман дур карданд.
- Дили онҳо аз паи тамаъкории онҳо меравад.
- Зеро дили онҳо бо Ӯ рост набуд.
Ҳама чиз аз дил вобаста аст, зеро аз он масъалаҳои ҳаёт бармеоянд. Вақте ки қавми Худо бо ин бемории дил бемор мешаванд, танҳо Ӯ метавонад онҳоро барқарор кунад, аммо донистани он, ки Ӯ ҳамеша ба ин кор омода аст, чӣ қадар тасаллӣ мебахшад. Дил тавассути виҷдон ба даст оварда мешавад ва он боз тавассути Калом ба даст оварда мешавад, аммо Калом бесамар аст, агар дар рӯҳ тарси Худо эҳё нашавад. Тарси Худо ибтидои ҳикмат аст, он дарвозаи ҳар баракати ҳақиқӣ аст. Дар зери таъсири он Каломи Ӯ дар виҷдон ҳукмронии дурусти худро ба даст меорад, фаҳмишро равшан мекунад ва имони сустшударо эҳё мекунад, то ки «ХУДО ҲАСТ» далели асосии ҳаёти мо гардад. Одамон ба беаҳамиятии ҳақиқии худ ғарқ мешаванд, фикрҳо ва ниятҳои дилҳои мо ошкор, доварӣ ва тавба карда мешаванд ва мо ва бародарони мо ҳама мувофиқи ҳузури Ӯ чен карда мешаванд.
