Худои Ягона
«Як Худо ҳаст» (Румиён 3:30, NKJV).
«Худо як аст» (Ғалотиён 3:20).
«Як Худо ҳаст» (1 Тимотиюс 2:5).
Худо худро дар шахсияти Худованд Исо, Писари Худо, ошкор карданро писандид. Худованд Исо ягона шахс дар Худост, ки ҷисм гирифт, «ба сурати одамон омада» (Филиппиён 2:7). Мо дар бораи Худои Падар ва Худои Рӯҳулқудс бе Худои Писар намедонистем. «Ҳеҷ кас Худоро ҳеҷ гоҳ надидааст. Писари ягона, ки дар оғӯши Падар аст, Ӯро ошкор кардааст» (Юҳанно 1:18). Худованд Исо гуфт: «Касе ки Маро дидааст, Падарро дидааст» (Юҳанно 14:9).
Мо аз Навиштаҳо дидем, ки як Худо ҳаст. Мо инчунин мефаҳмем, ки дар Худо се шахсияти алоҳида мавҷуд аст: Падар, Писар ва Рӯҳ. Дар Худованд Исо «ҳамаи пуррагии Худо ба таври ҷисмонӣ сокин аст» (Қӯлассиён 2:9). Ӯ Иммануил аст, «Худо бо мо» (Матто 1:23).
Шахсиятҳо дар Худо абадӣ мебошанд. «Худои абадӣ паноҳгоҳи туст ва дар зери он дастҳои абадӣ ҳастанд» (Такрори Шариат 33:27). Худованд Исо «ба воситаи Рӯҳи абадӣ худро беайб ба Худо қурбон кард» (Ибриён 9:14).
«Дар ибтидо Калом буд, ва Калом бо Худо буд, ва Калом Худо буд. Ӯ дар ибтидо бо Худо буд» (Юҳанно 1:1-2). Калом Худованд Исо аст. Ӯ Каломи Абадӣ, Писари Абадӣ аст. Пас, дар абадият се шахсияти алоҳидаи абадӣ илоҳӣ буданд.
Ҳадафи Абадӣ
Дар абадият як ҳадафи абадӣ муқаррар шуда буд: ҳадафи абадии Худо. Ин ба ҳавворӣ Павлус ошкор шуд, ва ӯ ҳангоми навиштан ба эфесиён озод буд, ки ин ҳақиқатро бо онҳо мубодила кунад. Ӯ гуфт,
«Ба ман, ки аз ҳамаи муқаддасон хурдтарин ҳастам, ин файз дода шуд, ки дар миёни халқҳо сарватҳои бепоёни Масеҳро мавъиза кунам, ва ба ҳама нишон диҳам, ки ҳамбастагии сирри чӣ гуна аст, ки аз ибтидои замонҳо дар Худо пинҳон буд, ки ҳама чизро ба воситаи Исои Масеҳ офаридааст; то ки акнун ҳикмати гуногуни Худо ба воситаи калисо ба сарварон ва қудратҳо дар ҷойҳои осмонӣ маълум гардад, мувофиқи ҳадафи абадӣ, ки Ӯ дар Исои Масеҳи Худованди мо иҷро кард» (Эфесиён 3:8-11).
Ин ҳадафи абадӣ нақшаи Худо дар абадият буд. Ин он чизест, ки Худо муайян ва муқаррар кардааст. «Нақшаҳо бо машварат муқаррар мешаванд» (Масалҳо 20:18). Шахсиятҳо дар Худо бо ҳам машварат карданд, Се дар Як. «Чӣ тавре ки Ман қасд кардам, ҳамон тавр хоҳад шуд» (Ишаъё 14:24). «Ман онро гуфтам; Ман онро низ ба амал меорам. Ман онро қасд кардам; Ман онро низ иҷро мекунам» (Ишаъё 46:11). Он чизе ки ҳавворӣ Павлус бо эфесиён ва қӯлассиён мубодила кард, андешаи баъдӣ аз ҷониби Худо набуд. Он дар замон таҳия нашуда буд; он аз пеш аз бунёди ҷаҳон буд.
Эй Худо! Фикр аз они Ту буд ... Ангезаҳо низ, аз они Ту, Нақша, машварат, аз они Ту! Барои Писари Ту сохта шудааст, Устухон аз устухони Ӯ, Дар ҷалоли дурахшон тобад. —Ҷорҷ В. Виграм (1805-1879)
Дар абадият муқаррар шуда буд, ки дар замон – давраҳои муайян – Худованд Исо ба офариниши худ меояд, азоб мекашад, хун мерезад ва мемирад. Паҳлӯи Ӯ сӯрох карда мешавад. Ӯ дар рӯзи сеюм аз мурдагон эҳё мешавад ва баъдан ба ҷалоли худ дохил мешавад. Масеҳ ҷалол ёфта, Рӯҳулқудс дар рӯзи Пантикост фуруд омад ва ҳамаи имондоронро ба як ҷисм таъмид дод. Ин ташаккули Калисо буд. Калисо аз яҳудӣ ва ғайрияҳудӣ дар як ҷисм иборат аст. Ин сиррест, ки дар Худо пинҳон буд, аммо ҳоло пурра ошкор шудааст. Ин ҳадафи абадии Худо буд, ки барои Писар як ҷамъият бошад. Ин организми зиндаи беназир, ки аз яҳудиён ва ғайрияҳудиён гирифта шудааст, дар як ҷисм муттаҳид шудааст, ки Масеҳ сари он аст. Ин зарфест, ки ба воситаи он сарварон ва қудратҳо дар ҷойҳои осмонӣ ҳикмати гуногунҷанба ё бисёрҷанбаи Худоро меомӯзанд.
Худованд Исо «Худаш сулҳи мост, ки ҳар дуро як кардааст, ва девори миёнаи ҷудоиро вайрон кардааст, душманиро дар ҷисми худ барҳам додааст, яъне қонуни амрҳоро, ки дар фармонҳо мавҷуд аст, то ки дар худ як одами навро аз ду офарад, ба ин васила сулҳ кунад» (Эфесиён 2:14-15). Калисо «Як Одами Нав» аст, комилан нав. Дар ҳадафи Худо он дар Ӯ пинҳон буд, аммо ҳоло он пурра ошкор шудааст, пурра маълум шудааст.
Дар машварати амиқи абадӣ, Пеш аз он ки ҷаҳон офарида шуд, Пеш аз он ки асосҳои амиқи он Бар ҳеҷ чиз гузошта шуданд, Худо моро барои баракат қасд кард, Ва моро дар Писари худ интихоб кард, Ба Ӯ мувофиқат кунем, Вақте ки дар ин ҷо роҳи мо ба охир расид. —Ҷорҷ В. Фрейзер (1830-1896)
Шукр Худоро, ки мо онҳое ҳастем, ки ба Худованд Исо имон овардаем ва мавзӯъҳои ҳадафи абадии Худо ҳастем!
Намоиши олии ҳикмати бепоён дар роҳе дида мешавад, ки барои иҷрои ҳадафи абадии Худо гирифта шудааст. Салиб маркази он аст (Аъмол 2:23). Ин қудрати бузурги муттаҳидкунандаи коиноти хушбахтӣ аст. Бо одам шудан, Писар муносибати абадиро ба инсоният овард, зеро Ӯ вақте ки Одам шуд, аз Писар будан даст накашид. Писар, дар табиат ва муносибати абадӣ, Одам шуд, то бимирад, то ки талаботи муқаддасии илоҳӣ дар ворисони пешбинишуда ба писарӣ иҷро шаванд. Дар баландӣ ҷалол ёфта, Ӯ Нахустзодаи бисёр бародарон аст. —Ҷеймс МакБрум (1934, мутобиқшуда).
