Дар он вақт дар қуттиҳои хайрия ҷавоҳироти гаронбаҳо пайдо кардан чизи ғайриоддӣ набуд, ки онҳо зуд ба пул табдил дода шуда, ба дасти диаконҳо барои камбағалон дода мешуданд. Аммо ин роҳи ором кардани як чизи ночиз рӯҳҳои содиқро дар Плимут қонеъ накард.
Онҳо аз ҳама чизҳое, ки дар либос, китобҳо ва мебел дунявӣ ҳисобида мешуданд, даст кашиданд.
Ин ҳадияҳои ихтиёрӣ ҷамъоварӣ карда шуданд ва вақте ки вақти аз даст додани чизҳо қариб ба охир расид, ҷамъшавӣ чунон зиёд буд, ки онҳоро бо музояда фурӯхтан лозим омад.
Ҳоло бисёриҳо майл доранд, ки пурсанд: «Сабабҳое, ки ҷомеаи ҷавон — қариб нӯҳсола — чунин даст кашидан аз моли дунявии худро водор карданд, чӣ буданд?» Азбаски чопгари каталог, ҷаноби Роу ва дигарон, ки он вақт дар ҷамъият буданд, ҳоло ҳам зиндаанд, мо ҳар гуна тафтишоти имконпазирро дар бораи пайдоиш ва ҳадафи ин намунаи намоёни садоқат анҷом додем. Иқтибоси зерин аз номаи охиринест, ки мо гирифтем ва бар асоси шаҳодати зиёда аз як шоҳид оварда шудааст:
Дар мавриди миқдори молҳо, ҷавоҳирот, китобҳо, мебел ва ғайра, ки дар рӯзҳои аввали Плимут дода ва фурӯхта шуда буданд, ягон даъвати махсус, ягон ниёзи махсус набуд, ки барои он ин кор карда шуда бошад. Ин хеле содда ва озодона буд, зеро онҳо мехостанд бепарвоии худро ба ҷаҳон, ҷудоии худро аз Худованд ва интизории омадани Ӯро аз осмон баён кунанд. Ҳарчанд ин шаҳодат мавҷуд аст, аммо беадолатӣ нахоҳад буд, ки бовар кунем, ки баъзеҳое, ки худро чунин холӣ карда буданд, шояд танҳо аз паи дигарон рафта бошанд ё зери таъсири эҳсоси умумӣ амал карда бошанд ва баъдтар аз коре, ки карда буданд, пушаймон шуда бошанд; аммо аз ҳама чизҳое, ки мо фаҳмидем, ҳаракати умумӣ бештар амали муқаддаси Рӯҳ буд, на ҳаяҷон ё ҳамдардии табиат. Ҳарчанд мо намехоҳем, ки ин намунаи бепарвоӣ ба ҷаҳонро аз он чизе, ки хиради масеҳӣ пешниҳод мекунад, бештар нишон диҳем, аммо мо мехоҳем онро ҳамчун намунаи қудрати Рӯҳ, вақте ки дил ба Масеҳ ҷудо шудааст ва омадани Ӯро аз осмон интизор аст, баён кунем. Бешубҳа, ҳолатҳои зиёди инфиродии хусусияти шабеҳ доимо рух медиҳанд, танҳо бо расмият ва ошкорогии камтар. Ин ҳаракати ҳамзамони тамоми ҷамъомад ва ба таври ошкоро ва мусбат буд, ки ҳодисаи Плимутро ин қадар намоён месозад.
