Паёми оддӣ, вале пурқувват
«Ман ба шумо мегӯям, не; аммо агар тавба накунед, ҳамаи шумо низ ҳамин тавр нобуд хоҳед шуд». – Луқо 13:3 NKJV
Дар ин боби Луқо мо одамонеро пайдо мекунем, ки фикр мекунанд, ки наҷот ёфтаанд ва бо Худо дурустанд, аммо онҳо не. Онҳо ҳанӯз ҳам бояд тавба кунанд ва имон оваранд. Дар ин робита Исо дар бораи дарахти анҷир нақл кард, ки се сол имконият дошт, ки мева диҳад, пеш аз он ки бурида шавад, эҳтимол дар бораи халқи Исроил дар он рӯз сухан меронд. Онҳо фикр мекарданд, ки Худоро ибодат мекунанд, дар ҳоле ки дар асл онҳо Ӯро бо рад кардани Писари Ӯ, Худованд Исои Масеҳ, рад мекарданд. Он шахсон интизори дохил шудан ба осмон буданд, танҳо аз он сабаб, ки Худованд бо онҳо хӯрок хӯрда буд ва дар кӯчаҳои онҳо таълим дода буд. Аммо Ӯ ба онҳо гуфт: «Ман ба шумо мегӯям, ки шуморо намешиносам, аз куҷоед. Аз Ман дур шавед, эй ҳамаи шумо, ки корҳои шарорат мекунед» (Луқо 13:27).
Одамон фикр мекарданд, ки мушкилот аз гуноҳ аст, бо ин далел, ки одамони хуб баракат мегиранд ва одамони бад доварӣ мешаванд. Бо фикри худ онҳо хеле хуб буданд, дар ҳоле ки одамоне, ки ба бадбахтӣ дучор шуданд, хеле бад буданд. Аммо Худо мегӯяд,
«Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Румиён 3:23).
Ба ин яҳудиёни худсафедкунанда гуфта шуд, ки онҳо бояд тавба кунанд. Ин чӣ маъно дорад? Китоби Муқаддас одатан дар бораи имон ба Масеҳ наҷотдиҳанда сухан меронад, пас чаро тавба дар ин порча наҷотдиҳанда ба назар мерасад?
Ба Китоби Муқаддас нигоҳ карда, мо мебинем, ки дар бораи тавба ва имон, ки якҷоя кор мекунанд, ҳамон чизҳо гуфта мешаванд. Онҳо наҷот медиҳанд (Эфсӯсиён 2:8; 2 Петрус 3:9), корҳо доранд (Эфсӯсиён 2:10; Матто 3:8) ва амр шудаанд (Марқӯс 1:15).
Тавба тағири самт аст. Мо бояд ақли худро дар бораи он чизе, ки моро аз имон ба Худованд бозмедорад, тағир диҳем. Салоникиён аз бутҳо ба Худо рӯ оварданд. Ин яҳудиён дар Луқо бояд аз худсафедкунӣ рӯ гардонанд ва эътироф кунанд, ки онҳо гунаҳкоранд. Шахсе, ки ба маънои Китоби Муқаддас воқеан тавба кардааст, ба Масеҳ имон овардааст. Агар шахс ба Масеҳ имон наоварда бошад, ин аз он сабаб аст, ки он шахс воқеан тавба накардааст, аз гуноҳе, ки байни ӯ ва Худо қарор дорад, рӯ нагардондааст. Шахси тавбакунанда, ки ниҳоят эътироф мекунад, ки Худо дуруст аст ва ӯ хато мекунад, дар бовар кардан ба ҳақиқат, ки Масеҳ барои бехудоён мурд, мушкилӣ надорад (Румиён 5:6).
Пас, ин паёми пурқувват ва муҳим аст: «Агар тавба накунед, ҳамаи шумо низ ҳамин тавр нобуд хоҳед шуд!» Яҳудиён дар маҷмӯъ ба ин огоҳӣ амал накарданд ва ҳамчун миллат онҳо барои рад кардани Наҷотдиҳандаи худ доварӣ шуданд. Лутфан, ин хатогиро такрор накунед! Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
