Эътирофи гуноҳҳо
Мо аз мисолҳо дар Навиштаҳо мебинем – Юсуф ва Довуд – ки гуноҳ бар зидди Худост. Вақте ки зани хоҷааш Юсуфро ба гуноҳ васваса мекард, ӯ пурсид: «Пас чӣ тавр ман ин бадии бузургро карда метавонам ва бар зидди Худо гуноҳ кунам?» (Ҳастӣ 39:9-10 KJV). Юсуф аз ин гуноҳ нигоҳ дошта шуд.
Мо аз 2 Подшоҳон 11 медонем, ки Довуд бо Батшоба зино кард ва сипас шавҳари ӯ, Уриёи хиттӣ, дар ҷанг кушта шуд. Пас аз он ки Натан пайғамбар ӯро дар бораи ин гуноҳҳо рӯ ба рӯ кард, Довуд навишт: «Ман гуноҳҳои худро эътироф мекунам, ва гуноҳи ман ҳамеша дар пеши ман аст. Бар зидди Ту, танҳо Ту, ман гуноҳ кардам, ва ин бадиро дар назари Ту кардам» (Забур 51:3-4).
Ба воситаи ин мисолҳо мо мебинем ки эътироф бояд аввал ба Худо карда шавад. 1 Юҳанно 1:9 ба мо мегӯяд: «Агар мо гуноҳҳои худро эътироф кунем, Ӯ содиқ ва одилона аст, ки гуноҳҳои моро бахшад ва моро аз тамоми беадолатӣ пок кунад.» На танҳо эътироф лозим аст, балки даст кашидан аз гуноҳ низ. «Касе ки гуноҳҳои худро мепӯшонад, муваффақ нахоҳад шуд, аммо касе ки онҳоро эътироф ва тарк мекунад, раҳмат хоҳад ёфт» (Масалҳо 28:13). Ҳамин тавр, дар робита ба бисёре аз гуноҳҳои мо, дигарон қисми эътирофи мо нестанд. Балки, ин танҳо эътирофи шахсӣ мустақиман ба Худост, чунон ки бояд ҳама гуноҳҳои моро тавсиф кунад.
Мо дар Матто 18:15 мебинем, ки агар бародари ман бар зидди ман гуноҳ кунад, ман бояд ба назди бародарам равам ва кӯшиш кунам, ки масъаларо танҳо байни ӯ ва ман ҳал кунам. Ин як масъалаи шахсӣ байни ду нафар аст, аз ин рӯ, ҳар қадар камтар ба дигарон маълум шавад, ҳамон қадар беҳтар аст. Эътироф бояд ба он одамоне, ки дар соҳаи таъсир қарор доранд, маҳдуд карда шавад, агар он масъулияти шахсиро дар бар нагирад. «Гуноҳҳои худро ба якдигар эътироф кунед ва барои якдигар дуо кунед» (Яъқуб 5:16).
Ғалотиён 6:1 ба ин фикр илова мекунад, ки на ҳама бояд иштирок кунанд ё огоҳ карда шаванд. Дар он ҷо мо мехонем: «Агар касе дар ягон гуноҳ дастгир шавад, шумо, ки рӯҳонӣ ҳастед, чунин шахсро бо рӯҳи нармӣ барқарор кунед, худро ба назар гиред, то ки шумо низ васваса нашавед.»
Аммо, вазъият дар 1 Қӯринтиён 5 фарқ мекунад. Дар он ҷо ин гуноҳе буд, ки ба таври васеъ маълум буд, дар ояти 1 ҳамчун «одатан хабар дода шудааст» (KJV) тавсиф шудааст. Ҳамин тавр, гуноҳ бояд ба таври ошкоро ҳал карда мешуд (ба оятҳои 4-5 нигаред). Шаҳодат бояд барқарор карда мешуд. Бояд ба таври оммавӣ маълум мешуд, ки масъала доварӣ ва ҳал карда шудааст ва дар хонаи Худо тартибот вуҷуд дорад.
Дар ҳолатҳои васеъ маълум, ки бисёриҳо метавонанд дар бораи гуноҳ огоҳ бошанд, онҳое, ки рӯҳонӣ ҳастанд, бояд масъаларо ҳал кунанд. Онҳо бояд танҳо тафсилоти дуруст ва асосиро мубодила кунанд, то маълум шавад, ки масъала ҳал шудааст. Зарур нест, ки ҳама тафсилот маълум карда шаванд.
Мо дар Навиштаҳо мебинем, ки гуноҳ палид мекунад. Вақте ки қурбонии гуноҳӣ карда мешуд, коҳиноне, ки бо қурбонии гуноҳӣ сару кор доштанд, бояд либосҳои худро мешустанд ва баъд аз он пок ҳисобида мешуданд (ба Ибодат 16:23-28 нигаред). Ин нишон медиҳад, ки ҳатто онҳое, ки бо масъалаҳои гуноҳ сару кор доранд, ба ҳар ҳол аз он таъсир мерасонанд. Аз ин рӯ, ҳар қадар камтар одамон, ки комилан заруранд, бояд бо чунин масъалаҳо сару кор дошта бошанд, то ки палидӣ ба камтарин шумораи имконпазир маҳдуд карда шавад.
Ҷавоб дода шуд
