«Бе рехтани хун омурзиш нест» (Ибриён 9:22). Ин даъвои муқаддаси Худоро қонеъ мекунад.
«Вақте ки хунро бинам, аз шумо хоҳам гузашт» (Хуруҷ 12:13). Ин барои ҷон кафорат мекунад.
«Хун аст, ки барои ҷон кафорат мекунад» (Ибодат 17:11). Ин наҷот медиҳад.
«Наҷот ёфтаед – бо хуни гаронбаҳои Масеҳ» (1 Петрус 1:18-19). Ин аз ҳама гуноҳ пок мекунад.
«Хуни Исои Масеҳ, Писари Ӯ, моро аз ҳама гуноҳ пок мекунад» (1 Юҳанно 1:9). Ин сафед мекунад.
«Бо хуни Ӯ сафед шуда» (Румиён 5:9). Ин сулҳ овард.
«Бо хуни салиби Ӯ сулҳ барқарор карда» (Қӯлассиён 1:20). Ин шуморо ба Худо наздик мекунад.
«Ҳоло, дар Исои Масеҳ, шумо, ки замоне дур будед, бо хуни Масеҳ наздик карда шудед» (Эфсӯсиён 1:13). Дар хуни гаронбаҳои Барра қудрати аҷибе ҳаст.
Агар шумо дар он хуни гаронбаҳо шуста шавед, дар назари Худо шумо «аз барф сафедтар» хоҳед буд. Он гоҳ дигар на танҳо як муътақиди оддӣ, ки дар ҷисм намоиш медиҳад, дар ҳоле ки доғҳои амиқи гуноҳи ҷон пок нашудаанд, шумо бо файз сафед карда мешавед, ба адолати илоҳӣ пӯшида мешавед ва дар Масеҳ комил мегардед.
«Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт» (Аъмол 16:31).
