Ҳазор сол пеш, Довуд «аз кӯҳи Зайтун баромад» (2 Подш. 15:30), ҳамон роҳе, ки Худованд Исо дар ин ҷо меравад, аммо дар самти муқобил. Подшоҳ «ҳангоми баромадан гиря мекард» ва тамоми мардум бо ӯ «ҳангоми баромадан гиря мекарданд» аз сабаби шӯриши писараш Абшолӯм. Ҳоло Худованди мо аз кӯҳи Зайтун ба сӯи Ерусалим фуруд меояд, ва Ӯ низ гиря мекунад, гарчанде ки шогирдоне, ки Ӯро ҳамроҳӣ мекунанд, шодӣ мекунанд. Фарисиён талаб мекунанд, ки Ӯ онҳоро сарзаниш кунад (Луқо 19:39), аммо онҳо ва издиҳоме, ки суханони онҳоро такрор мекунанд, ба суханони Закарё итоат мекунанд: «Эй духтари Сион, хеле шодӣ кун! Эй духтари Ерусалим, фарёд зан! Инак, Подшоҳи ту назди ту меояд; Ӯ одилу наҷотбахш аст, фурӯтан аст ва бар хар, бар хари ҷавон, бар хари мода савор аст» (Закарё 9:9). Аммо Ӯ худаш шодӣ карда наметавонад, зеро медонад, ки ин таъриф ба зудӣ ба фарёдҳои «Ӯро салиб кунед, Ӯро салиб кунед!» табдил меёбад (Луқо 23:21).
Наҷотдиҳандаи фидокор! Ӯ барои худаш мисли Довуд гиря намекунад, балки барои халқи заминии худ. Бо рад кардани Ӯ, онҳо аз адолат ва наҷоти Ӯ, ки умед доштанд, баҳра нахоҳанд бурд. Ва имрӯз, пас аз ду ҳазор сол, ҳатто вақте ки онҳо Ерусалимро дубора ишғол мекунанд, аксарият ҳанӯз Ӯро рад мекунанд, худро аз файзи Худо, ки ба воситаи Ӯ «сулҳ бо Худо» медиҳад, маҳрум мекунанд (Рум. 5:1–2). Номи шаҳр аз сулҳ сухан меронад, аммо он ҳеҷ гоҳ ҷои сулҳ нахоҳад буд, то он даме ки онҳо Шоҳзодаи сулҳро қабул накунанд (Иш. 9:6). Мусибат онҳоро интизор аст, аммо вақте ки Ӯ «бо абрҳо» меояд (Ваҳй 1:7) то онҳоро наҷот диҳад, онҳо бо ашк иқрор хоҳанд кард, «ҷазои сулҳи мо бар Ӯ буд» (Иш. 53:5). Он гоҳ онҳо сулҳро аз Ӯ ба ҳар маъно соҳиб хоҳанд шуд. Дар мавриди мо, биёед «бо ашк бикорем» (Заб. 126:5) хушхабари сулҳро ба яҳудӣ ва ғайрияҳудӣ яксон (Эфс. 2:17).
